Dag 9 – 20 mei 2014: Er is één ding erger dan...

Er is één ding erger dan een Fiat Multipla....

En dat is een Ford Flex.

De man die dit verzonnen heeft moet écht een slechte dag hebben gehad. Of hij wilde gewoon de wereld een hak zetten. Maar mensen, wat een ellende. Kia heeft geloof ik ook een dergelijk modelletje hier in de States. En dat er dan nog mensen zijn die erin willen rijden, daar zakt me helemaal de broek van af. Gruwelijk. Ze zijn er zelfs in het diarree-bruin.

“Doet u me er maar zoéén”.
“Vierkant de beste keuze meneer. Welke kleur mag het zijn?”
“Doet u maar die zachte diarree-tint. Metallic, alstublieft”

Dat was één van de gespreksonderwerpen vandaag. Je ziet, het had weinig om hakken. We begonnen met een ontbijtje tijdens het maken van het blog van gisteren. Daarna heerlijk uitgebreid gebadderd. We hielden een rondetafelconfertentie en besloten dat we naar Outlets op Vineland gingen. Eenzelfde soort outlet als eerder deze week, maar dan aan op een andere plek. En ja, dat is nodig. Want je weet nooit of ze een andere sortering hebben (ik ben jullie reactie maar even voor).

We parkeerden in de parkeergarage, zodat de auto lekker in de schaduw staat. We liepen als eerste even naar GAP. Altijd leuk. En ze hadden echt een geweldig goede uitverkoop. Dus ik ben hier geslaagd voor een leuke trui en een huisbroek/joggingbroek voor samen omgerekend nog geen 28 euro. Toen door naar Ralph Lauren waar ze wél het roze iPhone5-hoesje hadden. Dus inpakken en wegwezen. Or so we thought. Want als je denkt dat dit een foto is van een drukke winkel heeft het niet helemaal goed. Dit is een foto van de rij voor de kássa in een drukke winkel. We stonden nog net niet buiten te wachten. Ik was erg geneigd het hoesje weer wet te leggen. Maar Ryan was dapper en zei dat hij bereid was om te wachten voor mijn roze-geluk. Lucky me! Nu past mijn telefoon weer bij mijn kabeltje!

Toen liepen we - via allerlei andere winkels waar ik me goed heb kunnen inhouden – naar Tommy Hilfiger. Ook daar liep ik tegen de juiste maat aan van de broek die eerder deze week al gespot had, maar die niet in mijn maat aanwezig was. Dus ja, het had wel dergelijk zin om te gaan dus! En als een kind zo blij natuurlijk, want de broek zat als gegoten. De toverspreuk was: wie de broek past, trekke hem aan. En zo geschiedde.

Wat ook geschiedde is dat we trek kregen. Dus we gingen richting Foodcourt. Net als de rest van het winkelend publiek. Stampvol! Maar toen we net in de rij stonden voor een lunch, zag ik een tafeltje vrij komen. Terwijl ik Ryan mijn bestelling toeriep, stapte ik met gezwinde pas richting tafeltje. Ik was niet de eerste die dat tafeltje gezien had. Er was een Hispanic meneer die zijn zinnen ook gezet had op het enige tafeltje dat in de wijde omtrek nog vrij was. Hij trok bijna een sprintje en dreigde eerder aan te komen dan ik. Maar vakkundig mikte ik mijn tasje van Tommy - vlak voor zijn neus - op de zitting van de stoel. Hij keek me verbaasd aan. Paniek op zijn gezicht. Quasi-nonchalant trok ik de stoel naar me toe en zei relaxed:
“Taken. Sorry!”
Ow, helemááál niet des Hannekes, dit. Dat kan ik eigenlijk helemaal niet (en stiekem voelde ik me ook wel een beetje schuldig). Maar het voelde ook zó lekker, hihi. Twee keer blij met het tasje van de Tommy.
“Arriba!!” stootte hij geërgerd uit.
“Ándele, Ándele” durfde ik er niet al te hard achteraan te zeggen.

Tsja, meer Spaans ken ik niet.
Ja, alleen: ‘Por favor, mantengase alejado de las puertas’. In de zin van “Please stand clear of the doors. Por favor mantangase alejado de las puerstas’. Het monorailpraatje in Disneyworld. Ik heb ooit net zo lang geoefend totdat ik het snel en vloeiend kon zeggen. Maar het leek me nu geen goed moment om dat te zeggen.
Owja, en ook: ‘Yo quiero este plato’, ik wil dit gerecht. Want als het over eten gaat, dan wil ik het in alle talen kunnen zeggen...
Als ik dat had gezegd ‘Yo quiero este plato’– en misschien naar de gewenste pizzaslice van Sbarro had gewezen - dan had ik ‘este plato’ tegen mijn hoofd gekregen denk ik.

Ok, terug naar het verhaal.
Over Hispanics gesproken. Eerder zag ik het alleen Aziaten doen, maar de Hispanics hebben zich bij hen gevoegd. De koffer-outletters. Ik vind winkelen leuk. En soms kan ik me echt laten gaan. Maar niet zoals de koffer-outletters het doen. Het is een soort Huishoudbeurs 2.0-gevoel. Met de koffer op stap en inladen maar. Alsof het gratis is. Dat is het bij de Huishoudbeurs allang niet meer. En hoewel de aanbiedingen hier soms niet te evenaren zijn, gratis is het hier nog steeds niet. Met koffer en al komen ze aan. Of ze kopen de koffer in één van de vele goedkope-koffer-winkels. Rond het middaguur verzamelen ze zich op een centraal punt. Meestal midden op het plein, of midden op het looppad. Dan gaan ze op de grond zitten, doen de koffers open, halen de kleding uit de tassen, trekken de labels eraf en mikken de buit zo de koffer in. Een variant hierop is de half-open variant. Een koffer op wieltjes wordt mee de winkel in genomen. De berg aan kleding wordt afgerekend, de koffer gaat bij de kassa aan de bovenkant open en de kledingstukken worden stuk voor stuk door het smalle spleetje in de koffer gepropt. Voor honderden dollars tegelijk. Niet te geloven.

Dat houd ik me maar voor als ik eens ‘uit de band spring’. Als het zó erg wordt, dan praten we weleens weer.

Anyway. We liepen verder. Eigenlijk was ik al klaar. Ik had het wel gezien. Maar de Kipling-winkel lonkte. En dat is raar. Heel raar. Want een Kipling-tas valt voor mij in de categorie Fiat Multipla.  Gewoon niet. Niet. Niet. Niet. Leuk voor een ander, maar niet voor mij. Ik hou van gepolijst of juist gebruikt leer. En niet van nylon. Ja, ze zijn vreselijk praktisch. Ik weet het wel, met al die vakjes enzo. Maar een tuinbroek is ook praktisch en toch ga je er niet in lopen.

Het zal een kosmische reden hebben gehad. Maar ik stapte de Kipling winkel in. Binnen drie seconden had ik het wel gezien. Ja, heel praktisch. Maar dat kreukelige nylon en die dikke grijze ritsen. Nee. Niet, gewoon. Voor het gevoel liep ik nog even naar achteren. Mijn oog valt op een tas met een slangenprint die niet op een Kipling tas leek. Maar wel met die vakjes enzo. Geen dikke ritsen (althans, niet zichtbaar). Maar drie, DRIE vakken. En een heleboel binnenvakken. En gewone hengsels. En allemaal vakjes voor mijn spul enzo. En een slangenprint, in het zwart. En 30% korting. En toen gebeurde het meest onvoorstelbare ooit; ik kocht een Kipling tas. De supercity bag. Klik hier! Een plaatje van de zwarte met slangenprint kan ik niet vinden.

Om dat laatste plaatje heb ik het gedaan. Dat lijkt me toch geweldig. Om 7:43 op maandagochtend zó de auto uit te stappen in m'n lichtgele broek en briljante flatjes, losjes op de dichtstbijzijnde barkruk te gaan zitten en dan oprecht menen: "Ready to face the week!!" Heerlijk. Je begrijpt, de verwachtingen van de tas zijn hoog gespannen.

Daar moest ik wel even van bijkomen. We besloten de auto op te zoeken om niet nog meer rare dingen te gaan doen. We wilden eerst naar Disney, maar ik kwam erachter dat ik alleen mijn Birkenstocks (die ook wel betere dagen hebben gekend) bij me had. En dus reden we de International Drive af. Het epicentrum van de platte 24-uurs consumptiemaatschappij. Uithangborden, reclame, chaos, neonlicht, flikkerlicht, scheve huizen, kabels en leidingen, Ford Flexen, alles komt voorbij. Foto's maken vanuit de auto is dan ook altijd een vrolijke bezigheid. Altijd leuk om even over de I-drive te rijden, er deel van te zijn en hier en daar even uit te stappen. Wij deden dat bij de TGI Fridays, om vroeg te eten. En snel, want binnen 20 minuten hadden we een Jack Daniels burger/ all American burger binnen. En daarna stopten we bij Dairy Queen, die hadden we ook nog niet gehad. We schoten de selfies van de dag.

Volgende stop: Florida Mall. Om even wat van het boodschappenlijstje af te strepen. Dat is helemaal gelukt!

Rond 22:15 stapten we eigeniljk best fris de deur weer binnen. We hebben vandaag veel gezeten, mensen gekeken (één van de leukste dingen die er zijn) en genoten van het warmer wordende weer. Het gaat de komende dagen warmer worden, dus acclimatiseren in een buiten-mall waar je zo nu en dan een koel winkeltje in kan is heel erg handig. 

En nu is het mooi geweest. Slapen en morgen gaan we wél weer naar Disney. Welk park het wordt weten we nog niet. Dat lezen jullie ongetwijfeld binnenkort. Wij doen hier de lichten zo uit. Het was een leuke dag. En de dag dat ik een Kipling tas kocht en er helemaal enthousiast over ben. Maar even één ding, hè. Die Kipling tas, ok. Maar mocht ik ooit op het punt staan - in een vlaag van verstandsverbijstering - een Ford Flex te kopen: HOU ME TEGEN!!!