Dag 18 en 19 - 2 en 3 mei 2013 - Family Ties!

We waren even internetloos (echt even wennen, verder zijn we niet verslaafd), maar we zijn weer online and kickin'!

2 mei 2013
Gisteren was de reisdag en die begon al redelijk vroeg. Om 6:30 stond ik al onder de douche en om 7:30 werden de koffers in de achterbak van onze beaujolais primeur-kleurige Town & Country gepuzzeld. Er was nog even aandacht voor onze trouwdag (5 jaar alweer!) en we trokken om 8:00 uur de deur van villa Mere View achter ons dicht. Wat is de tijd hier toch snel gegaan, we voelden ons hier helemaal thuis.

Maar we gaan onderweg naar het volgende: de anderhalve week in Canada. Ik was een beetje nerveus voor de vlucht, maar niet bijster veel. Dus dat ging best ok. MiepMiep leidde ons via Historic Kissimee en bijzondere omwegen naar Orlando International airport, waar we per ongeluk de laatste mogelijkheid om te tanken voorbij reden. Kosten voor nog geen kwart tank benzine: $50,- Kostbaar grapje! Maar we blijven er niet lang over mokken en gaan bepakt en bekofferd naar de incheckbalie. Dat gaat - ondanks de bezuinigingen - redelijk vlot en al gauw zitten we weer aan de Starbucks.

We zien vanaf ons plekje in de terminal de rijen voor TSA groeien en groeien. Ja, hier merk je toch echt de gevolgen van de aangekondigde budget cuts. We doen er zeker 20 minuten over om vooraan in de rij te komen. Maar gelukkig zijn ze niet heel erg gehaast en kunnen we rustig onze TSA-boogie doen.

De vlucht verliep alle behalve rustig. Het opstijgen ging gepaard met veel horten en stoten, we hadden aardig wat turbulentie onderweg. Ook hing er een plafondplaat van onze 757 los, die na herhaaldelijk aandrukken ook herhaaldelijk weer losliet. Dat alles deed mijn gemoed geen goed en ik heb dus ook betere dagen gekend. Maar ok, toen we veilig aan de grond stonden in Detroit was de opluchting en mijn adrenalinegehalte des te groter. Dat zou later nog goed van pas blijken te komen. De koffers stonden al klaar en we konden meteen aan de koffie (die ik ook echt wel nodig had).

We lieten ons met de bus naar de parkeerplaats van Alamo brengen. We overhandigden de reservering aan Jamal, die alles netjes invoerde.
"Ok sir, amount due: $ 869,-." .
"Da kan nie, ik heb alles al betaald. Zie maar" Ryan wijst op de reservering en de bevestiging en Jamal bekijkt hem rustig. Onthoud dat: HIJ BEKIJKT HEM RUSTIG.
" Ok, maar hier staat dat niet. En mijn systeem geeft het juist aan"
"Da kan nie, alles is vooruitbetaald. In Orlando had ik dezelfde reservering en ging alles goed"
Klop klop klop...tik tik. klop....klop...
Jamal kijkt nog een keer op de reservering. HIJ KIJKT OP DE RESERVERING
Hij komt tot de conclusie dat de auto betaald is.
"Ok, dan is het nog $350,-"
"Nee, ik heb alles betaald" HIJ BEKIJKT DE RESERVERING NOG EEN KEER
" Dat is voor de 3 bestuurders, die zijn niet betaald".
" Jawel, er staat: 3 additional drivers: included. kijk op de reservering!"
Jamal pakt de reservering weer, kijkt Ryan aan en vraagt: "Is it in English?"
...
...
We waren met stomheid geslagen. Hij had er toch zeker al 3 keer naar gekeken en dan vraagt ie of het document in het Engels is? Is dit een grap?

"Oh I see." klop klop klop "De drie bestuurders zijn al betaald. Dan blijft er nog $178,- over".
" Neeheeeeeej al-les is be-tahaaaald!". Alles, everything, the whole nine yards. Look at our paperwork, all drawn up in English. ENGLISH!
"Er staat dat u alleen state tax heeft betaald, maar we hebben hier 4 belastingen. Ook airport tax enzo..."
Ryan lichtelijk wanhopig: "kijk hier: taxES included. Airport tax included"
" Ok...er staat dan nu nog $78, open..."

En toen pompte het bloed met grof geweld door mijn aderen en bereikte het het kookpunt.
"Luister Jamal, my friend, we hebben hier twee reserveringen gemaakt blij jullie bedrijf. We hebben een hop geld betaald om alles INCLUDED te hebben. IN-CLU-DED. We hebben twee dezelfde reserveringen gemaakt voor Olando en hier. In Orlando hadden we geen enkel probleem: zip, nakkes, nada, njente nothing at all. Wat is nu het probleem? Laatste keer Alamo!"
Ryan zegt: Jah, we gaan wel naar National.
Jamal:" dat is hetzelfde bedrijf en  elke vestiging is anders" ...
klop klop...Manager komt erbij en tikt was en zette alles maar op nul. Gunt ons geen blik waardig, zegt niks, meldt Jamal dat het nu op nul staat en we konden onze mini-van uitzoeken.

Dit grapje kostte ons anderhalf uur.

Maar toen we eenmaal onderweg waren, kwamen via de Bluewater bridge aan in Point Edward en Sarnia. Alsof we nooit weggeweest waren.  Mijn oom was natuurijk ook thuis en het was fijn om hem weer te zien. We aten Chinees en reden langs het huis van mijn neef om te kijken waar het was. Ryan en ik slapen bij hem en zijn gezin de komende tijd. Op dat moment stond hij precies voor het raam en dus stapten we uit om elkaar even te begroeten. Meteen kwam de hele familie langs, mijn andere oom en tante, samen met mijn neef en dus was het direct een zoete inval!

Er werden alweer veel verhalen gewisseld en gekletst en om 00:00 uur brachten we mijn oom, ouders en schoonouders terug naar het huis van mijn oom en reden wij zelf terug naar het huis van Harold en Patricia. We slapen in een Toronto Maple Leafs kamer, helemaal leuk!

Het weer is geweldig. Zonning en 21-23 graden. En zo blijft het het hele weekend!

3 mei 2013
We sliepen allebei heerlijk! Pat was al uit werken, Angelina naar school en dus namen we Harold mee voor ontbijt. Hij was vandaag vrij. Het was gezellig, we hebben altijd wel wat te kletsen en voor je het weet is het alweer laat.

Nat het ontbijt gingen we richting mijn oom. We wilden graag even richting tourist information. Het blijkt dat het gebied waar wij over een paar dagen naartoe gaan ondergelopen is met gesmolten sneeuw.  We wilden even bij de tourist information vragen hoe de toestand was op de precieze plek waar wij verblijven en of het veilig is.

Het blijkt dat alles er rustig uitziet en het allemaal veilig is. Geen reden om de plannen om te gooien. Gelukkig maar, want het hotel is sinds eergisteren niet meer te annuleren! We namen meteen wat informatieboekjes en een kaart mee, dus we kunnen goed uitgerust op weg maandag.

Na een gezellige middag schoven we rond 17:30 aan bij The Bridge Tavern. Een echte ouderwetsche taverne, die in al die jaren dat wij/mijn ouders daar al komen niets veranderd is. Alles blijft hetzelfde. Van binnen en van buiten. Zelfde meubilair, zelfde mensen, zelfde kaart (letterlijk en figuurlijk). En dan heb ik het over 35+ jaar. Het is zo'n restaurant waar je bij je eten nog water in een lichtbruine plastic beker krijgt, je standaard een soup or salad vooraf krijgt. Een heerlijke roll met zoute boter is eveneens standaard included bij je maaltijd. En Under the Bridge (zoals wij het altijd noemen) heeft de allerlekkerste rolls van heel Sarnia.

De Bridge waar ik het hier over heb is een hele brede stalen brug die over de St Clair River is gemaakt en die Amerika (Port Huron) en Canada (Point Edward) met elkaar verbindt. Soms ook te zien op Border Security. Over deze brug zijn wij aangekomen gisteren en zit ook de grenspost. Het zijn eigenlijk twee bruggen, de ene stamt uit 1930 de andere (als ik het goed heb) uit eind jaren ' 80, begin jaren ' 90.

Als we bij Under de Bridge hebben gegeten, gaan we bij mooi weer altijd even onder de brug kijken. Het is altijd een indrukwekkend gezicht. En ook al ben ik geen techneute, ik vind die constructie altijd enorm gaaf om van dichtbij te bekijken. Al was het maar omdat ik in mijn werk ook temaken krijg met bruggen en dat gaat soms zelfs diep de constructie in! Er rijden dagelijks duizenden zware trucks overheen en het zijn echt twee enorme gevaartes. We waren er vandaag bij zonsondergang en dat geeft het geheel ook weer extra glans. Er kwam ook nog een enorm zeecontainerschip voorbij. Prachtig! We snoven de geur van Sarnia weer op, we luisterden naar de meeuwen aan de oever van de rivier en we keken naar de vissers die druk aan het vissen waren.

Morgen gaan we met een hele grote groep familie BBQen. #Zinin!
So good to be back (eh!)  !!