Dag 1 - 12 mei 2014: Vluchten kan niet meer!

“Jemig, wat is dit?...Het is nog maar 03:00 uur man”
“Ja anders komen we te laat.”
....”Waar te laat?"... en ik trek het dekbed over mijn hoofd.
”...op Schiphol....?”

Zo maak je plannen en zo ben je onderweg naar Schiphol.
Om 04:00 uur welteverstaan.
We hoefden verder niets meer te doen dan opfrissen, aankleden en naar Ryan’s ouders rijden. En zo geschiedde. We waren dus mooi op tijd in Amsterdam, parkeerden op P2 en liepen linea recta richting naar balies 9-16 om de koffers in te checken via de self service. Ideaal! Om 06:10 uur waren we de koffers al kwijt. We namen ook direct afscheid van Ryan’s ouders.

We vertrekken pas om 8:00 uur, maar boarding begon al om 06:25. De security check is behoorlijk uitgebreid. Elk stel/elke reiziger wordt door een beveiligingsmedewerker apart genomen. Je paspoort wordt gescand en je wordt onderworpen aan een kruisverhoor. Of je al eerder bent geweest, of je je tas zelf hebt ingepakt en of je nog wat voor anderen meeneemt. Dat kost veel tijd. En als je niet op tijd bent, sta je in een lange rij te wachten. En met een beetje geluk heb je dan ook geen zitplaats meer bij de gate.

Toen ze hier een paar jaar geleden mee begonnen waren het nog officers van de Amerikaanse TSA, maar nu zijn het inmiddels alweer een tijdje Nederlandse beveiligers. Daarna is het tijd voor wat we noemen: de TSA-boogie. Schoenen uit, riem af, laptop uit de trolley, iPad uit de trolley, vloeistoffen apart, horloge af. In de scan, benen wijd, armen omhoog, zij, sluit. Armen gespreid, contactmomentje (fouilleren). Laptop in de trolley, iPad in de trolley, vloeistoffen terug in de tas, schoenen aan, riem om, horloge om, tas pakken.  

Dit is natuurlijk niet het moment om daar bijdehante grappen over te maken, maar die hele security op Schiphol heeft weinig om het lijf lijkt het. Zeker als je het vergelijkt met de Amerikaanse TSA-controles. Ik heb gewoon niet de indruk dat deze medewerkers gevaarlijke terroristen gaan tegenhouden (zie de onderbroekbom op die vlucht van Amsterdam naar Detroit in 2010). Als ik toch terrorist was. Dan zou ik ook zeggen dat ik niets meeneem in mijn tas. Who cares. Alsof ik na het opblazen van een vliegtuig nog gearresteerd kan worden omdat ik gejokt heb tegen de beveiliging. En dan de TSA-boogie, die deze keer wel heel erg uitgekleed was. Bijna alles kon in de tas en koffers blijven zitten. De meneer achter het scherm was met zijn collega aan het praten over de leuke stapavond afgelopen weekend en keek nauwelijks op het scherm. Met schoenen en riem ging ik de bodyscan in. Op de plekken waar wat zat werd ik nauwelijks ‘gefouilleerd’.

Eenmaal bij de gate was er inderdaad veel te weinig zitplaats was voor een vol vliegtuig. Om ons heen zag ik veel alleen reizende mannen (en zonder handbagage) uit alle windstreken van de wereld zitten. Die allemaal nerveus op hun telefoon keken. En voor vertrek nog even aan de leider van hun groepering terugmeldden dat ze er doorheen zijn gekomen. Dus ik liep om 7:30 vol vertrouwen het vliegtuig in.

Inmiddels weten de meeste meelezers hier wel dat ik behoorlijke vliegangst heb. Dus in een vliegtuig stappen is voor mij geen vanzelfsprekende bezigheid en iets dat me al ver voor de geplande vlucht naar m’n keel grijpt. Ik weiger dat te accepteren, dus ik ga gewoon en neem die uren in dat ding voor lief. Van tevoren zag ik er ook erg tegenop dat we met een Boeing 777 gingen, eenzelfde type als die nu ergens in de Indische Oceaan ligt.  Maar wonder boven wonder lukte het om te ontspannen en lag ik al 5 minuten na het opstijgen te pitten en heb ik de rest van de vluchten weinig last gehad. Wonder boven wonder.

Nu ga ik er altijd prat op dat ik aan boord van een vliegtuig gewoon nooit naar de WC hoef. En dat is fijn, want vliegtuig WC’s zijn verschrikkelijk. Niet alleen omdat het krap is, maar ook omdat mensen in de lucht schijnbaar niet kunnen mikken. En met dát in mijn achterhoofd kan ik het spulletje gewoon afknijpen. En dat zou vandaag helemaal goed uitkomen, want de configuratie van het toestel was 3-4-3. We hadden dus een buurman aan het gangpad. Die zou moeten opstaan voor ons. Maar ik hoef nooit, dus dat komt mooi uit. En ik was tevreden.

Maar na 6 uur stond ik op knappen. Ik kon aan niets anders meer denken. Ik moest gewoon. De buurman lag te slapen. Jammer dan.
Dus ik naar de ‘lavatory’. Nummer 1 en 2 bezet. Bij nummer 3 zat de pis hoog aan de muur. Dus toch maar even wachten. Nummer 2 kwam vrij. De zolen van mijn schoenen pikten aan de grond vast. En dan is het kunst te zorgen dat jouw kleding de pot én de grond niet raken en jijzelf trouwens ook niet. Ik begreep ineens waarom er pis aan de muren van lavatory 3 zat. Ik zag het mezelf doen. Misschien toch maar eens auditie doen voor Cirque du Soleil. Enfin. Eén en ander had tot gevolg dat ik na een goede poging toch onverrichter zake lavatory 1 verliet. Dan doe je zo je best....

Ik waggelde terug naar mijn plek. Ik stond dus nog steeds op knappen. Ik naam weer plaats, zat een half uurtje. Maar na een half uur moest het toch maar weer gebeuren. Dus buurman stond weer op. Nu lavatory 2 maar eens proberen. Ik kwam het hok binnen en tot mijn grote afschuw...bloed. Op de bril. Op de pot. Op de grond. Mijn maag draaide zich om en ik ook. Kokhalzend kwam ik naar buiten en stoof toch maar weer lavatory 1 in, die net was vrijgekomen. Ik heb het hok behangen met papier en lenigde daar de nood dan toch maar.

Terug op mijn stoel maakte ik dankbaar gebruik van het flesje antibacteriële handgel van Bath and Bodyworks. In de wijde omgeving moet het naar ‘Island Margarita’ hebben geroken. Maar dat is beter dan de lucht van de ‘ik–heb-een-paar-uur-in-het-vliegtuig-gezeten’ scheten van de Noren in de stoelen voor ons, dan wel de kotsende Duitsers achter ons. Jemig, wat een lucht! Leuk hoor, vliegen! Owja, en die buurman. Ik weet niet naar welke film hij aan het kijken was....:

Anyhow. Gelukkig kamen we – ondanks het fluitende geluid - 40 minuten voor schema aan in Detroit en hadden we daar de gelegenheid onze eerste Starbucks van de vakantie te nuttigen. Hoewel de Boeing 757 waarmee we naar Orlando vlogen een enorme deuk in de motor had (en ik daar de volle 2,5 uur naar kon kijken) zijn we veilig en wel geland op MCO: Orlando International Airport.

Eindelijk! Echt, als je de slurf in loopt krijg je een deken warme lucht over je heen. In de tram naar de hoofdterminal zie je de zon en de helderblauwe lucht. In de grote hal staan palmbomen en rotan meubelen. Welkom in Florida!! De koffers komen al snel en voor we het weten checken we in bij de Magical Express die ons naar het hotel te brengt. We stappen het vliegveld uit en we ruiken Florida. Ja, inderdaad. Florida kun je ruiken. De meest lavende lucht ooit.

En dan: de Beach Club ervaring. Net als 6 jaar geleden. In de lobby ruikt het naar strand. Van tevoren had ik opgegeven dat we graag een groot balkon wilden. Om ’s ochtends lekker op te kunnen ontbijten. De receptioniste vertelde ons dat ze het genoegen had dat ze die wens kon inwilligen. Ze overhandigde onze Magic Bands: kamersleutel en toegangsbewijs in één. Het was 16:30 uur locale tijd. Dat is dan wel weer het voordeel van vroeg vertrekken.

Op onze kamer kwamen we erachter dat dat inderdaad het geval was, dat grote balkon. Maar ook dat we boven het grote zwembad zitten. We kijken heel in de verte uit op het meer. Maar bovenal op een dak met grind en een airco-installatie. Veel kabaal en dreunende muziek. Daar zat ik niet echt op te wachten. We frissen ons wel even helemaal op. En dan ga ik – in navolging van de vele voorbeelden die ik op internet voorbij heb zien komen – naar de Front Desk om te vragen hoe laat die muziek bij het zwembad begint. Misschien konden ze dan meteen kijken of er ook een rustiger kamer is met een King bed en een bank, in plaats van twee queens. Ze kon ons wel een kamer aanbieden aan de andere kant, maar die kijkt uit over een nog groter dak en de parkeerplaats, zagen we op de kaart. Meer kon ze niet voor ons doen, we hadden immers een ‘Standard Room’ geboekt. Ryan zei: laat maar. Al met al valt het wel mee. We gaan beginnen met genieten en mokken maar niet ;-).

We wel halen 2 resort mokken die je voor een vaste prijs onbeperkt kunt bijvullen. We wandelen naar de Boardwalk en halen een pizzaslice bij de Pizzawindow. We kijken op ons horloge: 17:30. Wat heerlijk! Verzadigd lopen we terug naar de kamer, trekken de wandelschoenen aan en wandelen richting Epcot! Via de Disney app (jaja) had ik van tevoren al een versnelde toegang (FastPass+) geregeld voor Soarin’. Een populaire en briljante attractie waarin het lijkt alsof je aan het paragliden bent. Zo zit je in het vliegtuig naar de VS en zo loop je in Epcot rond.

Rond 20:30 lopen we terug naar het hotel, haal ik nog wat keelpastilles bij de Marketplace en storten we op bed. Ok. Ik vind het geen toppertje, deze kamer. Komt bij dat we merken dat we naast de dienstliften en de technische ruimte zitten. Maar we hebben geen zin meer om weer te vragen naar een andere kamer en alles weer in te moeten pakken. We blijven dus maar zitten hier en gaan genieten van al datgene dat dit heerlijke hotel ons te bieden heeft!

En zo kwam er een einde aan een veelbewogen dag.