Dag 5 en 6 - 16 en 17 mei Dubbele pret!

Nou dames en heren, maakt u op voor een inhaalslag.
Gisteren kwam het gewoon niet meer van bloggen omdat de dag van ’s morgens vroeg tot ’s avonds laat gevuld was met andere dingen. Te weten: vakantie. Waarvoor we hier zijn, zeg maar J Maar dat betekent ook dat we veel hebben om te laten zien.

De foto’s van vandaag zijn de standaard Florida/vakantiefoto’s. Hotelletje hier, appartementje daar en zo hier en daar een natje of droogje

Dag 5 - 16 mei 2014: Verhuisdag
Laten we dan beginnen bij vrijdagochtend: check out. Althans, uit de Beach Club. En dus de laatste kans om de kamer op de foto te zetten. Omdat we moesten inpakken is de kamer dus ook helemaal ontmanteld. Dat toont wat leuker. Ik hou niet van zooi op m’n hotelkamer, maar deze keer had ik geen zin en puf om op te ruimen. En kon het me even niks schelen. Prijs je gelukkig dat je er niet in levende lijve bij was. 

Na het inpakken leverden we de koffers in bij bell service en aten we nog even yoghurt, in een schommelstoel op de veranda van het hotel. Het was rond 8:15. We keken wat om ons heen en zagen dat het goed was. Totdat me bij de laatste hap een stuk granola (cruesli) in het verkeerde keelgat schoot. De tranen liepen van benauwdheid over m’n wangen. Paniek! Althans...bij mij. Ryan ging intussen helemaal op in zijn eigen yoghurt. Piepend en met grote gebaren probeerde ik hem duidelijk te maken dat ik het een beetje benauwd had. Hij keek rustig op en zei (op zijn droogste Twents): “Mo ‘j d’r al van huuln?”.

Ik schudde heftig ‘nee’ en gebaarde eerst naar de yoghurt, toen naar m’n keel en probeerde te hoesten. Toen begon het hem te dagen. Toen hij klaar stond om meneer Heimlich van stal te halen schoot het stukje vanzelf los. Waarna een enorme hoestbui ervoor zorgde dat dat stukje ook echt weg was. Goed dat we niet in Seaworld waren. Dan hadden ze me vast een visje voorgehouden in de hoop dat ik een kunstje zou doen. 

Anyway. Met hernieuwde energie gingen we richting: Epcot. Het weer was stralend. Niet te warm, niet te koud, de zon aan de hemel. Perfect. We gingen naar binnen via de zijingang. Dit gedeelte van het park was nog zo goed als leeg. Heerlijk en super voor foto’s. En we pikken zo ook mooi het laatste staratje van het Flower and garden Festival mee. Ondertussen gaf de fontein midden in Future World nog een show weg, compleet met muziek. Het leverde prachtige plaatjes en kippenvel op.

We liepen rustig door naar TestTrack en sloten aan in de rij van 30 minuten. Voor Soarin’ hadden we een FastPass besteld. Gisteren al. Ik lees in de reacties dat ik niet de enige ben die NIET de loftrompet over dit nieuwe systeem blaast! Anyway, TestTrack ging heel erg snel vandaag, ik kan me niet herinneren dat we ooit zo snel over de baan hebben gereden daar. Enorme kick! En ook een nieuwe wending aan mij coiffure voor de rest van de dag!

Volgende halte. Als je me volgt op Facebook of Instragram dan weet  je inmiddels dat ik 2 guilty pleasures heb. De eerste is Disney Parken (echt?) en de tweede is Starbucks koffie. Waar dat aan ligt weet ik niet, maar het is zo.

En daar waar Universal allang het nut ervan in zag, is - tot mijn grote, grote vreugde -Disney nu ook eindelijk zover. Een Starbucks vestiging in een Disney Park. Vorig jaar waren ze die aan het bouwen en konden we er nog geen gebruik van maken. Maar nu, nu zijn ze beide open. Eén in Magic Kindom en één in Epcot. Beiden zonder zitgelegenheid, maar daar doen we niet moeilijk over. En nu was de tijd perfect voor een beker Starbucks in The Happiest Place on Earth. Twee latte’s en twee scones. My, oh my. Op een bankje. In de zon. Briesje. Starbucks. In een Starbucks-beker. Van Disney. Serious business mensen!

Ik zag Ryan ermee aan komen lopen (ik hield dat bankje bezet). Ik zag het in slow motion gebeuren (en als je dit leest, denk je stem dan ook even lager). Ik zag Ryan er dus mee aan komen lopen. Links een latte. Rechts een latte. De zon aan de hemel. Met zijn hoofd zwiept hij zijn wapperende manen naar achteren. Hij strekt zijn rechterhand naar mij uit. De latte nadert. Mijn arm uitgestrekt. Mijn vingers omklemmen de warme kartonnen beker. En dan klinkt het Gloria van Händel.

Ok, verder. Volgende stop: Soarin’. Onze fastpass was al geldig. Dus dat kwam mooi uit. Bij de ingang aangekomen konden we wederom plaatsnemen in de rij vóór de FastPass rij. Uiteindelijk hebben we zeker nog 30 minuten gewacht voordat we echt in onze stoelen zaten. Maar de beloning mag er zijn. Het is zo’n waarzinnig gevoel, die vlucht over Californië! En helemaal leuk omdat we op aardig wat plekken echt zijn geweest. Misschien is het mijn lichtelijk conservatieve inslag, maar van mij hoeft deze attractie nog niet vervangen te worden. Ok, de kwaliteit van de film is niet state of the art. Maar het is uiteindelijk de combinatie van de muziek, de bewegingen en de beelden die het een briljante ervaring maken. Ik heb nu een paar keer gelezen dat er een ‘Soarin’ over the world’ gaat komen. Hoeft voor mij echt nog niet, maar misschien is die ervaring nóg mooier. We gaan het meemaken! Overigens is het ‘pretty boy’ Patrick en zijn veiligheidsverhaaltje dat de attractie compleet maakt. Hij vertelt op onnavolgbare wijze wat er van ons tijdens de vlucht wordt verwacht en waar we rekening mee moeten houden. Ik heb gehoord dat er hele fanclubs voor die man opgericht zijn!

Na Soarin’ hadden we een FastPass voor Living With the Land. Een boottochtje dat ons leert dat duurzaamheid belangrijk is en worden we door de kassen van Disney gevaren. Een attractie waar we zelf nooit een FastPass voor zouden halen, maar het systeem verplicht je om er 3 te kiezen. En als je het niet doet, dan wordt er voor je gekozen. Living With the Land, dan maar. Toch is het altijd een leuk tochtje, lekker rustig. En daarna was het alweer lunchtijd, waarop we twee kalkoensandwiches haalden aan de overkant. Die hadden we met gemak kunnen delen!

We liepen via de vlindertuin richting Mexico. Daar keken we even rond, vaarden we even in het bootje van de Three Caballeros (waar ik altijd een enorm Bassie en Adriaangevoel bij krijg). De temperatuur was buiten inmiddels behoorlijk opgelopen. 

We liepen op ons gemak langs de landen en hielden halt bij The American Adventure om naar de Voices of Liberty te luisteren. Wat een onwaarschijnlijk goed ensemble is dit toch. Een geniale vertolking van Summertime die het glas in Ryan’s bril nét niet deed knappen. Spatzuiver en zo hoog dat ze de grens van geluidswaarneeming nét niet overschrijdt. 

En toen was het echt tijd om de auto op te gaan halen, de koffers in te laden en richting appartement te gaan. We hebben een kleinere auto gehuurd voor de verandering en een appartement. Een villa voor ons tweeën vinden we iets teveel ruimte en een zwembad is niet echt aan ons besteed. Dan vinden we het gewoon zonde.

De auto stond op ons te wachten in het Dolphin hotel. Een risico, omdat je daar niet zelf je auto mag uitkiezen, maar er één toegewezen krijgt. En dan kan het maar zo zijn dat je een diarree kleurig garagemodelletje meekrijgt. Het viel mee, het is een beige Niesááán Versa geworden. Een keurig basic auto, waarin we ons best kunnen verplaatsen de komende week.

We rijden in één streep naar Davenport,waar de vestiging van Hotelbeds tegenwoordig zit. Daar kunnen we de sleutel ophalen. Daarna rijden we door daar Bella Piazza, de community waar ons appartement deel van uit maakt. Prima locatie, de supermarkt op loopafstand en een mooi uitzicht op het zwembad. Een lekker balkon waar we op kunnen zitten en lekker kunnen ontbijten. Uit de zon, helemaal prima. De condo zelf ziet er nieuw uit, lekker Amerikaans ingericht. Niet heel groot, maar toch 2 slaapkamers en 2 badkamers. Hier kunnen we prima zitten de komende 10 dagen!

In de avond gaan we nog even naar Magic Kingdom om wat attracties te kunnen doen, om Wishes en de lichtshow op het kasteel te zien. Heel erg mooi (mooier nog dan in Parijs). Via backstage mogen we richting uitgang lopen. En dan blijkt de monorail naar de parkeerplaats eruit te liggen. De hele meute verplaatst zich naar de monorail die eerst via een aantal hotels gaat. Wat een rij! Maar...bij de boot richting Grand Floridian hotel staat bijna niemand. We aarzelen geen moment en pakken die boot. In het Grand Floridian hotel en daar pakken we de monorail naar de parkeerplaats. Zo zitten we er al in als de monorail bij her Magic Kingdom komt! Whoehoeoeoe, lekker scherp na zo’n dag!  Uiteindelijk kwamen we om 00:30 de deur in. Een zeer productieve dag dus!

Dag 6 – 17 mei 2014: Shoppûûûh!!

We sliepen laat en wat onrustig. We hadden voor vandaag de wekker gezet, want we werden getipt dat vandaag een goede dag voor het Animal Kingdom zou worden, qua tempertuur. Maar toen we wakker werden hadden we er geen zin in! Gisteren was het al lekker druk geweest. En dus gingen we even langs de Publix voor een vers ontbijtje, aten die op op het balkon en besloten we om 10:00 uur richting Orlando Premium Outlets te rijden. We hebben lekker geshopt en het gouden plastic al goed laten roken. EN dat moest, want Ryan was toe aan een nieuwe garderobe. We hebben geluncht bij Vijf Mannen die enorme lekkere hamburgers kunnen maken. Dineren deden we op de terugweg bij Carrabbas. We hebben daar in Clearwater eens erg goed gegeten, dus dat leek ons een goed idee. Het was prima, de bediening had een iets mindere dag. Maar ze hebben een mooie kaart dus het proberen waard als je er nog niet bent geweest!

Je kunt je voorstellen dat ik even nodig heb gehad om de foto’s te uploaden, dit verhaal te typen en online te zetten. Dus hiermee is dag 6 teneinde. Dank voor alle leuke reacties op het blog tot nu toe!