Dag 29 - 13 en 14 mei 2013 - Terug naar huis!

Jullie hebben er even op moeten wachten, het leven-na-de-vakantie slokte al onze aandacht op.
Maar het is er dan toch van gekomen, het afsluitende blog van de familievakantie 2013. Ter leering ende vermaeck. Nouja, voornamelijk ter vemaeck.

Hieronder vinden jullie het verslag van de laatste dag. De nabeschouwing komt ook snel, maar dit is best een lang en vermakelijk verhaal. En dat is even genoeg voor een dag. 

13 mei 2013
Deze dag. Wat hadden we deze dag graag voor ons uitgeschoven. Afscheid nemen van Pat, Harold en Angelena. Afscheid nemen van oom Ben. Bah.

Het fijne van reizen naar je familie is dat je je familie ziet. Het ellendige van reizen naar je familie is dat je ook weer afscheid moet nemen, zonder dat je weet wanneer je ze weer ziet. En omdat iedereen ouder wordt en bij sommigen de gezondheid afneemt, moeten we helaas ook zeggen dat we niet weten onder welke omstandigheden we onze familie weer gaan zien.

We hoefden pas om 19:40 te vliegen, maar de dag begon al vroeg. We wilden natuurlijk uit bed zijn als Harold en Pat naar hun werk gingen. Het was immers ook gewoon een werkdag. Toen we allemaal in de kleren waren, dronken we nog een kop koffie. We deden gewoon alsof het een normale dag was en ouwehoerden er nog even op los. Maar toen kwam het moment dat zij toch echt naar hun werk moesten. Omdat zij eerder weg gingen dan wij, leverde dat een nogal bizar tafereel op. ZIJ gingen weg, wij bleven achter in hun huis. Wij zwaaiden hen uit, vanaf hun driveway. WEIRD! Maar waar.
Angelena ging een uurtje later naar school en wij wilden voor haar het huis uit zijn. We kletsten nog even over haar crush: One Direction. Geweldig vindt ze het en hoe herkenbaar, ik was ook zo toen ik 12 was.

Wij pakten onze spullen in de auto, wierpen nog een blik op onze Toronto Maple Leafs- kamer en reden naar oom Ben toen Angelena naar de schoolbus liep. We keken nog even goed om ons heen, we kunnen dit ritje inmiddels wel dromen!

In 'huize oom Ben' was iedereen ook al klaar. Oom Ben zelf was naar het ziekenhuis voor een controle. Toen de heren de koffers naar de kamer sleepten, stopte er een donkerrode SUV voor het huis. Tante Lidy! Ze moest toch nog even langskomen! Wat een verrassing! Ze wilde ons - en in het bijzonder mijn vader natuurlijk - toch nog even zien. Ze had nog wat persoonlijks voor hem. Hij kreeg een mooi beeldje van een man die aan het ijsvissen is. Vroeger gingen mijn vader en oom Harm (haar man) altijd samen vissen. Oom Harm had dat beeldje ooit voor mijn tante gekocht en zei altijd dat het hem doet denken aan de tijd dat hij in Holland ging vissen. En nu mag het beeldje mee met mijn vader naar huis. Prachtig toch! We moesten allemaal even wat wegslikken denk ik.

Laatste ontbijtje

Het beeldje deed ons ook even zweten. Want hoe ging dit ooit nog passen! Alle koffers waren dicht en ook de handbagage was redelijk vol en zwaar! Maar gelukkig vond pa een plekje die voor het beeldje gemaakt leek te zijn. Gelukkig! Dan konden we nu beginnen de koffers weer in de auto te puzzelen.

Als je denkt dat het nu wel makkelijk zou gaan omdat we het al drie keer hebben gedaan, dan heb je het mis. Erin, eruit, passen, meten, drukken en duwen en tenslotte lukte het om de achterklep net dicht te krijgen. Het hield helemaal niets over, niet meer opendoen!

Tijd voor de laatste Tim Hortons koffie. Tante Lidy ging het halen en mijn moeder haalde nog snel even een bos bloemen voor oom Ben. Toen we aan de koffie zaten kwam oom Ben ook alweer thuis. En hij had schijnbaar hetzelfde idee als tante Lidy, want ook hij kwam met een doos van Tim Hortons binnen, hij had donut-holes meegenomen (het 'gat'  uit de donus). Heerlijke verwennerij nog even.

Rond 13:00 uur hebben we maar 'Tot snel!' tegen elkaar gezegd en zijn we in de auto gestapt. We wilden ruim de tijd nemen voor de douane op de brug en het terugbrengen van de auto. Dus daar gingen we, dit was het dan! Wat gaat de tijd toch snel.

Op de brug was het niet druk, maar het duurde wel erg lang. Ondertussen klaarde de lucht op, mooi te zien zo op de brug. We zagen ook - net als 3 jaar geleden - overal kofferbakken open gaan voor inspectie. En de douanedame in onze rij keek wel heel erg zuur en onderwierp iedereen aan een kritische en grondige inspectie. We besloten een andere rij te kiezen.
Dit ging niet sneller. Na ongeveer 20 minuten was het onze beurt. Toen we naar het hokje reden, werden we van alle kanten gescand door ongeveer 7 camera's. We troffen wel een hele aardige beambte. Hij keek ons even streng aan, maar toen hij zag dat onze wagen volgeladen was met happy seniors, ontdooide hij volledig! Hij stelde een paar vragen en toen vroeg hij ons om de achterklep open te doen. Althans, dat dacht ik. Balen! Nu maar hopen dat we de hele puzzel niet hoeven uit te pakken!

Maar hij bedoelde dat helemaal niet, hij wilde alleen dat we het raampje opendeden zodat hij de ouders wat beter kon zien. Alles ok! De beambte wenste ons een goede vlucht en we mochten gaan. Ja, en daar stonden we dan met onze achterklep open....nu maar hopen dat de klep via de automatische sluiting ook dicht wil! We hielden ons hart vast. We hoorden hem klikken en ook het lampje op het dashboard ging uit. We geloofden het haast niet, maar reden toch maar door. Een het ging gelukkig goed.

Een uur en veertig minuten later waren we in Detroit. Toen de wagen gescand werd bij Alamo werden we naar de kiosk gestuurd. Ja, hoor. Weer niet goed? We waren het gedoe met Jamal anderhalve week geleden nog lang niet vergeten. Het bonnetje gaf aan dat we 17.500 miles hadden gereden. Wat??? Echt niet! We hebben veel gereden, maar zoveel kan gewoon echt niet. En dus togen we met lood in onze schoenen weer naar de kiosk. Daar zat gelukkig geen Jamal. Toen we binnenkwamen zagen we eerst een hele grote rij tanden en toen pas de dame aan wie die tanden toebehoorden. Een beetje zoals de Cheshire Cat uit Alice in Wonderland. Ik kon me alleen niet herinneren dat we hier in Wonderland waren.  Hoewel, de US is en blijft verrassend.

"Come in, you guys, so HAAAUW are WE doing to-DAY!?!"
uuuuuh
"fine, thank you, how are you?"
"I'm great! Sooooow, let me see that ticket!"
pompiedompiedom
" MAAAAY ohw MY! You've driven QUITE the miles! Youlikedthecaaaahar somuch?"
Daar was de smile weer...
" I liked the car, but we didn't drive 17.500 miles though."
" Oh, ok! You have a save trip home ok? God bless you guys, whahaha, BYYYYE!"
Smile

We kijken elkaar even aan. Ok, dit was heel apart!
Nouja, koffers in de bus en naar de terminal. De buschauffeur belde ondertussen een skycab. Die wilden we eigenlijk niet, maar hij drong zo aan. Hij vroeg het eigenlijk niet hij deed het gewoon. Ok, dan. Het is misschien ook wel handig. En zo kwam het dat bij de terminal Yussuf op ons stond te wachten. We namen afscheid van de chauffeur : "God bless you!"

Yussuf was een hele donkere jongeman met enorm uitpuilende ogen, in een bordeaux rood piccolopakje. We gaan van Alice in Wonderland naar de Tower of Terror. En we moesten nog in de lift ook....

Yussuf was heel praterig. "Well well well, where are WE going today people!"
"Amsterdam!"
" Wow, Amsterdam. I REALLY want to go to AMsterdam. Wow"
"Oh really?"
" Yeah man!"
De uitdrukking op zijn gezicht verraadde al waarom hij zo graag naar Amsterdam wilde.
"Good Coffee...shops, so I've heard."
"...."

We moesten de lift uit en weer een andere lift in.
Hier stonden al mensen in, maar Yussuf vond kennelijk dat wij plus de kar met koffers er nog wel bij in pasten. Ik loop eerst de lift in, de rest volgt.

De man die al in de lift stond leek nogal afgeleid.
Hij vroeg aan mij met een wel hele creepy intonatie:
"What time does your flight leave?"
....
"seven thirty" wat is dat nou voor een vraag.
"Aren't you a little bit.....early, then?"
Ieeeeew gast, waar bemoei je je mee?

Ik antwoord hem "WE are flying international, right dear?" terwijl ik met grote ogen aar Ryan kijk om maar even te bevestigen dat hij bij mij hoort.
"Oh, right" zegt de creepy meneer.
Wat is dit joh!?!

Yussuf: "Ok, here's Delta! Let's get you checked in!"
Oh HI! Jasmine, you look LOVELY today. Can you check my friends here in, they are going to Amsterdam! The bags feel a bit heavy though"
Jasmine lachte beleefd naar Yussuf, terwijl Yussuf zich nog even uitsloofde om bij Jasmine in de picture te komen.

Wij eerst. Eerste koffer op de weegschaal. 52 lbs. Te zwaar. Ze mogen maar 50,5 lbs (pounds) zijn. Oeps.
"If they all are like this, we'll have to start talking!"
Tweede koffer op de schaal.
52 lbs. Shit.
Jasmine vroeg met een scheve blik of we allemaal samen reisden. Dat was het geval.
Yussuf:" Jasmine, give them a break! They've been on a cool vacation here in de States!"
Jasmine gaf geen krimp.

Koffer van Tjabel op de schaal.
42 Lbs. Gelukkig!
Tweede koffer: 47 Lbs.
We houden onze adem in.
Koffer van mijn vader. 51 Lbs. Ai.
Laatste koffer: 52 Lbs.
Jasmine twijfelde even, Yussuf keek haar lief aan....
Ok, weg waren ze.
"You are all set, have a great trip."

Dank Yussuf!
"Ok, now that was close! Well, God bless you guys!"
"Thank you Yussuf!" (terwijl R hem een tip in z'n handen drukt).
"God bless you, GOD BLESS YOU!"

Wat is dat toch, 4 weken in Canada en de States en in die vier weken hebben geen God bless you gehoord en nu - de vliegdag - zo vaak!
Ik zij de vliegangstige, zag er een complot in.

We hadden nog een paar uur te doden in de mooie en lichte Delta terminal. Dat is geen probleem, genoeg te doen en te zien. Het is een hele grote terminal in Detroit, nieuw en licht. Ik ga met de dames even wat winkeltjes langs. We kijken of we nog voor een zacht prijsje een fles parfum kunnen scoren, maar we vinden niets van onze gading. Ondertussen waren de heren het digitale materiaal aan het opladen.

Vanaf de wachtruimte zien we langzaam de zon ondergaan. Het einde de dag nadert in Detroit. We hebben een hele...tsja...aparte dag achter de rug, terwijl het grootste gedeelte van de terugreis nog moet beginnen.

Maar voordat we het weten kunnen we boarden. Ik was door alle toestanden aan de ene kant wat onrustig, maar aan de andere kant was ik ook wel moe. Ik vond het niet moeilijk om me te ontspannen tijdens het stijgen en het lukt me goed om rustig te blijven. Behalve dan dat ene momentje waarop het leek alsof de bliksem insloeg. Ik verkrampte zo dat het in mijn kuit schoot.

Ik keek een film totdat het eten uitgeserveerd werd. Het was wel lekker, maar ik at niet veel. Ze kwamen het gelukkig ook snel weer halen en toen ging het licht uit.

Maar de mevrouw die voor R zit had geen zin in slapen. Ze heeft de eerste drie uur aan 1 stuk gepraat. Schijnbaar was ze ooit senior purser bij KLM en nu was ze met pensioen. Ze heeft een huis in Hunters Creek in Florida en had veel gezien van de wereld. En dit deden ze zus bij de KLM en dat deden ze zo bij de KLM. En bij KLM hebben ze dit en dat. En toen deed zij zus en zo. Dat verhaal vertelde ze eerst aan haar (schoon)dochter, toen aan een stewardess en daarna aan een wildvreemde man die naast haar zat die beleefd knikte. Ondertussen tikte ze 3  glazen Chardonnay weg. En na elk glas ging haar volumeknop een tandje harder.  Blah blah blah. Ze was als ex-senior-purser even vergeten dat de stoel rechtop moet bij het stijgen (Ryan had haar tandarts kunnen zijn), maar dat zal de leeftijd wel zijn.

Ik dacht eerst dat ik het nog wel trok, na 3 uur dacht ik dat ik gek werd. En Ryan erbij.
We zeiden net iets te hard tegen elkaar dat we ons afvroegen of het dimmen van de lichten tijdens een nachtvlucht bij de KLM ook betekent dat het de bedoeling is dat de passagiers gaan slapen.

Maar die kwam niet aan.
Er zat niets anders op dan muziek te gaan luisteren.
Via Brad Paisley, de Peppers en Mumford and Sons kwam ik dan toch in dromeland aan, waar ik zo'n 2,5 uur verbleef. Toen was het klaar.

Toen ik wakker werd was mevrouw KLM weg. We denken dat ze de crew aan het vervelen was met haar praat.

Zonder noemenswaardige ellende kwamen we veilig aan in Amsterdam. 
Paspoortcontrole was een kwestie van seconden en de koffers lagen al op de band toen we aankwamen. We hadden niets aan te geven en toen stonden we ineens achter de schuifdeuren!

Starbucks halen en de trein in! Op naar Deventer. Daar stond onze auto en wachtte Jacqueline op ons, Ryan's zus. Wat is het koud hier in Nederland! Jacqueline had voor een lunch gezorgd en we kregen dus een warm onthaal! En dat in de stromende regen...

Na een uurtje of twee chillen in Deventer hadden we nog 40 minuten naar Hengelo voor de boeg.
We redden het om tot 21:30 uur wakker te blijven....

De volgende dag hebben we Saar opgehaald uit Barendrecht, zij heeft het ge-wel-dig gehad. Ook zij heeft 4 weken vakantie gehad. Verwennerij, kroelen, vriendjes, spelen en ravotten en zelfs heerlijk zwemmen. Wat een zegen dat het zo goed ging! Ook vanaf deze plaats onze dank!

In de volgende en laatste editie van dit verslag: de nabeschouwing. De vluchten, ervaringen met Disney, de villa en hotels, de auto's, het zelf boeken van de vakantie en hoe we het allemaal ervaren hebben. Dus stay tuned!

Dag 27 en 28 - 11 en 12 mei 2013 - regen, sneeuw, moederdag e inpakken

Het weer is omgeslagen. Big time. We hadden afgelopen weekend zulk lekker weer! 25 graden, zon en goedheid. En nu is het koud (nachtvorst en overdag 5 graden) en regenachtig. Vanmorgen sneeuwde het zelfs licht. Ook hier in Canada is het niet altijd rozengeur dus.

Gisteren was dat voor ons aanleiding om eens lekker uit te slapen (mocht ook wel na dat afzakkertje van eergisteren) en daarna wat laatste inkopen te doen bij Walmart. Hier zit een Petsmart en Michaels naast. Ook Winners zit hier, we hadden dus genoeg te kijken. Maar eerst moesten we ons uit bed worstelen en opfrissen. Pfoeh! Voordat we aan het winkelen sloegen hebben we even het graf bezocht van mijn tante. Het was nu iets minder koud dan toen we er de laatste keer waren. Voor mijn moeder was het de eerste keer na de begrafenis van mijn tante dat ze weer in Canada is. Dus het is ook allemaal wel erg dubbel. Maar wel heel mooi dat we hier nu met de hele familie weer zijn.

Mijn vader is geslaagd voor een heel voordelige Levi's, mijn schoonouders kunnen de laatste dingen op hun boodschappenlijstje wegstrepen en bij Michaels kocht ik wat kleine dingen (wat een dure winkel is dat toch) en heb ik me vergaapt aan alle handigheidjes voor in de keuken.  We keken heerlijk rond bij Petsmart, altijd luek om te kijken of ze nog leuke dingen voor Saartje hebben. Ik vind de Martha Steward collectie geweldig, natuurlijk veel te duur en toch te zwaar voor in de koffer. We zijn hier zonder buit naar buiten gekomen, hoe is het mogelijk! Wel veel Berners op plaatjes gezien, maar leuke gadgets hebben ze hier niet echt.

We aten bij Pizzahut (table service) en het was heerlijk! Ryan en ik deelden een pizza, mijn vader had een kleintje voor hemzelf en de rest had heerlijke pasta. Ik kende de sit down formule van Pizzahut helemaal niet!

We hebben na die tijd heerlijk koffie gedronken bij oom Ben en de ouders en zijn daarna naar onze verblijfplek gegaan bij Harold en Pat voor het afzakkertje dat gelukkig niet tot 2:15 duurde. Want dat hadden we geen van allen getrokken :-)

Vanmorgen was het iets eerder dag dan gisteren. Het was moederdag! Hier is het echt een enorme commerciele happening, meer nog dan in Nederland. We hadden de moeders al cadeautjes gegeven in Florida, maar we hadden nog wel een mooie muzikale kaart gekocht (vergeten foto's te maken, helaas!).

We hadden om 12:30 voor lunch afgesproken om met de hele familie te gaan brunchen/lunchen. We hadden 12 man aan tafel. Het was een prachtig nieuw restaurant waar we nog niet eerde zijn geweest; Brown Stones. Voor een familie die voor een deel 'Steen' heet of heeft geheten en in ieder geval Steen-bloed in zijn of haar aderen heeft stromen is het natuurlijk ook wel toepasselijk. Vooral omdat we voor het grootste deel ook bruin haar hebben :-)

broer en zus!

We serveerden helaas geen lunch, pas vanaf 14:00 uur. Dat werd dus ontbijt! Maar die kart was al heftig genoeg met alle bacon, eieren, ham, worst, champignons samen. We namen er een cocktail (al dan niet met alcohol) bij en Ryan en ik genoten van een alcoholvrije smoothie. Ooit gehoord van een Appeltaart smoothie? Ik niet, maar vanaf nu ga ik die opnemen in mijn menu! Heerlijk! Ook de Mimosa's vonden gretig aftrek en de pogingen van sommigen om de bosbessen - al zuigend - met een rietje uit het glas te krijgen en aan een ander te presenteren leverde echt hilarische taferelen op. Wat moeten ze wel niet van ons gedacht hebben daar, geweldig!

Na de lunch/ontbijt gingen we nog even koffie drinken bij Harold en Pat. Na een uurtje was het echt tijd om in te pakken en moest er afscheid genomen worden van een deel van de familie. Dat is wel heel erg moeilijk, zeker omdat iedereen ook wat ouder wordt en ook niet iedereen verkeert in blakende gezondheid. Het rottige aan bezoeken is altijd dat je weer afscheid moet nemen en dat kan soms ook best verdrietig zijn. Maar het moest nu echt gaan gebeuren, hoewel je het het liefste zo lang mogelijk uitstelt, zeker omdat we ons hier zo thuis voelen. Hopelijk zien we elkaar snel weer!

We hielpen de ouders een beetje die bij Oom Ben in huis hun uiterste best deden de koffers onder het gewicht in te pakken en de rest in de handbagage te proppen.

We aten een lichter broodje bij Arby's (wel met curly fries natuurlijk) en na de koffie gingen Ryan en ik naar Harold en Pat voor ons dagelijkse drankje en om onze koffer in te pakken. We hadden al 1 koffer dicht, nu de andere nog. Oef, probleem. Te zwaar. Ook wij kwamen aan het proppen in de handbagage en dat is aardig gelukt, hoewel de handbagage ook wel erg zwaar is geworden. We kunnen niet veel in onze trolley stoppen, dus dat is wel een eyeopener voor de volgende keer. Maar 1 ding is zeker. Ik heb misschien 70% van mijn gepakte kleding gebruikt. Dat moet de volgende keer echt efficienter gaan doen! Voor Ryan had ik het aardig goed ingeschat, maar voor mezelf kan het toch nog beter!

Morgenavond vliegen we om 19:40 (KL6034) van Detroit naar Amsterdam (onze tijd), nadat we via de brug weer op Amerikaanse boden zijn gekomen. Jullie liggen dan waarschijnlijk al te slapen! We komen rond 9:40 aan.

Het laaste blog komt vanuit Nederland over de terugreis en met een korte terugblik.
Voor nu alvast bedankt voor het meelezen en meeleven. We hebben het erg leuk gevonden dat er toch dagelijks aardig wat pageviews waren en ook reacties. Dat waarderen we erg, het is altijd leuk om reacties te lezen op wat je schrijft, op het blog zelf, via Facebook of via Whatsapp of mail. Dat motiveert wel om door te gaan, dank daarvoor!

dag 26 - 10 mei 2013 - weinig nieuws

Een kort blogje vandaag, we hebben niet veel bijzonders gedaan gisteren. Ik heb een dag geen foto's gemaakt en dat was eigenlijk best lekker. Voor jullie minder, maar eerlijk gezegd was er ook weinig te fotograferen.

Het weer is omgeslagen van heerlijk (23-26 graden de afgelopen dagen) naar gewoonweg koud. Het was maar 8 graden vandaag, we hadden regen en het was geen weer om buiten te zijn!
 Dus toen wij bij mijn oom waren en samen hadden ontbeten, besloten we in de middag naar London te rijden om daar in een grotere mall een paar uurtjes door te brengen.

Van de drie spijkerbroeken die Ryan had meegenomen, was er niet een goed meer. Hij verslijt spijkerbroeken zo snel, niet normaal. Dus we hadden in ieder geval American Eagle als doel. Daar kan hij het beste slagen voor spijkerbroeken en hebben ze al jaren het beste model. Hij is ook deze keer weer goed geslaagd!

We hadden beloofd dat we op tijd terug zouden zijn. We zouden gaat eten bij Johnny's (heerlijk en nostalgisch) en 's avonds zouden we naar mijn andere tante en oom gaan. Dat hebben we dus gedaan en het was gezellig (en we hebben wel foto's voor jou gemaakt, Marian). Toen we thuis kwamen bij mijn neef hebben we nog een afzakkertje gedronken en om 02:15 (ongeveer) ging het licht uit.

We hadden een gezellige dag dus!

Jelly als toetje voor de liefhebbers

Tot morgen!
 

Dag 25 - 9 mei 2013 - Terug naar Sarnia via de Amish!

Hemelvaartsdag in Nederland! Robert-Jan herinnerde me eraan. Zelf zijn we los van plaats en tijd (goed teken op je vakantie) enen hadden er niet aan gedacht! Dat kennen ze hier in Canada niet, dus het was een normale dag hierzo.

We vertrokken vandaag vroeg uit Huntsville. We hadden een lange rit (ongeveer 5 uur) voor de boeg en we wilden graag via Elmira en St Jacobs. Daar wonen veel Amish en Mennonieten en je kunt ze daar gewoon nog altijd met paard en wagen door de straten zien rijden. Best een bezienswaardigheid en we kwamen er toch ongeveer in de buurt.

Na het ontbijt gingen we op weg. Te zien aan mijn vader ga je er na 4 weken Amerika ook een beetje als een Amerikaan uitzien. We zijn kort gestopt voor een lunch in de auto en rond 14:00 uur waren we in Elmira.

We zagen direct al de paard en wagens bij de boerderijen staan. Ze rijden namelijk geen auto. Sommige, meer liberale gezinnen hebben wel een auto. Maar de meeste niet. e stapen dan wel weer bijiemand anders in de auto. Je kunt aan het ontbreken van elektriciteitsdraden zien dat ze geen stroom hebben. Ze doen alles op gas, onder meer. De wegen hebben hier in plaats van een fietspad een paard-en-wagen-pad, waar je ook de Amish jongens op ziet fietsen met hun zwarte broeken, witte hemden, bretels en platte pet. De dames lopen in lange jurk en kapje op. Ook de kinderen. Het is toch een heel bijzonder gezicht. Op de foto hieronder kun je zien dat er bij de supermark rekening wordt gehouden met de paard en wagens, ze kunnen hier gewoon overdekt staan wachten.

Wat me verbaasde was de situatie op de onderste foto van de collage, genomen op de parkeerplaats van de supermarkt. Dit gezin gaat met paard en wagen naar de supermarkt, maar de beste man is wel met een mobieltje aan het bellen. Sommige vormen van technologie zijn wel toegestaan, andere vormen weer niet. Curieus toch?Het maken van foto's voelde wel een beetje gek, dus heb het niet teveel gedaan. Alsof we aapjes aan het kijken waren.

We zijn doorgereden naar St Jacobs, voor de markt daar. Die was al bijna afgelopen, maar we hebben wel een indruk kunnen krijgen. Er was een grote overdekte hal en daar achter ook een groot terrein. We waren helaas net te laat voor een tour langs de boerderijen. Maar we hebben hier wel kunnen zien dat de Amish hier ook gewoon tussen het 'andere' volk leeft en opereert. We hebben prachtige quilten gezien. Die maken ze daar traditioneel en dit is ook een bron van inkomsten. Echt monnikenwerk, prachtig! Je kon er ook flanellen nachthemden kopen, iemand geïnteresseerd? Tjabel heeft vandaag zijn eerste harde wordt in vier weken op, gekocht op de markt van een dame die Amish is. Wat wil je nog meer?

Toen we het allemaal gezien hadden zijn we doorgereden naar Sarnia, onderweg snel wat bij een fastfood tent gegeten en we waren rond 19:30 terug. Prima tijd! We hebben nog even wat gedronken en nu is het welletjes. Het was een geweldige roadtrip van 4 dagen waarin we de Falls, een leuke en bruisende stad, geweldige natuur en wildlife en ook nog eens Amish hebben gezien. Super!

dag 24 - 8 mei 2013 - Een geweldige dag in Algonquin Park!

Hij heeft er jaren van gedroomd, maar het kwam er nooit van. Nu is de dag toch aangebroken dat hij (en de rest) naar Algonquin Park gaat. Pa zou de dag van z'n leven gaan krijgen. Maar dat wist hij bij het ontbijt nog niet!

Om 08:00 zaten we aan het ontbijt in het Best Western Plus hier in Huntsville. De bedden waren prima, de kamer is heel erg schoon en netjes. Dus het is hier prima toeven. Het servies was echter van papier en het bestek was van plastic. Dat maakte het doorsnijden van de gortdroge bagels tot een serieuze uitdaging, omdat de bagel sterker was dan het mes. Maar van dode dingen kun je het altijd winnen, dus uiteindelijk hebben het mes en ik de bagel overmeesterd.

We zijn rond 9:15 weggereden uit Huntsville en het park kwam in zicht. Het was al prachtig voor we bij het echte park aankwamen. We stopten nog even bij een winkeltje die kampeerspullen, kano's en aanverwante outdoor-zaken verkocht. En natuurlijk veel Algonquin merchandise. De kano's kun je hier testen voordat je hem koopt, dus we zijn even de steiger opgelopen. En hier hadden we al een prachtig plaatje. We zitten hier al helemaal in de sfeer en midden in de natuur! Een medewerker van de winkel vertelt ons dat hij gisteren twee moose (elanden) heeft gezien en dat dat betekent dat het een goede tijd is om moose te spotten. Hij zei dat we de meeste kans hadden tussen km 4 en km 10.

We rijden het park bij de westelijke ingang in, na het betalen van een fee van $16,-. Dat valt voor zo'n groot park (7700 km2) met alle faciliteiten eigenlijk best mee. We zijn van plan de highway 60 af te rijden, die is 56 kilometer lang en loopt door het onderste puntje van het park. Als we dan bij de oostelijke ingang aankomen, draaien we om en bekijken de route vanuit een andere hoek. We hopen natuurlijk moose te zien en ook de black bear is hier een vaak geziene bewoner.

Maar omdat we op de highway blijven en niet gaan wandelen, is de kans klein dat we een beer zien. De kans op een moose is wat groter. Omdat het nu voorjaar is, smelt de sneeuw. Het water dat van de weg af komt is zout van het strooien deze winter. Elanden hebben een bepaald gehalte zout nodig en ze vinden het handig om dat van de kant van de weg te halen. In deze tijd van het jaar kun je ze dus soms zo aan de kant van de weg zien staan. We hopen erop!

Maar duidelijk is is dat pa helemaal in zijn element was vandaag. Hij leek vergroeid met zijn verrekijker bij de sidesteps die we maakten. Maar eigenlijk hoefden we niet ver van de weg af, want rijdend op de weg zagen we ook veel moois!

We stopten toch geregeld als er een uitspanning was, of een winkel die kano's verhuurt. Want daar heb je vaak een prachtig uitzicht over 1 van de vele meren die het park kent.

We passeerden km 4 en km 10 zonder een moose te hebben gezien. Maar we houden de moed erin en tuffen verder. Totdat Ryan bij km 22 ineens vol op de rem gaat. Ja!!!! Een eland gewoon in de berm aan de andere kant van de weg! Niet te geloven! Ryan zet de auto aan de kant. Ik ben helemaal in de gloria en spring (met beleid) de auto. De anderen volgen. Wat bijzonder! We steken over en staan op zo'n 15 meter afstand oog in oog met een moose. Het is geen grote, het is dus waarschijnlijk een jonge dame. Ze is haar wintervacht aan het wisselen voor een zomervacht. Aan de andere kant stopt ook een auto met een gezin, zij zagen ons aan de kant staan en zijn ook gestopt. We hebben de kans om prachtige foto's te maken en ik kon zelfs een stukje filmen! Na een paar minuten (zo lang duurde het wel) koos ze eieren voor haar geld en nam ze de benen.

Helemaal vol van deze ontmoeting en rijden naar de volgende uitspanning. Daar stond het gezin dat zojuist ook aan de kant stond ook. Het blijken ook Nederlanders te zijn en het blijkt dat we hen ook al bij Niagara Falls hebben gezien maandag. Wat een kleine wereld. We kletsen even over de vakanties die we allebei hebben. Zij vliegen vanavond alweer terug naar Nederland. Wij hebben nog een paar dagen. Niet aan denken! We eten hier wat en drinken warme choco. Omdat we er zin in hebben. Ik gooi een volle beker chocomelk over mijnkleren, dus ik mag de rest van de dag in schutkleuren rondlopen :-(

En toen waren we Tjabel kwijt. Gelukkig kwam hij weer boven water, maar schrikken was het wel even!

Welkom bij Vis TV.

We vervolgen onze weg naar de Eastgate, zien veel mooie landschappen. We zien in de verte ook drie gieren of haviken vliegen, maar daar blijft het bij. We draaien om en rijden weer terug richting Hunsville. Het levert weer andere plaatjes op, het lijkt wel alsof we een hele nieuwe weg rijden. Maar geen wildlife meer. Totdat we tussen de bomen door een hert zien staan. Die zijn echt schuchter, dus ik moest voorzichtig zijn met benaderen. Mij camera focuste de eerste keer op de bosjes. Jammer. Toen ik de tweede wilde maken was het hert verdwenen.

We rijden weer bij km 10 en verwachten eigenijk niets meer. Totdat Ryan er ineens twee in een brede berm ziet staan en al vlug zien we nummer drie verscholen achter een struik. Deze zijn duidelijk wantrouwiger. Ze twijfelen even, maar lopen wel langzaam van ons vandaan. Waarschijnlijk zijn ze geschrokken van het geluid van de remmen op het grind van de vluchtstrook. Hierdoor kunnen we ze wel zien, maar echt goede foto's maken was lastig. Het resultaat staat hieronder. Twee van de drie zijn aanmerkelijk groter dan de moose eerder vandaag. Maar dit is echt fantastisch! Vier stuks op een dag. Helemaal geweldig dit.

Verse sporen

Verse sporen

Gelukkig en tevreden rijden we terug naar Huntsville, eten bij Crabby Joe's en doen de boodschappen voor de rit naar huis. Die duurt zo'n 6 uur en via St. Jacobs om te kijken hoe de Amish in het echt leven. Deze dag was heel erg bijzonder!