Dag 3 - 14 mei 2014: Crabby legs

-->

Dag 3 – 14 mei 2014: Crabby legs

“Africa, Asia. Dinosaur alive and well. You name it, it lives here, at Animal Kingdom Park”
Stacy en haar ‘Must do Disney’.
Disney World Resort TV.
Ik kan Stacy niet meer luchten of zien inmiddels.
“I’m gonna ride that puppy!” Arm beestje.

Maar Ok, let’s pick up where we left off.
Het was ongeveer 6 uur vanmorgen toen ik het blog van gisteren postte.
De rest van de ochtend en middag was mijn uitzicht:

Wat zoveel betekent dat ik dus in bed heb gelegen. Niet echt koortsig, maar wel futloos. De benen willen nog niet echt meewerken. Maar rond een uur of 12 had ik toch wel even zin om in de benen te komen. Paracetamolletje erin en ik was klaar voor het uitstapje richting lobby. We hebben wat door het winkeltje gesnuffeld, drinken gehaald en namen plaats op één van de comfortabele banken in de lobby. We vatten het plan op om even naar buiten te wandelen, even wat frisse lucht.

Het hoekje waar ik voornamelijk geshopt heb de afgelopen dagen: verdovende middelen.

Bijschrift toevoegen

Zo gezegd zo gedaan. Het was enigszins benauwd, maar wel vol te houden in de relaxstand.  We hebben wel zin in iets van de bakery aan de overkant van het meer. We wandelen richting vuurtoren van de naastgelegen Yacht Club, om daar de boot te pakken naar de overkant. Lopen zie ik niet zo zitten. We staan op de aanlegsteiger te wachten en toen....toen brak de hemel open. Regenen!! We konden onder de vuurtoren schuilen, maar jongens wat een regen. Na een minuut of 10 kwam de boot richting overkant. We stapten in en besloten voorlopig maar even rondje te blijven zitten. We kunnen wel uitstappen, maar voordat we bij de bakery zijn, zijn we compleet doorweekt. Daar zijn maar een paar stappen in de regen voor nodig.

We legden dus aan, maar bleven lekker zitten. Volgende halte: Epcot. En vanaf Epcot zouden we weer naar de Yacht Club gaan en daarna richting Hollywood Studio’s. Desnoods blijven we een hele ronde zitten. Dachten we.

Aangekomen roept de schipper vrolijk om: Dames en heren, welkom bij Epcot’s International Gateway. Vanwege berichten over bliksem, wordt deze boot per direct uit de vaart genomen tot nader order.”
Of we wel even uit wilden stappen.

Nu is de halte bij Epcot wel overdekt. Maar aan de lucht te zien is die bui nog lang niet weg. We zien ook nog even wat wildlife voorbij scharrelen. Deze flinke Amerikaanse kakkerlak zocht ook een plaats om te schuilen. Niet echt het type dat je graag in je keuken tegenkomt. Maar ok. We wachtten nog even en besloten dat we vandaag wel een lekker diner hadden verdiend. Dus we maakten via de app een reservering voor Cape May, het restaurant in ons hotel. Een aangezien ze daar 'crab legs' serveren en mijn legs ook nogal crabby zijn, zien we dat als een mooie samenloop van omstandigheden.

Op het moment dat de regen minder werd, besloten we toch maar terug te lopen richting Beach Club. Echt nog geen 3 minuten lopen, dus dat was te doen. Eenmaal terug in het hotel haalden we nog even wat te drinken en gingen we weer richting kamer, terwijl het weer behoorlijk begon te regenen.

Even relaxen op bed. We hadden om 5:25 een reservering voor het diner in ons eigen hotel. Uit voorzorg trok ik maar even een lange broek aan en een jasje, want die airco. Lekker hoor, maar ook freakin’ koud. Leek me niet zo gezond op dit moment.

We kregen een gezellig hoekje toegewezen en namen het ervan. Het is een buffet. Ik nam dus lekker een bord salade, sperciebonen, brocillini, en natuurlijk ook wat seafood en vlees. In het kader: ‘je moet elke vakantie iets nieuws proberen', gingen we vandaag voor de crablegs. Oftewel: krabbenpoten. Nou ben ik eigenlijk altijd wel te porren voor seafood en krab vind ik heerlijk. Maar dan wel gepeld.

Wel, dit was een nieuwe ervaring. Ze lokten wat puberaal gedrag uit, die poten. Eén ding stond als een paal boven water: die poten waren net zo crabby als die van mij. Of ik te lang niets heb gedaan, of dat het toch door de Afrin komt....

Crab 5!

Toen we aan het toetje toe waren, werden we ook nog even getrakteerd op een schouwspel dat ons even iets langzamer deed kauwen. Naast ons kwam een familie zitten van ongeveer 20 personen. Schat ik zo. Het was zo ongeveer een kruising tussen ‘The Brady Bunch’, ‘Gispy Girls’, ‘Sister Wifes’ en ’13 kids and counting’. Een deel van het gezelschap was gekleed op een bruiloft: meiden met mooie zijden (nouja zijde...satijnen) jurkjes, strikken, hoog opgestoken haar. Heren met een overhemd en stropdas (sommigen zelfs met vest). Een kwart van het gezelschap zag eruit alsof ze net van het voetbalveld kwamen, of uit een pretpark: dames en heren met een combatbroek, sportschoenen en een shirt van The Tower of Terror en één of ander indoor kogelstoot kampioenschap in 2010.

De jongens/heren gingen bij elkaar zitten en de meiden/dames ook. De kleintjes bleven dicht bij moeders.  Het deed ons lekker cliché Amerikaans aan. En wat wil je nog meer als je daadwerkelijk in Amerika bent. We zeiden tegen elkaar: dat zou best eens een streng religieus gezelschap kunnen zijn. En dat vermoeden werd bevestigd. Nadat de cola binnengebracht was, stond de oudste van de kinderen op. Ik schat hem op eind 20, begin 30. Hij had een petrol kleurig shirt aan, een zwart gilet en een zwarte stropdas. Een te grote spijkerbroek die om z’n middel werd gehouden door een bruine riem. En zwarte lakschoenen. Zijn vrouw keek hem vol bewondering aan. Ze is duidelijk jonger dan hij. Ze droeg een matchend jurkje in dezelfde petrolkleur. Ietwat stijf voor Europese begrippen, maar voor hier een vaak gezien modelletje. Ze aanbad hem. Hij was het alpha mannetje in de groep, zelfs de oudere heren in het gezelschap schaarden zich achter hem Dat kon je zien. En hij was van haar. En dat maakte haar sub-alpha. Hij nam het woord:
“Heavenly Father...”
Het gebed kon ik niet verstaan
“...Aááámèn! Yeah amen amenbjkgbuk verstaanakte haar sub alpha.gezelschap zag eruit alsof ze net van het voetbalveld kwamen, of uit een pret”
“Amen,” “Amén” ”Amen!” Klonk het in het gezelschap.
Hij zou weleens Pastor kunnen zijn.
Hij mag als eerste aan het buffet. De rest volgt. Hij is ook als eerste terug en begint in zijn eentje te eten.

Non-verbale communicatie ten voeten uit. Het verhaal is er gemakkelijk bij verzonnen. En één van de dingen waar ik van geniet in de VS zijn dit soort dingen. Bevestigd krijgen dat wat je op TV ziet, ook gewoon echt zo bestaat ;-) Eigenlijk is het gewoon ordinair aapjes kijken.
En ach, al was het niet zo. We hebben een leuke avond gehad. 

Na het eten hebben we de benen nog even gestrekt langs het meer. Het lijkt erop dat het morgen weer behoorlijk gaat regenen, dus we gaan zien wat we gaan doen morgen. En hoe de vlag erbij hangt. Het is erg benauwd en vochtig weer nu en dat lijkt morgen niet beter te worden. Dus wordt vervolgd!