Dag 15 (en 16) - 26 mei 2014 - Terug naar huis én nabeschouwing

-->

Ik weet niet hoe het met jullie zit, maar bij ons is de vertrekdag een ziel-onder-je-arm-dag. Soms begint dat de laatste volle dag al. Je weet dat je weggaat. De koffers zitten zo goed als dicht, er kan niets meer bij in. De uurtjes tot de terugvlucht kun je dan wel wegkijken. Je bent er niet helemaal meer bij. En als vliegen je hobby niet is, is dat helemaal het geval.

Wij vertrokken om 18:15 uur vanaf Orlando International. Om 10:00 uur moesten we het appartement verlaten hebben. En dat lukte. We stonden om 7:00 uur op. Om 9:45 reden we de community af. We besloten op elke locatie een selfie te maken en die te delen via Facebook of Instagram, zodat men ons een beetje kon volgen gedurende de dag. Ik maakte nog even wat foto’s van Bella Piazza en dat was het dan! We hadden nog een halve dag te gaan. En dat is in Greater Orlando nooit een probleem.

Good Morningfie

We-willen-niet-naar-huisfie

Hoe groot wilt hem hebben??

Autofie

We reden eerst naar Davenport. Naar de nieuwe vestiging van Hotelbeds, waar we de sleutels in moeten leveren. We leverden de sleutel en ik wachtte netjes totdat Gina me vroeg of alles naar wens was geweest. Maar dat gebeurde niet. Ze zei alleen dat we konden gaan.

Proactief als ik ben, nam ik zelf maar even het woord. Ik vertelde dat we een aantal kakkerlakken hadden doodgemaakt.
“Oh, dat zijn palm roaches”
Ik vertelde haar dat we ze grondig hadden gedetermineerd en dat we tot de conclusie waren gekomen dat het hier de Amerikaanse kakkerlak betrof en dat het misschien een goed idee was om even te sprayen in huis.
Ze sloot haar ogen wijselijk, glimlachte licht en ik zag haar in gedachten tot tien tellen.

“Want ‘palm roach’ (wat een andere naam is voor de American roach), American roach of welk kakkerlakkenras dan ook maar, die gasten wil je niet in huis.” zei ik.
Diepe zucht.
“ok”

“oh, en dan nog iets”
“...yeah...?” zucht
“het beddengoed zal vol met vlekken”
...
“Het beddengoed was lichtgroen en zat vol met wasmiddel of bleekvlekken.
En er zaten brandgaten in het sprei en grote bruine kringen in het matras. Dat vonden we niet zo prettig. De aanwezige dekens waren bijna versleten. Misschien moet het beddengoed vervangen worden. En er waren een paar lampen kapot in de badkamer.”
Ze keek me schaapachtig aan, wachtte een paar seconden en trok het toetsenbord van de computer naar zich toe.

“So....stains?”
“Yes stains”
“on the sheets?”
“Yes, om the sheets. Like I just told you. Bleach, or detergent or something like that”
“That’s it?
“And the burned comforter”
tik tik
“That’s it?”
“Matress”
“What’s with the matress?”

Ik checkte even of haar naam geen Dory was en ik midden in Finding Nemo terecht was gekomen. Schijnbaar heeft ze last van haar zeer korte termijn geheugen.

“Ok, I’ll report. Bye.”

En dat was het! Geen ‘wat vervelend’, ‘goede reis’, ‘fijne dag’ of wat dat ook. Wat een afknapper. We waren best tevreden over het appartement hoor, alles nieuw, mooie locatie en verder niets op aan te merken, behalve dat. Onze vorige ervaring met Hotelbeds was prima, maar dit vond ik toch wat jammer. Of ben ik nu te veeleisend? Kan ook. Maar hun reactie viel me wat tegen.

Ok, klaar. Op naar...tsja. Op naar wat? Eerst even naar Walmart op Vineland voor wat laatste kleine dingetjes. Dat ligt op de route die we naar het vliegveld wilden rijden. Onderweg kwamen we langs de Buena Vista Outlets....
Ach, tijd zat. Dus we parkeerden voor de Fossil winkel en liepen daar even naar binnen. Wauw!! 70% korting op véél tassen en accessoires. En toen zag ik het. 58 Euro voor een hele mooie geweldige leren tas van Fossil. Aaaaarg had ik dat eerder geweten!! Maar het was nog niet te laat.

Hou je in Hanneke, Hou je in. Hou je in. HOU JE IN!!!
Een stemmetje in mijn achterhoofd zei dat de bijpassende portemonnee dan $11 dollar in plaats van $70 zou kosten (want op het tweede item 70% + 50% korting!). Maar ik was sterk en deed het niet. En man, ik heb er nog spijt van.

We liepen de Converse winkel in. Van tevoren had ik al het plan een paar mee te nemen. Thuis had ik een paar Candice Cooper sneakers besteld. Maar na 1 dag trok ik al een gat in de luipaardstof van dit relatief kostbare paar schoenen. Heb ze geretourneerd en vond dat ik daarvoor best een paar All Stars mee kon nemen. Of twee. Maar uiteindelijk ben ik niet geslaagd. Totdat ik in deze outlet kwam. En zo slaagde ik voor een paar All Stars voor het magistrale bedrag van $29,95. Komt inclusief alles neer op 23,50 euro (bijna 150 euro goedkoper dan die van mevrouw Cooper). Maarja. De koffers waren al dicht....Who cares! Ik zei tegen de verkoper dat hij de doos mocht houden en ik propte de sneakers in het plastic tasje waar mijn nekkussentje in zat. Geregeld!! Nu nog even naar Walmart en we zijn klaar.

En zo spendeerden we onze middag toch nog nuttig. Toen we weg reden begon het echt heel erg hard te regenen en te onweren. Wij vertrekken en Florida huilt (voel je de drama?).

Via een late lunch bij Panera kwamen we mooi op tijd aan op het vliegveld. We leverden de auto in, op het bonnetje stond $0,- dus dat is weer goedgekomen. We printten onze boardingpassen, namen een laatste Starbucks en gingen door de beveiliging. Het was druk bij de gate en werden gewaarschuwd dat we echt maar 1 handbagage per persoon mee mochten nemen. We deden alsof we Oost-Indisch doof waren. Yo no hablo Inglés. Por favor mantengase alejado de las puertas.

 

PaneraBreadfie

StarbucksOpVliegveldfie

En dan de vluchten. Met trots kan ik zeggen dat ik zowel heen als terug volledig paniekloos heb doorgebracht. Het kost me nog wel veel energie, maar ik heb het onder controle! Met dank aan relatief rustige vluchten, goede muziek en een koptelefoon die het vliegtuiggeluid onderdrukt (noise cancelling headphones). En natuurlijk het boek van de Stichting Valk, waarin veel uitleg staat over vliegangst, over vliegtuigen en waar ook handige ontspanningsoefeningen in staan. En ik kan nu dus zeggen dat ik 4 vluchten paniekloos heb doorstaan. En dat is echt lang geleden. De aanhouder wint, zo zie je maar weer.

Oordoppen bij de landing doen wonderen

VliegveldDetroitfie

Nieuwe stoelen en nieuwe schermen met USB!

Nachtelijk Detroit

Als ik mensen vertel dat ik  behoorlijk vliegangst heb. Krijg ik vaak als eerste reactie: “Ja, het is mijn hobby ook niet”. Als ik dan zeg dat ik meestal in paniek raak, voor en/of tijdens de vlucht, dan krijg ik vaak de vraag waarom ik dan toch ga, of waarom ik dan geen kalmeringsmiddelen slik. Nou, ik ga toch omdat ik anders niet op de plekken kom waar ik graag naartoe wil. Ik wil die angst me niet laten beperken. En ik slik geen medicijnen omdat dat symptoombestrijding is en omdat ik het dan nóg niet zelf doe. Het is de makkelijke weg. En dat wil ik niet. Ik weet gewoon dat als ik mijn best doe, ik het op eigen kracht kan doen. En het kan dus wél! En dat geeft dan weer een kick!

We landden mooi op tijd in Amsterdam, rond 11:15. Mijn ouders stonden al op ons te wachten. We dronken nog een kop koffie en reden naar Hengelo. De ouders van Ryan hadden broodjes gesmeerd. Daar genoten we nog even van en gingen toen snel door om Saartje te halen.

Oh, en thuis stonden prachtige bloemen, de tuin was gedaan door de beide vaders!! Alle onkruid weg, opgeruimd, dode bloemen en planten eruit. Geweldig! En mooi om te zien hoe groen alles is geworden in 2 weken. Annabellen in de knop. 

 

Inmiddels is het gewone leven alweer een beetje begonnen. Saartje ligt op haar vertrouwde plek, in haar vertrouwde positie. We kunnen er weer tegenaan en hebben we alle tijd om de jetlag uit ons lijf te krijgen. En hopelijk kunnen we ook weer snel terug :-)
Om die tas op te halen....

 

Wat we er verder van vonden?

Vliegen
Weer vertrouwd met Delta. Die ken ik goed, en dan is het vertrouwder. En het bevalt gewoon altijd goed. Netjes op tijd, prima service, vreselijk eten. De Boeing 777 zat comfortabel, alleen de 3-3-3 configuratie vind ik wat onhandig. De Airbus 330-300 heeft wat minder beenruimte, maar had een beter entertainmentsysteem, was nieuwer en de 2-4-2 configuratie vind ik fijner.

Auto
We hadden een compact 2/4 deurs gehuurd bij Alamo UK (voor 175 pond) en pikten hem op bij het Dolphin Hotel op Disney terrein. We kregen een Nissan Versa. Een behoorlijk basic auto. Uitgekleed ook. Er zat geen buitenthermometer in bijvoorbeeld. En ook geen spiegels in de zonnekleppen. Wel cruise control. We zijn wat luxere auto’s gewend, dus dit was even wennen. Maar al met al wel een ruime auto die het gewoon goed heeft gedaan.

Appartement
Wij vinden het altijd zonde om een grote villa te huren, terwijl we maar met z’n tweeën zijn. We gaan toch veel op stap. En echte zwemmers zijn we niet. Dus een eigen zwembad is geen absolute must voor ons.

Bella Piazza ligt dicht tegen de US 27 aan, een paar mijl vanaf aan het einde (of het begin, ‘t is maar hoe je het bekijkt) de US 192. Het is uit de drukte van de themaparken en alle winkels en horeca. Maar alle faciliteiten zijn toch dichtbij. Een supermarkt (Publix) in de achtertuin, Target 12 minuten, Disney een dik kwartier. Outlets op Vineland ongeveer 25 minuten, Outlets International Drive, Seaworld, Universal een kleine 45 minuten. Voornamelijk vanwege de drukke wegen met veel stoplichten. We vonden de locatie dus prima. Het appartement was op de kakkerlakken en het beddengoed na ook heel goed. Alles was relatief nieuw, we hadden een mooi uitzicht en we kregen het échte vakantie gevoel van. De keuken was volledig uitgerust.
 

We hebben eigenlijk alles rustig aan gedaan. In de eerste dagen gedwongen, omdat ik ziek werd. In de dagen erna vrijwillig. En dat wilden we ook. We hebben weinig anders gedaan dan winkelen en Disney. Weinig natuur (het was ook behoorlijk warm), dat komt de volgende keer weer. De volgende keer gaan we iets langer dan twee weken. Maar dit was een heerlijke vakantie!

Het bloggen is gewoon leuk om te doen. Kost veel tijd, maar als ik kijk naar de pageviews en de leuke reacties dan vind het zeker waard! Tot een volgende reisblog! Wie weet doen we de volgende keer weer een westkust of een rondreis. Maar voor hetzelfde geld gaan we weer naar Florida. De tijd zal het leren! Bedankt voor het lezen!

Via Instagram (hannekesteenklok), twitter (@hannekesteen) of FB kun je een beetje bijblijven met onze plannen en activiteiten door het jaar heen. Op mijn persoonlijke blog schrijf ik zo nu en dan eens verhalen over het OV en andere dingen die mij persoonlijk bezighouden (www.hannekesteen.nl). Ik loop een beetje achter op dat laatste blog, maar er staat bijna een nieuw verhaal klaar!

See ya real soon!

Dag 14 – 25 mei 2014: We voelen ons gepakt

--> Oh, mister Sheffieieieield

Vroegâh keken we thuis altijd ‘The Nanny” met Fran Dresher. Als het dan weer zover was vluchtte mijn vader de tuinkamer uit, deed de tussendeuren dicht en ging in de voorkamer zitten TV kijken. We hebben ik-weet-niet-hoeveel herhalingen gezien, smullen! Vooral de sales bij Macy’s, Bloomingdales en Neiman Marcus waren alleen daarom al maar al te zeer bekend bij de Steen-ladies. En ook Forida trouwens. Er was eens een aflevering waarin Fran en Val in Florida op vakantie waren en er een hurricane op kwam zetten, wat weer tot hilarische taferelen leidde. Of een aflvering waarin haar moeder naar Boca wilde verhuizen. Het ‘weet-je-nog-die-aflevering-waarin-gevoel’. Dat gevoel had ik vandaag op de valreep.

We hadden geen plannen voor vandaag. We hadden alleen zin om lekker rustig aan te doen. En het is onze laatste volle dag * snik *

We rommelen wat in huis. Ik begin met de koffers, om te kijken hoe precair het wordt. Nu hebben we op de heenreis echt heel licht gereisd, dus ik wist dat we behoorlijk wat mee konden nemen. Zo was onze trolley vrijwel leeg. Meestal pak ik daar op de terugweg 2 Pack-it cubes in (en daar zweer ik echt bij). Dat zijn rechthoekige/kubusvormige tassen die je in je koffer kunt doen. In die pack cubes pak ik T-shirts, truien, lichte en korte broeken, ondergoed, sokken en één met accessoires (pet, riemen, etc). Verder heb ik één 18 inch folder (soort enveloppe) waar eventuele overhemden, jurkjes etc ingaan. Die Pack-it cubes rits ik op de plaats van  bestemming open, maar laat ik wel ingepakt. Dat kan ook prima, want het spul is netjes opgevouwen. Bij vertrek kun je ze zo weer dicht ritsen. Of ik schift als het nodig is schoon en vuil en gooi ze zo de koffer in. Ik heb bijna niets los in de koffer liggen en vind het ideaal. Het is ook heel fijn als je rondtrekt. Maar ook als je op één plek blijft vind ik het fijn. Ik gebruik ze nu een aantal jaren en ik zweer er echt bij.

Het is natuurlijk heel fijn om Saartje, familie en vrienden weer te zien, maar we hebben het hier ook altijd erg naar onze zin. We balen natuurlijk als een stekker dat de vakantie alweer afgelopen is. Het was een shop, relax en Disneyvakantie en het was heerlijk! De tijd gaat altijd twee keer zo snel als je op vakantie bent. Dat zou verboden moeten worden.

We zijn dus al zo goed als gepakt en er kon nog wat meer bij! We halen gewoon nog alles uit deze laatste dag. We lunchten thuis en gingen tegen een uur of half twee op weg. We rijden een rondje Greater Orlando. Onderweg zien we dit mooie voertuig. Hiervan zien we er veel hier. Een camper zo groot als een touringcar. En als u denkt dat die witte auto wel erg aan het bumperkleven is....NEEN. Deze happy campers hebben gewoon hun eigen minivan meegenomen. Als dat geen glamperen is weet ik het niet meer.

Ons eerste doel was Shingle Creek Park, aan de 192. 

Oh nee. Dat was het niet. Ons eerste doel was koffie. De Starbucks in de Target aan de 192. Memorial dat Cupcake anyone?

Ons tweede doel was Shingle Creek Park. Aan de 192. Door ons meteen ‘gordelroos beekpark’ genoemd. Eens even kijken hoe dat is. Het leek erop dat je er kunt wandelen, er zaten een paar gezinnen te BBQ’en, maar daar hadden we niet heel veel zin in. We maakten rechtsomkeert en reden een stukje richting Hunters Creek. Mooie omgeving, lijkt me ook een prettige omgeving om een huis te huren. Wat verder van de buzz, maar dat hoeft ook niet per sé.

We zetten koers richting Mall at Millenia om een aantal last-minute bestellingen te shoppen. En mensen, die Memorial Day Sale is onweerstaanbaar goed. Ik kwam helemaal in het Nanny-gevoel! Gotta go to Macy’s!! En dan is Skype echt een uitkomst! Ik twijfelde even of wat we hadden gevonden wel het goede was. Het was nog een redelijke tijd in Nederland, dus we gingen even online bij de Microsoft-winkel (wel vloeken in de kerk) en checkten het even. En....missie geslaagd! En och och, met kortingen tot 65% op de mooiste kleding is het toch moeilijk om je te bedwingen!

Niet dat ik nu ik überkorte strakke rokjes en 15 cm heels de trap af kom paraderen. Want dat zou voor iedereen een traumatische ervaring worden. Maar laten we zeggen dat we met een Macy’s en een Bloomingdales tas naar buiten liepen en laten we het daar dan maar op houden.

Eten deden we bij The Cheesecake Factory. En nee, je kunt er niet alleen kwarktaart eten. Het menu is onwaarschijnlijk uitgebreid. Herman den Blijker zou zggen dat als een restaurant zo’n kaart heeft, hij waarschijnlijk in een identiteitscrisis verkeert. Maar hier werkt het gewoon. Ze hebben pasta’s en pizza’s, Aziatisch, steaks, hamburgers, salades en sandwiches. Owja, en een bakkerij. En allemaal even goed. We hebben echt heel erg lekker gegeten. Ryan had Chicken Teriyaki en ik had Orange Chicken. Echt vreselijk lekker en veel. We zaten zo enorm vol erna, dat we geen ruimte meer hadden voor een toetje. Maar als je bij de Cheesecake Foctory bent, moet je gewoon cheesecake eten. Dus bestelden we er ééntje om mee te nemen. Om thuis nog even van te genieten. Helaas, hij was op voordat ik een foto kon maken. Ok, de liefhebbers maken zich op voor één van de laatste voedselfoto's. En de niet-liefhebbers ook!

De laatste aankopen zitten in de koffer.  Het lege-tasjes-kerkhof een feit. Morgenvroeg gaan de laatste toiletspullen erin. Ryan heeft ons al ingecheckt, boardingpassen printen doen we op het vliegveld. Om 18:15 vliegen we naar Detroit, om rond 11:35 Nederlandse tijd hopelijk aan te komen in Amsterdam. We hebben dus nog een halve dag te besteden hier. En hoe we die gaan invullen, weten we nog niet. 

Als je dat wél wilt weten, tune in op Facebook of Instragram (Hannekesteenklok). De volgende update komt vanuit Nederland!

Dag 13 - 24 mei 2014: Sudderlapjes

-->

We lagen laat in bed vrijdag/zaterdag. Maar toch ben ik elke dag vroeg wakker. Vandaag ook om 7:30. Nouja, Beetje dom kiek’n en voor je het weet is het 9:00 uur. We hadden FastPasses voor Epcot geregeld, want we wilden graag nog een keer in Soarin’ of Testtrack. Na rijp beraad werd het toch nog een keer Soarin’.

Vol goede moed zetten we koers naar Epcot. We waren zeker niet de eersten. Ondertussen hadden we ‘Happy Anniversary’ buttons op gedaan. Onze trouwdag was begin mei, maar we vieren het vandaag. En gisteren. En de afgelopen twee weken. En bovendien: vandaag is het de trouwdag van mijn ouders! 46 jaar! En wie zegt dat het je eigen trouwdag moet zijn!?

 We wandelden rustig het park in. Tot onze verbazing stond er nu al een rij van 40 minuten voor Spaceship Earth. Daar kun je op een normale dag gewoon doorlopen. Bij Starbucks aangekomen konden we onze blik niet afwenden en gingen we voor een kop iced coffee. Toen we het bruine goud achter de kiezen hadden was het tijd voor onze FastPass. We konden doorlopen. Daar waar we de afgelopen twee keer op rij drie belandden (wat een net iets minder spectaculaire ervaring geeft), leverden de buttons ons een plek op de eerste rang op. Bedankt paps en mams!

 Na Soarin’ konden we zo in de zaal van Captain EO schuiven. Een 3D film uit de jaren ’80 met een jonge Michael Jackson in de hoofdrol. Lekker gedateerd en daardoor ook zo fout dat het genwoon niet beter kan! En in de airco, ook geen onbelangrijke bijkomstigheid. En met een gevoelstemperatuur van 41 graden (werkelijk 36) is dat geen overbodige luxe. Het was net alsof we in een hetelucht oven stapten toen we weer buiten kwamen.

We besloten dat langer in het park lopen gekkenwerk zou zijn. Dus we liepen via de winkeltjes in Canada en Engeland naar de International Gateway. Want wat hadden we in onze tas gestopt voor vertrek? Juist! Onze resortmokken! Die zijn geldig tot en mét maandag. Dus we houden onze pauze in de Beach Club. En we besloten daar te komen met de boot, die juist op het punt stond te vertrekken. Want die boten hebben airco. Zalig. Dus we gingen aan boord van de Friendship 5.

We waren nog niet vertrokken of we realiseerden ons dat we van de heteluchtoven zó de contactgrill in gestapt waren. De airco van de boot was kaput. Binnen de kortste keren waren we met z’n allen aan het sudderen. Op het moment dat we de eerste halte bereikt hadden, stapten er nieuwe gasten in. Er stapte een dame in van een jaar of 60. Ze had zich – terecht – luchtig gekleed. Toen ze vanmorgen voor de kast stond, besloot ze dat ze bést een strapless jurkje aan kon. Want ze had geen zin in witte strepen op haar schouders. En je bent zo jong als je je voelt he. Maar het punt met strapless jurkjes is dat zo’n jurkje – bij gebrek aan bandjes – wel ergens ánders aan moet blijven hangen. Snap je? Wat er bij deze mevrouw in resulteerde dat het jurkje zo ongeveer rond haar navel begon. En je tóch niets zag!! En daarbij was dit het achteraanzicht. In deze omstandigheden mag je dat rustig een sudderlapje noemen toch?

We stapten uit bij de Yacht en Beachclub. We staken recht over, de Yachtclub in, om zoveel mogelijk binnendoor naar de Beach Club te lopen. Daar haalden we wat te drinken en – juist – yoghurt met granola. Ahhhh, heerlijk! Daar bleven we even een poosje zitten, totdat het tijd was voor de laatste FastPass die we wilden gebruiken. We liepen langzaam terug en pakten als laatste Spaship Earth mee. En toen zochten we heel snel de auto op. 

Volgende halte: Florida Mall. Veel drukker dan de Mall at Millenia, maar lekker koel! We shoppen wat, kopen nauwelijks iets en eten rond etenstijd nog even bij California Pizza Kitchen. Ze maken hier heerlijke lichte pizza’s. Echt de moeite waard. We hebben deze eens ontdekt in LA en sindsdien zoeken we er altijd wel ééntje op. En hier zit hij onder andere in de Florida Mall en níet in de Foodcourt (waar er altijd vreselijk veel kabaal is). 

Op de terugweg shoppen we nog wat van het boodschappenlijstje weg bij Target (en had nog een coupon). We waren lekker op tijd thuis. Net op tijd om nog even het blog te maken, terwijl Ryan kakkerlak nummer 3 naar de eeuwige jachtvelden helpt. Ennuh, het lijkt erop alsof onze familie van antibacteriële handgel houdt!

Met 8 gebroken poten en een gebroken schil: RIP. Wel even gebeld met de reisorganisatie.