Dag 2 - 13 mei 2014: Lekker bed, joh!

-->

Normaal gesproken reis ik met een enorme huisapotheek. En gebruik ik daar niets tot weinig van. Want als ik iets nodig heb in relatie tot gezondheid, dan heb ik juist dát niet bij me (zoals vorig jaar de keel pastilles en de neusspray, weet je nog? Dat lees je hier. Klik!). Dus dit jaar besloot ik om eens niet van alles mee te nemen. Alleen de basisdingen. Pleisters, paracetamol, giftrekker, gaasjes, Zovirax. Immers: Amerika is geen ontwikkelingsland en hebben ze genoeg (sterk) spul te koop in de supermarkt. De Walmart is groot.  Ik had ook verstandig kunnen zijn door al het overbodige thuis te laten en dat wat ik vorig jaar nodig had wél mee te nemen. Nee, ik ging licht reizen en ik moet er niet van uit gaan dat we van alles nodig hebben. Held.

Inmiddels had ik er al van tevoren van uit kunnen gaan. Ik kan me geen vakantie in Amerika herinneren waarin ik niet grieperig ben geweest. Maar deze keer slaat het wel heel snel toe. Om 5:30 sta ik namelijk op met prikkeldraad in mijn keel en een hoofdpijn waar je ‘U’ tegen zegt. Ik sta op, tik het blog en hoop op betere tijden.

Als Ryan opstaat rond 6:30 modderen we nog een tijdje aan op de kamer. Terwijl het blog upload (in room WIFI is van prima kwaliteit) fris ik me op, kleed me aan. Want we willen naar het Magic Kingdom. Gaan met die banaan!! We vullen onze mokken en halen traditioneel een lekkere yoghurt parfait in de Marketplace. En die nuttigen we natuurlijk op een schommelstoel voor het hotel. Ahhh, het goede leven! Hier kunnen we wel een hele dag zitten!

Maar dat doen we niet, we gaan richting park. We pakken de bus naar het Magic Kingdom. Ryan had ondertussen al FastPasses voor een aantal attracties geregeld. Maar we beginnen met de peoplemover. Ik merk hier eigenlijk al dat het ‘m niet gaat worden vandaag. We halen even een kop koffie op Liberty Square en werken de andere attracties af die Ryan had gereserveerd: Big Thunder Mountain en de Pirates. Het is heel duidelijk te merken dat het nieuwe FastPass systeem zaken behoorlijk op z’n kop heeft gezet. Zo moet je nu in een flinke rij staan voor de FastPass ingang van Big Thunder Mountain en staat er gewoon 35 minuten ‘stand-by’ wachttijd voor de Pirates ’s ochtends. Dat is echt ongekend.

Ik verplaats me ondertussen met een Omroep Max snelheid. M’n benen zijn zwaar en en werken niet echt mee. Ik hou mezelf voor dat ik gewoon een beetje verkouden ben en dat m’n benen en rug gewoon wat vervelend zijn van het vliegen gisteren. Maar eigenlijk heb ik wel in de gaten dat het meer op griep lijkt. We eten wat fish and chips en rond 1 uur besluiten we even terug te gaan naar het hotel. De bus laat echt een eeuwigheid op zich wachten.  

In de kamer kijk even in mijn mail en daar tref ik leuke reacties op het blog aan. Dank! Altijd leuk! En ik neem een paracetamol bij de cola.

We gaan lekker even in de schaduw op een ligstoel bij het zwembad zitten. Ons hotel heeft het beste zwembad op het Disneyterrein. Gewoon dom kiek’n is al leuk. Heerlijk relaxt. Dat houden we een paar uurtjes vol. We zien een karavaan aan types voorbij komen, die weleens de held in een volgend verhaal zouden kunnen gaan worden. Maar ik ben niet echt in een schrijverige mood. De conclusie die ik inmiddels wel heb getrokken is dat mensen denken dat ze met alle poses weg kunnen komen omdat ze een badpak aanhebben. Oma's in tankini's die in kleermakerszit een magazine van Martha Steward aan het lezen zijn. Vrouwen die op een ligbed aan het zonnen zijn, maar hun voeten aan weerskanten van het bed op de grond hebben geplaatst. Ik weet dat je hier in Florida overal Spaans mos (tilantia) in de bomen kunt tegenkomen. Maar ik ben het vandaag op plekken tegengekomen....

Ondertussen haal in het winkeltje van het hotel dezelfde neusspray als vorig jaar. We eten een ijsje (of nouja: een ijs) en ik merk dat ik rillerig word. En flink ook. Rond 17:00 uur gaan we terug naar de kamer en kan ik niets anders doen dan me eraan over geven. Het voelt alsof ik ónder Big Thunder Mountain Railroad heb gelegen in plaats van erin. Nog iets dat ik vergeten ben: een koortsthermometer. Maar ik merk wel aan mijn lijf dat ik op z’n minst verhoging heb en Ryan voelt het ook duidelijk aan mijn hoofd. Dan toch maar even proberen te slapen. Gordijnen en ogen dicht dan maar. Ik baal echt verschrikkelijk. Zijn we hier eindelijk, lig ik met koorts in bed te koekeloeren. Nouja, gisteren zei ik dat ik graag van het hotel wilde genieten en datgene dat het te bieden heeft. Ik kan niet zeggen dat ik daar vandaag geen invulling aan heb gegeven. 

Slapen lukt niet echt, maar zo nu en dan dommel ik wel wat weg. Rond 21:00 uur word ik wakker en merk ik dat de koorts al wel wat aan het zakken is. Trek hebben we eigenlijk allebei niet (tussen de middag hebben we wat gegeten in het park) en Ryan haalt even een muffin.

We kijken wat TV. Er is een programma op over interventies bij verslaafden. Rond een uur of 23:00 gaat de TV uit. De koorts is gelukkig flink gezakt. Best wel snel eigenlijk. Gelukkig maar.

Inmiddels is het 5:58 op 14 mei als ik dit verslag tik. De koorts lijkt weg en ben het hangen nu al beu. Hoewel ik me ook afvraag of het een parkdag zal moeten zijn vandaag. Het is natuurlijk balen als je je niet goed voelt op vakantie. Maar het bed in het hotel is in ieder geval getest en goed bevonden. En eerlijk is eerlijk: even verplicht niets doen....dat is toch ook gewoon vakantie? Dus we gaan vrolijk door en kijken wat de dag van vandaag gaat brengen. Ik ga het in ieder geval ernstig rustig aan doen!