Let us go!

Het was even zoeken, het wachtwoord voor Blogger. Het is ook alweer 2 jaar geleden. Maar het is gelukt, we zijn weer up and running! Wordpress heeft me in de steek gelaten, dus ik blijf even bij Blogger. Totdat mijn site weer opgebouwd is. Denk de fotokwaliteit er maar even bij. Want hier stak na een jaar Côte d'Azur toch het USA virus weer de kop op. En niet alleen bij ons! Ook bij huize Klok en Steen senior. Ze hadden er in 2013 zo van genoten, dat ze weer wilden. Dus er volgde rijp beraad.

En het geschiedde in die dagen dat keizer Augustus een bevel deed uitgaan dat ieder zich opnieuw moest inschrijven in het register van the US Department of Homeland Security. Daarop boekten zij voor een gunstige prijs 6 tickets Amsterdam-Washington-Orlando. Maar wat bleek....er was nauwelijks plaats in de herberg!

Ze zochten in alle hoeken rond Orlando naar een geschikt dak boven hun hoofd en niets voldeed 100% aan de wensen. En de huizen die wel naar wens waren zaten al vol, inclusief hun favoriete huis in Davenport. Ze maakten zich grote zorgen. Gelukkig bleek er in Cumbrian Lakes een huis te staan waarin ieder zichzelf wel in het stro zag liggen. Toen ze aan de digitale deur van de herbergier klopten werd er open gedaan. En na een kleine aanbetaling beloofde de herbergier dat ze met 6 man in april 3 weken onder haar dak mochten verblijven. Ze besloten neer te strijken in de herberg en de loshangende snoeren en het hemelbed op de foto's door de vingers te zien.



Ze realiseerden zich vervolgens dat ze wel een hele stevige ezel nodig zouden hebben om alle koffers te kunnen dragen. Om de Partij voor de Dieren niet op hun nek te krijgen besloten ze toch maar voor een ander vervoermiddel te gaan. Ze twijfelden tussen een kameel en een minivan. Het werd het laatste, in de hoop dat er iets beters aangeboden wordt als ze ter plekke verschijnen.

Drie weken in de zelfde herberg is maar saai. En als je dan toch op pad moet, kun je het maar beter goed doen. De familie besloot van de nood een deugd te maken en halverwege de reis een uitstapje te maken naar een hele rustige baai op de Forida Keys (Tranquility Bay op Marathon) en een lekker ouderwetsche B&B (zonder de laatste B) in de Everglades. Om de gemoederen een beetje bezig te houden heeft de familie 21 dagen toegang tot de Happiest Place On Earth (Walt Disney World).

We dragen de laatste loodjes totdat we maandag onszelf in beweging zetten naar het beloofde land. Onze Saar is er inmiddels niet meer. Maar er is wel een nieuwe dondersteen. Hij heet Olaf, is nu een jaar, is net zo groot als een eetkamertafel en weegt al 54 kilo. En hij is nog steeds in de groei. Vandaag heeft hij de APK gehad en is hij gezond verklaard. Ook voor hem is er plaats in de herberg. Maar wel een andere herberg niet ver van ons huis. En wat blijkt, de eigenaresse van de kennel heeft ook last van dat USA, Florida en Disneyvirus. There is a reason for everything! Wat zullen we tot rust komen (maar hem ook missen!)

Mirre wierook ende goud welkom! Tot volgende week!