Dag 10 - 21 mei 2014: Magic Kingdom

Gisteren constateerden we dat we waarschijnlijk vaker in het Magic Kingdom in Disney World zijn geweest, dan in het Disneyland Park in Parijs. Het zal erom spannen, maar ik dénk het wel. En al die keren dat we hier zijn geweest, hebben we nog nooit de welkomstshow (ofwel: ‘rope drop’) gezien. En dat moet je toch wel een keer gezien hebben. Dus we zetten eergisteren de wekker op tijd, toen we – veel te laat – om 02:15 pas in bed stapten. En dan is vroeg opstaan natuurlijk gedoemd te mislukken. En inderdaad, de openingsshow werd een no-show voor ons.

Het is namelijk nogal een logistieke operatie om uiteindelijk achter de hekken een Disney Park te komen. Als je Disney World binnenkomt en je onder de boog doorrijdt, bevind je je op Disney grondgebied. Maar dan ben je er nog niet. Je volgt de door Disney zelf ontworpen paarse borden naar de plaats van bestemming. In ons geval: Magic Kingdom. Na een aantal minuten doorrijden, rij je onder de boog van het Magic Kingdom door. Althans, nadat je $17 heb afgetikt voor het parkeren. Als je vervolgens het parkeerterrein oprijdt, staat daar een zware delegatie parkeerhulpen te dirigeren waar je moet gaan staan. In de geordende Disneymaatschappij verlopen dit soort dingen megagestructureerd. En die meneren en mevrouwen kijken ook wel zo streng dat je wel wilt luisteren. En dus schuiven we ordentelijk onze Niesááán in rij Simba 22. 

We staan redelijk achteraan en lopen richting begin van de rij. Daar staat dan een hele kudde mensen die ook graag naar het park wil. Welkom in Disney, wen er maar vast aan. Dan komt er een tram. Je gaat voor een paal staan die het deurtje van de tram symboliseert. Er staat een mannetje met een hele grote paal die aangeeft waar het trammetje stopt. En zo sta je dus met de rest van de kudde voor paal. Bij het instappen wordt je vriendelijk maar dringend gevraagd om met niet meer dan 5 mensen naast elkaar te gaan zitten. Kinderen in het midden. Je hoed en bril vast te houden. Mocht je iets verliezen, zeg het dan aan de parkeermevrouw en dan gaan ze het halen. Niet gaan staan, dus blijven zitten totdat de tram volledig en compleet gestopt is. Niet je armen, handen, benen of voeten naar buiten te steken. En die laatste zin maakt dat ik ooit een keer héél erg graag mijn benen buitenboord wil steken. Na alle veiligheidsmededelingen, rijdt het trammetje naar de ingang van het TTC: Ticket and Transportation Center.

Dan ben je er nog niet.
Als je nog geen ticket hebt, dan kun je die hier kopen. En verder is het het knooppunt van het Disneytransport. Vanaf hier moet je naar de ingang van het park zien te komen. Dat kan met een grote boot of met de monorail. Er zijn drie soorten monorails: één gaat naar Epcot, de andere is de intercity naar het Magic Kingdom en de derde gaat naar de hotels die bediend worden door de monorail. En die gaat ook naar het Magic Kingdom. De stoptrein, zeg maar. Als je met de tram aankomt, dan graat een heel groot gedeelte richting intercity, en een ander groot gedeelte gaat naar de boot. Er staat dan een enorme hoop mensen te wachten. In ieder geval zoveel dat het niet in één monorail past. En dan sta je zo 2, soms 3 lichtingen te wachten voordat je meekunt. En dan sta je nog geklemd tussen een uitgeklapte dubbele wandelwagen en een paal. En dus pakken wij altijd de hotel monorail. Want hoewel het er niet bij staat, gaat deze wel degelijk naar het Magic Kingdom. Dus we lopen fluitend langs de rij voor de intercity en stappen in de stoptrein, waar echt voldoende keuze is. 

We komen zo lekker fris aan bij de ingang van het park en dan zien we de eerste gasten al chagrijnig uit de monorail stappen. Moe van het wachten op de tram, het geprop met de kinderwagen, het wachten op de monorail, het staan in de monorail en daar ook weer het geprop met de kinderwagen. En dan is het aansluiten in de rij voor de tassencontrole. Nu gaat dit redelijk snel, maar zo aan het begin van de dag staan daar forse rijen, ook omdat de busladingen en bootladingen aan mensen er ook door moeten. Die controle heeft echt weinig om hakken. Het grote vak van onze rugtas wordt geïnspecteerd, maar daar zitten ook weer tasjes en zakjes in dat een onwelwillende terrorist hier heus makkelijk e.e.a. naar binnen kan krijgen. Maar goed. Als we zijn goedgekeurd, dán kunnen we door de toegangspoortjes van het park. Tegenwoordig houd je je armband tegen een paal, scan je je vinger en dan...dan kunnen we écht naar binnen. Je kunt het irritant vinden, maar aan de andere kant moet je het Disney nageven. Ze weten de anticipatie goed op te bouwen. 

Toen we binnen waren, waren we wel toe aan wat te eten. Het was weer een hele onderneming, Dus op naar Starbucks!! Iced Mocha en een breakfast sandwich. We checken de wachttijden, reserveren een paar fastpassen. 

We beginnen met de Pirates. Altijd leuk en hier stond geen rij. Toen door naar Big Thunder Mountain, the wildest ride in the wilderness! Daar konden we vanwege onze fastpass ook zo doorlopen.  Met de Wild Disney World Railroad maken we een rondje om het park. Lekker zitten, want het wordt al aardig warm. En ook lekker om de voetjes wat rust te gunnen. En wij waren niet de enigen die wat aan rust toe waren!

We stappen uit in Fantasyland. En we voelden de hitte van de zon op ons lijf branden. In een aangapast tempo wandelen wat door Fantasyland en koelen we wat af met ons favoriete ijsje. Dan lopen we richting de nieuwe attractie die open gaat als we nét weg zijn. Maar er gaan geruchten dat hij eerder ‘soft’ open gaat. En ja, hoor. We zien mensen rijden in de mijntrein van de 7 dwergen. Maar helaas. Er staat en man bij de ingang die alle wachtenden wegstuurt: alle tests die ze wilden doen hebben ze vanmorgen gedaan. En nu is het weer gebeurd. Maar ondertussen worden er wel mondjesmaat mensen doorgelaten, die dus wel mogen instappen. Maar helaas, wij worden weggestuurd. Als we er een half uur later weer langs lopen, wordt opnieuw verteld dat hij niet rijdt, terwijl op de achtergrond vrolijk mensen doorgelaten worden. Voor straf heb ik geen foto gemaakt.

Met gepaste rust wandelen we richting Peoplemover. We blijven twee rondjes zitten om af te koelen. Ondertussen zal het zo’n 33 graden zijn. We eten wat bij Casey’s Corner, wandelen door de winkeltjes en treffen de Dapper Dans zingend op Main Street aan. Altijd leuk! We blijven een tijdje kijken. 

En dan. De plek om even héééélemaal tot rust te komen, af te koelen en een uiltje te knappen: The hall of presidents. Een lange voorstelling met een film en mooi gemaakte pratende, bewegende robots (ook wel ‘audio animatronics genoemd) die de 43 presidenten van de VS moeten voorstellen. En die stellen zich dan ook weer aan jou voor. Het geheel duurt ongeveer 25 minuten en is de perfecte gelegengeid om even bij te trekken. De castmember die ons vermaakt tot de voorstelling begint heeft wel wat van de hoofdrolspeler van Breaking Bad. Met een zuidelijk accent vertelt hij wat hij weet over ‘zijn’ Amerika en waar de presidenten geboren zijn. Ik ben een beelddenker. Ondertussen stel ik me zo voor dat hij straks naar huis gaat, zijn camper van de oprit haalt en een nieuwe lading chrystal methamfitamine maakt. Ik kan na deze gedachte niet meer normaal naar deze man luisteren. Maar gelukkig duurt het niet zo lang en kunnen we snel naar binnen. Toen het licht weer aan ging werden we wakker. 

Volgende: Mickey’s Philharmagic. In slaap vallen is tijdens deze 3D voorstelling bijna onmogelijk. Maar het is wel erg vrolijk en daar houden we van.  Via Main Street lopen we naar de uitgang. De parade stond op het punt te beginnen en ze hebben nu heel duidelijk aangegeven waar je mag staan en waar niet. Zo ontstaat er een looppad waar je gewoon fatsoenlijk kunt lopen. En dat is weleens anders geweest! De grenzen werden weer gepassioneerd bewaakt voor op wacht staande castmembers. Toen we bijna bij de uitgang waren, kwam de parade net langs. We besloten toch maar even te wachten en te kijken. Dit is een nieuwe parade die we nog niet eerder gezien hebben. Een mooie kleurrijke stoet trok langs ons voorbij. Ziet er goed uit en ik kon ook redelijk goed foto’s maken. Nadeel is dat we toch weer 20 minuten in de brandende zon hebben gestaan, wat een hitte!

 Na de parade vertokken we echt. Richting Grand Floridian. We pakten het bootje dat ons naar het hotel bracht. Daar zijn we in het restaurantje, in de airco gaan zitten. Ondertussen zag ik eruit als een Sweet Tomato, met saucijzen als vingers en begon ik wat te zweven. Dat is een teken dat ik moet gaan zitten en afkoelen, anders ga ik tegen de grond. Drie bekers lemonade verder was ik weer terug op aarde en besloten we naar de auto te gaan. Het was mooi geweest. De Fastpassen die we nog hadden laten we mooi zitten. 

We pakken dus de monorail richting TTC en pakken daar de tram naar Simba 22. En daar was ie weer hoor: de Ford Flex! Daar waar de meeste auto’s een grill(e) hebben aan de voorkant, heeft de Flex een broodrooster. Maar over smaak valt niet te twisten. En dat doe ik ook niet!

We verlaten het Disneyterrein en besluiten te stoppen bij Target aan de 192 om wat boodschappen te doen. Daarna parkeren we de auto voor de naastgelegen Longhorn Steakhouse. Hier zijn we nog niet eerder geweest. We beginnen met huisgemaakte chips en BBQ saus vooraf: om te delen. En dit was méér dan genoeg voor twee. We kregen er een lekkere ceasar salad bij. Het smaakte perfect, de chips waren nog warm, heerlijk. En wat een fantastische steaks hebben we hier gehad. Ryan had een flinke Ribeye  en ik de New York Strip. Echt heel erg goed. We zijn beiden onder de indruk en deze ervaring lijkt de Outback van de troon te stoten. Daar hebben we nu 2x een iets minder goede maaltijd gehad. Dus we kunnen het niet laten het verhaal compleet te maken met wat beelden.De traditionele steak-foto.

Na het eten rijden we nog éven voor bij TJ Max. Een soort Winners/Action met opgekochte merkspullen en spullen met een foutje. En ze hebben hier een hele serie aan Kitchenaid keukenhulpjes. We kiezen één ding uit, want het mot ook nog allemaal mee terug volgende week!

Thuis kom ik erachter dat mijn laadkabeltje voor mijn iPhone (nu al) stuk is. Ik heb geen zin in gepruts en stel het schrijven van het blog uit tot nu. En dat is maar beter ook, want we storten allebei moe maar tevreden op de bank neer.