Dag 13 - 24 mei 2014: Sudderlapjes

-->

We lagen laat in bed vrijdag/zaterdag. Maar toch ben ik elke dag vroeg wakker. Vandaag ook om 7:30. Nouja, Beetje dom kiek’n en voor je het weet is het 9:00 uur. We hadden FastPasses voor Epcot geregeld, want we wilden graag nog een keer in Soarin’ of Testtrack. Na rijp beraad werd het toch nog een keer Soarin’.

Vol goede moed zetten we koers naar Epcot. We waren zeker niet de eersten. Ondertussen hadden we ‘Happy Anniversary’ buttons op gedaan. Onze trouwdag was begin mei, maar we vieren het vandaag. En gisteren. En de afgelopen twee weken. En bovendien: vandaag is het de trouwdag van mijn ouders! 46 jaar! En wie zegt dat het je eigen trouwdag moet zijn!?

 We wandelden rustig het park in. Tot onze verbazing stond er nu al een rij van 40 minuten voor Spaceship Earth. Daar kun je op een normale dag gewoon doorlopen. Bij Starbucks aangekomen konden we onze blik niet afwenden en gingen we voor een kop iced coffee. Toen we het bruine goud achter de kiezen hadden was het tijd voor onze FastPass. We konden doorlopen. Daar waar we de afgelopen twee keer op rij drie belandden (wat een net iets minder spectaculaire ervaring geeft), leverden de buttons ons een plek op de eerste rang op. Bedankt paps en mams!

 Na Soarin’ konden we zo in de zaal van Captain EO schuiven. Een 3D film uit de jaren ’80 met een jonge Michael Jackson in de hoofdrol. Lekker gedateerd en daardoor ook zo fout dat het genwoon niet beter kan! En in de airco, ook geen onbelangrijke bijkomstigheid. En met een gevoelstemperatuur van 41 graden (werkelijk 36) is dat geen overbodige luxe. Het was net alsof we in een hetelucht oven stapten toen we weer buiten kwamen.

We besloten dat langer in het park lopen gekkenwerk zou zijn. Dus we liepen via de winkeltjes in Canada en Engeland naar de International Gateway. Want wat hadden we in onze tas gestopt voor vertrek? Juist! Onze resortmokken! Die zijn geldig tot en mét maandag. Dus we houden onze pauze in de Beach Club. En we besloten daar te komen met de boot, die juist op het punt stond te vertrekken. Want die boten hebben airco. Zalig. Dus we gingen aan boord van de Friendship 5.

We waren nog niet vertrokken of we realiseerden ons dat we van de heteluchtoven zó de contactgrill in gestapt waren. De airco van de boot was kaput. Binnen de kortste keren waren we met z’n allen aan het sudderen. Op het moment dat we de eerste halte bereikt hadden, stapten er nieuwe gasten in. Er stapte een dame in van een jaar of 60. Ze had zich – terecht – luchtig gekleed. Toen ze vanmorgen voor de kast stond, besloot ze dat ze bést een strapless jurkje aan kon. Want ze had geen zin in witte strepen op haar schouders. En je bent zo jong als je je voelt he. Maar het punt met strapless jurkjes is dat zo’n jurkje – bij gebrek aan bandjes – wel ergens ánders aan moet blijven hangen. Snap je? Wat er bij deze mevrouw in resulteerde dat het jurkje zo ongeveer rond haar navel begon. En je tóch niets zag!! En daarbij was dit het achteraanzicht. In deze omstandigheden mag je dat rustig een sudderlapje noemen toch?

We stapten uit bij de Yacht en Beachclub. We staken recht over, de Yachtclub in, om zoveel mogelijk binnendoor naar de Beach Club te lopen. Daar haalden we wat te drinken en – juist – yoghurt met granola. Ahhhh, heerlijk! Daar bleven we even een poosje zitten, totdat het tijd was voor de laatste FastPass die we wilden gebruiken. We liepen langzaam terug en pakten als laatste Spaship Earth mee. En toen zochten we heel snel de auto op. 

Volgende halte: Florida Mall. Veel drukker dan de Mall at Millenia, maar lekker koel! We shoppen wat, kopen nauwelijks iets en eten rond etenstijd nog even bij California Pizza Kitchen. Ze maken hier heerlijke lichte pizza’s. Echt de moeite waard. We hebben deze eens ontdekt in LA en sindsdien zoeken we er altijd wel ééntje op. En hier zit hij onder andere in de Florida Mall en níet in de Foodcourt (waar er altijd vreselijk veel kabaal is). 

Op de terugweg shoppen we nog wat van het boodschappenlijstje weg bij Target (en had nog een coupon). We waren lekker op tijd thuis. Net op tijd om nog even het blog te maken, terwijl Ryan kakkerlak nummer 3 naar de eeuwige jachtvelden helpt. Ennuh, het lijkt erop alsof onze familie van antibacteriële handgel houdt!

Met 8 gebroken poten en een gebroken schil: RIP. Wel even gebeld met de reisorganisatie.