Dag 29 - 13 en 14 mei 2013 - Terug naar huis!

Jullie hebben er even op moeten wachten, het leven-na-de-vakantie slokte al onze aandacht op.
Maar het is er dan toch van gekomen, het afsluitende blog van de familievakantie 2013. Ter leering ende vermaeck. Nouja, voornamelijk ter vemaeck.

Hieronder vinden jullie het verslag van de laatste dag. De nabeschouwing komt ook snel, maar dit is best een lang en vermakelijk verhaal. En dat is even genoeg voor een dag. 

13 mei 2013
Deze dag. Wat hadden we deze dag graag voor ons uitgeschoven. Afscheid nemen van Pat, Harold en Angelena. Afscheid nemen van oom Ben. Bah.

Het fijne van reizen naar je familie is dat je je familie ziet. Het ellendige van reizen naar je familie is dat je ook weer afscheid moet nemen, zonder dat je weet wanneer je ze weer ziet. En omdat iedereen ouder wordt en bij sommigen de gezondheid afneemt, moeten we helaas ook zeggen dat we niet weten onder welke omstandigheden we onze familie weer gaan zien.

We hoefden pas om 19:40 te vliegen, maar de dag begon al vroeg. We wilden natuurlijk uit bed zijn als Harold en Pat naar hun werk gingen. Het was immers ook gewoon een werkdag. Toen we allemaal in de kleren waren, dronken we nog een kop koffie. We deden gewoon alsof het een normale dag was en ouwehoerden er nog even op los. Maar toen kwam het moment dat zij toch echt naar hun werk moesten. Omdat zij eerder weg gingen dan wij, leverde dat een nogal bizar tafereel op. ZIJ gingen weg, wij bleven achter in hun huis. Wij zwaaiden hen uit, vanaf hun driveway. WEIRD! Maar waar.
Angelena ging een uurtje later naar school en wij wilden voor haar het huis uit zijn. We kletsten nog even over haar crush: One Direction. Geweldig vindt ze het en hoe herkenbaar, ik was ook zo toen ik 12 was.

Wij pakten onze spullen in de auto, wierpen nog een blik op onze Toronto Maple Leafs- kamer en reden naar oom Ben toen Angelena naar de schoolbus liep. We keken nog even goed om ons heen, we kunnen dit ritje inmiddels wel dromen!

In 'huize oom Ben' was iedereen ook al klaar. Oom Ben zelf was naar het ziekenhuis voor een controle. Toen de heren de koffers naar de kamer sleepten, stopte er een donkerrode SUV voor het huis. Tante Lidy! Ze moest toch nog even langskomen! Wat een verrassing! Ze wilde ons - en in het bijzonder mijn vader natuurlijk - toch nog even zien. Ze had nog wat persoonlijks voor hem. Hij kreeg een mooi beeldje van een man die aan het ijsvissen is. Vroeger gingen mijn vader en oom Harm (haar man) altijd samen vissen. Oom Harm had dat beeldje ooit voor mijn tante gekocht en zei altijd dat het hem doet denken aan de tijd dat hij in Holland ging vissen. En nu mag het beeldje mee met mijn vader naar huis. Prachtig toch! We moesten allemaal even wat wegslikken denk ik.

Laatste ontbijtje

Het beeldje deed ons ook even zweten. Want hoe ging dit ooit nog passen! Alle koffers waren dicht en ook de handbagage was redelijk vol en zwaar! Maar gelukkig vond pa een plekje die voor het beeldje gemaakt leek te zijn. Gelukkig! Dan konden we nu beginnen de koffers weer in de auto te puzzelen.

Als je denkt dat het nu wel makkelijk zou gaan omdat we het al drie keer hebben gedaan, dan heb je het mis. Erin, eruit, passen, meten, drukken en duwen en tenslotte lukte het om de achterklep net dicht te krijgen. Het hield helemaal niets over, niet meer opendoen!

Tijd voor de laatste Tim Hortons koffie. Tante Lidy ging het halen en mijn moeder haalde nog snel even een bos bloemen voor oom Ben. Toen we aan de koffie zaten kwam oom Ben ook alweer thuis. En hij had schijnbaar hetzelfde idee als tante Lidy, want ook hij kwam met een doos van Tim Hortons binnen, hij had donut-holes meegenomen (het 'gat'  uit de donus). Heerlijke verwennerij nog even.

Rond 13:00 uur hebben we maar 'Tot snel!' tegen elkaar gezegd en zijn we in de auto gestapt. We wilden ruim de tijd nemen voor de douane op de brug en het terugbrengen van de auto. Dus daar gingen we, dit was het dan! Wat gaat de tijd toch snel.

Op de brug was het niet druk, maar het duurde wel erg lang. Ondertussen klaarde de lucht op, mooi te zien zo op de brug. We zagen ook - net als 3 jaar geleden - overal kofferbakken open gaan voor inspectie. En de douanedame in onze rij keek wel heel erg zuur en onderwierp iedereen aan een kritische en grondige inspectie. We besloten een andere rij te kiezen.
Dit ging niet sneller. Na ongeveer 20 minuten was het onze beurt. Toen we naar het hokje reden, werden we van alle kanten gescand door ongeveer 7 camera's. We troffen wel een hele aardige beambte. Hij keek ons even streng aan, maar toen hij zag dat onze wagen volgeladen was met happy seniors, ontdooide hij volledig! Hij stelde een paar vragen en toen vroeg hij ons om de achterklep open te doen. Althans, dat dacht ik. Balen! Nu maar hopen dat we de hele puzzel niet hoeven uit te pakken!

Maar hij bedoelde dat helemaal niet, hij wilde alleen dat we het raampje opendeden zodat hij de ouders wat beter kon zien. Alles ok! De beambte wenste ons een goede vlucht en we mochten gaan. Ja, en daar stonden we dan met onze achterklep open....nu maar hopen dat de klep via de automatische sluiting ook dicht wil! We hielden ons hart vast. We hoorden hem klikken en ook het lampje op het dashboard ging uit. We geloofden het haast niet, maar reden toch maar door. Een het ging gelukkig goed.

Een uur en veertig minuten later waren we in Detroit. Toen de wagen gescand werd bij Alamo werden we naar de kiosk gestuurd. Ja, hoor. Weer niet goed? We waren het gedoe met Jamal anderhalve week geleden nog lang niet vergeten. Het bonnetje gaf aan dat we 17.500 miles hadden gereden. Wat??? Echt niet! We hebben veel gereden, maar zoveel kan gewoon echt niet. En dus togen we met lood in onze schoenen weer naar de kiosk. Daar zat gelukkig geen Jamal. Toen we binnenkwamen zagen we eerst een hele grote rij tanden en toen pas de dame aan wie die tanden toebehoorden. Een beetje zoals de Cheshire Cat uit Alice in Wonderland. Ik kon me alleen niet herinneren dat we hier in Wonderland waren.  Hoewel, de US is en blijft verrassend.

"Come in, you guys, so HAAAUW are WE doing to-DAY!?!"
uuuuuh
"fine, thank you, how are you?"
"I'm great! Sooooow, let me see that ticket!"
pompiedompiedom
" MAAAAY ohw MY! You've driven QUITE the miles! Youlikedthecaaaahar somuch?"
Daar was de smile weer...
" I liked the car, but we didn't drive 17.500 miles though."
" Oh, ok! You have a save trip home ok? God bless you guys, whahaha, BYYYYE!"
Smile

We kijken elkaar even aan. Ok, dit was heel apart!
Nouja, koffers in de bus en naar de terminal. De buschauffeur belde ondertussen een skycab. Die wilden we eigenlijk niet, maar hij drong zo aan. Hij vroeg het eigenlijk niet hij deed het gewoon. Ok, dan. Het is misschien ook wel handig. En zo kwam het dat bij de terminal Yussuf op ons stond te wachten. We namen afscheid van de chauffeur : "God bless you!"

Yussuf was een hele donkere jongeman met enorm uitpuilende ogen, in een bordeaux rood piccolopakje. We gaan van Alice in Wonderland naar de Tower of Terror. En we moesten nog in de lift ook....

Yussuf was heel praterig. "Well well well, where are WE going today people!"
"Amsterdam!"
" Wow, Amsterdam. I REALLY want to go to AMsterdam. Wow"
"Oh really?"
" Yeah man!"
De uitdrukking op zijn gezicht verraadde al waarom hij zo graag naar Amsterdam wilde.
"Good Coffee...shops, so I've heard."
"...."

We moesten de lift uit en weer een andere lift in.
Hier stonden al mensen in, maar Yussuf vond kennelijk dat wij plus de kar met koffers er nog wel bij in pasten. Ik loop eerst de lift in, de rest volgt.

De man die al in de lift stond leek nogal afgeleid.
Hij vroeg aan mij met een wel hele creepy intonatie:
"What time does your flight leave?"
....
"seven thirty" wat is dat nou voor een vraag.
"Aren't you a little bit.....early, then?"
Ieeeeew gast, waar bemoei je je mee?

Ik antwoord hem "WE are flying international, right dear?" terwijl ik met grote ogen aar Ryan kijk om maar even te bevestigen dat hij bij mij hoort.
"Oh, right" zegt de creepy meneer.
Wat is dit joh!?!

Yussuf: "Ok, here's Delta! Let's get you checked in!"
Oh HI! Jasmine, you look LOVELY today. Can you check my friends here in, they are going to Amsterdam! The bags feel a bit heavy though"
Jasmine lachte beleefd naar Yussuf, terwijl Yussuf zich nog even uitsloofde om bij Jasmine in de picture te komen.

Wij eerst. Eerste koffer op de weegschaal. 52 lbs. Te zwaar. Ze mogen maar 50,5 lbs (pounds) zijn. Oeps.
"If they all are like this, we'll have to start talking!"
Tweede koffer op de schaal.
52 lbs. Shit.
Jasmine vroeg met een scheve blik of we allemaal samen reisden. Dat was het geval.
Yussuf:" Jasmine, give them a break! They've been on a cool vacation here in de States!"
Jasmine gaf geen krimp.

Koffer van Tjabel op de schaal.
42 Lbs. Gelukkig!
Tweede koffer: 47 Lbs.
We houden onze adem in.
Koffer van mijn vader. 51 Lbs. Ai.
Laatste koffer: 52 Lbs.
Jasmine twijfelde even, Yussuf keek haar lief aan....
Ok, weg waren ze.
"You are all set, have a great trip."

Dank Yussuf!
"Ok, now that was close! Well, God bless you guys!"
"Thank you Yussuf!" (terwijl R hem een tip in z'n handen drukt).
"God bless you, GOD BLESS YOU!"

Wat is dat toch, 4 weken in Canada en de States en in die vier weken hebben geen God bless you gehoord en nu - de vliegdag - zo vaak!
Ik zij de vliegangstige, zag er een complot in.

We hadden nog een paar uur te doden in de mooie en lichte Delta terminal. Dat is geen probleem, genoeg te doen en te zien. Het is een hele grote terminal in Detroit, nieuw en licht. Ik ga met de dames even wat winkeltjes langs. We kijken of we nog voor een zacht prijsje een fles parfum kunnen scoren, maar we vinden niets van onze gading. Ondertussen waren de heren het digitale materiaal aan het opladen.

Vanaf de wachtruimte zien we langzaam de zon ondergaan. Het einde de dag nadert in Detroit. We hebben een hele...tsja...aparte dag achter de rug, terwijl het grootste gedeelte van de terugreis nog moet beginnen.

Maar voordat we het weten kunnen we boarden. Ik was door alle toestanden aan de ene kant wat onrustig, maar aan de andere kant was ik ook wel moe. Ik vond het niet moeilijk om me te ontspannen tijdens het stijgen en het lukt me goed om rustig te blijven. Behalve dan dat ene momentje waarop het leek alsof de bliksem insloeg. Ik verkrampte zo dat het in mijn kuit schoot.

Ik keek een film totdat het eten uitgeserveerd werd. Het was wel lekker, maar ik at niet veel. Ze kwamen het gelukkig ook snel weer halen en toen ging het licht uit.

Maar de mevrouw die voor R zit had geen zin in slapen. Ze heeft de eerste drie uur aan 1 stuk gepraat. Schijnbaar was ze ooit senior purser bij KLM en nu was ze met pensioen. Ze heeft een huis in Hunters Creek in Florida en had veel gezien van de wereld. En dit deden ze zus bij de KLM en dat deden ze zo bij de KLM. En bij KLM hebben ze dit en dat. En toen deed zij zus en zo. Dat verhaal vertelde ze eerst aan haar (schoon)dochter, toen aan een stewardess en daarna aan een wildvreemde man die naast haar zat die beleefd knikte. Ondertussen tikte ze 3  glazen Chardonnay weg. En na elk glas ging haar volumeknop een tandje harder.  Blah blah blah. Ze was als ex-senior-purser even vergeten dat de stoel rechtop moet bij het stijgen (Ryan had haar tandarts kunnen zijn), maar dat zal de leeftijd wel zijn.

Ik dacht eerst dat ik het nog wel trok, na 3 uur dacht ik dat ik gek werd. En Ryan erbij.
We zeiden net iets te hard tegen elkaar dat we ons afvroegen of het dimmen van de lichten tijdens een nachtvlucht bij de KLM ook betekent dat het de bedoeling is dat de passagiers gaan slapen.

Maar die kwam niet aan.
Er zat niets anders op dan muziek te gaan luisteren.
Via Brad Paisley, de Peppers en Mumford and Sons kwam ik dan toch in dromeland aan, waar ik zo'n 2,5 uur verbleef. Toen was het klaar.

Toen ik wakker werd was mevrouw KLM weg. We denken dat ze de crew aan het vervelen was met haar praat.

Zonder noemenswaardige ellende kwamen we veilig aan in Amsterdam. 
Paspoortcontrole was een kwestie van seconden en de koffers lagen al op de band toen we aankwamen. We hadden niets aan te geven en toen stonden we ineens achter de schuifdeuren!

Starbucks halen en de trein in! Op naar Deventer. Daar stond onze auto en wachtte Jacqueline op ons, Ryan's zus. Wat is het koud hier in Nederland! Jacqueline had voor een lunch gezorgd en we kregen dus een warm onthaal! En dat in de stromende regen...

Na een uurtje of twee chillen in Deventer hadden we nog 40 minuten naar Hengelo voor de boeg.
We redden het om tot 21:30 uur wakker te blijven....

De volgende dag hebben we Saar opgehaald uit Barendrecht, zij heeft het ge-wel-dig gehad. Ook zij heeft 4 weken vakantie gehad. Verwennerij, kroelen, vriendjes, spelen en ravotten en zelfs heerlijk zwemmen. Wat een zegen dat het zo goed ging! Ook vanaf deze plaats onze dank!

In de volgende en laatste editie van dit verslag: de nabeschouwing. De vluchten, ervaringen met Disney, de villa en hotels, de auto's, het zelf boeken van de vakantie en hoe we het allemaal ervaren hebben. Dus stay tuned!