dag 24 - 8 mei 2013 - Een geweldige dag in Algonquin Park!

Hij heeft er jaren van gedroomd, maar het kwam er nooit van. Nu is de dag toch aangebroken dat hij (en de rest) naar Algonquin Park gaat. Pa zou de dag van z'n leven gaan krijgen. Maar dat wist hij bij het ontbijt nog niet!

Om 08:00 zaten we aan het ontbijt in het Best Western Plus hier in Huntsville. De bedden waren prima, de kamer is heel erg schoon en netjes. Dus het is hier prima toeven. Het servies was echter van papier en het bestek was van plastic. Dat maakte het doorsnijden van de gortdroge bagels tot een serieuze uitdaging, omdat de bagel sterker was dan het mes. Maar van dode dingen kun je het altijd winnen, dus uiteindelijk hebben het mes en ik de bagel overmeesterd.

We zijn rond 9:15 weggereden uit Huntsville en het park kwam in zicht. Het was al prachtig voor we bij het echte park aankwamen. We stopten nog even bij een winkeltje die kampeerspullen, kano's en aanverwante outdoor-zaken verkocht. En natuurlijk veel Algonquin merchandise. De kano's kun je hier testen voordat je hem koopt, dus we zijn even de steiger opgelopen. En hier hadden we al een prachtig plaatje. We zitten hier al helemaal in de sfeer en midden in de natuur! Een medewerker van de winkel vertelt ons dat hij gisteren twee moose (elanden) heeft gezien en dat dat betekent dat het een goede tijd is om moose te spotten. Hij zei dat we de meeste kans hadden tussen km 4 en km 10.

We rijden het park bij de westelijke ingang in, na het betalen van een fee van $16,-. Dat valt voor zo'n groot park (7700 km2) met alle faciliteiten eigenlijk best mee. We zijn van plan de highway 60 af te rijden, die is 56 kilometer lang en loopt door het onderste puntje van het park. Als we dan bij de oostelijke ingang aankomen, draaien we om en bekijken de route vanuit een andere hoek. We hopen natuurlijk moose te zien en ook de black bear is hier een vaak geziene bewoner.

Maar omdat we op de highway blijven en niet gaan wandelen, is de kans klein dat we een beer zien. De kans op een moose is wat groter. Omdat het nu voorjaar is, smelt de sneeuw. Het water dat van de weg af komt is zout van het strooien deze winter. Elanden hebben een bepaald gehalte zout nodig en ze vinden het handig om dat van de kant van de weg te halen. In deze tijd van het jaar kun je ze dus soms zo aan de kant van de weg zien staan. We hopen erop!

Maar duidelijk is is dat pa helemaal in zijn element was vandaag. Hij leek vergroeid met zijn verrekijker bij de sidesteps die we maakten. Maar eigenlijk hoefden we niet ver van de weg af, want rijdend op de weg zagen we ook veel moois!

We stopten toch geregeld als er een uitspanning was, of een winkel die kano's verhuurt. Want daar heb je vaak een prachtig uitzicht over 1 van de vele meren die het park kent.

We passeerden km 4 en km 10 zonder een moose te hebben gezien. Maar we houden de moed erin en tuffen verder. Totdat Ryan bij km 22 ineens vol op de rem gaat. Ja!!!! Een eland gewoon in de berm aan de andere kant van de weg! Niet te geloven! Ryan zet de auto aan de kant. Ik ben helemaal in de gloria en spring (met beleid) de auto. De anderen volgen. Wat bijzonder! We steken over en staan op zo'n 15 meter afstand oog in oog met een moose. Het is geen grote, het is dus waarschijnlijk een jonge dame. Ze is haar wintervacht aan het wisselen voor een zomervacht. Aan de andere kant stopt ook een auto met een gezin, zij zagen ons aan de kant staan en zijn ook gestopt. We hebben de kans om prachtige foto's te maken en ik kon zelfs een stukje filmen! Na een paar minuten (zo lang duurde het wel) koos ze eieren voor haar geld en nam ze de benen.

Helemaal vol van deze ontmoeting en rijden naar de volgende uitspanning. Daar stond het gezin dat zojuist ook aan de kant stond ook. Het blijken ook Nederlanders te zijn en het blijkt dat we hen ook al bij Niagara Falls hebben gezien maandag. Wat een kleine wereld. We kletsen even over de vakanties die we allebei hebben. Zij vliegen vanavond alweer terug naar Nederland. Wij hebben nog een paar dagen. Niet aan denken! We eten hier wat en drinken warme choco. Omdat we er zin in hebben. Ik gooi een volle beker chocomelk over mijnkleren, dus ik mag de rest van de dag in schutkleuren rondlopen :-(

En toen waren we Tjabel kwijt. Gelukkig kwam hij weer boven water, maar schrikken was het wel even!

Welkom bij Vis TV.

We vervolgen onze weg naar de Eastgate, zien veel mooie landschappen. We zien in de verte ook drie gieren of haviken vliegen, maar daar blijft het bij. We draaien om en rijden weer terug richting Hunsville. Het levert weer andere plaatjes op, het lijkt wel alsof we een hele nieuwe weg rijden. Maar geen wildlife meer. Totdat we tussen de bomen door een hert zien staan. Die zijn echt schuchter, dus ik moest voorzichtig zijn met benaderen. Mij camera focuste de eerste keer op de bosjes. Jammer. Toen ik de tweede wilde maken was het hert verdwenen.

We rijden weer bij km 10 en verwachten eigenijk niets meer. Totdat Ryan er ineens twee in een brede berm ziet staan en al vlug zien we nummer drie verscholen achter een struik. Deze zijn duidelijk wantrouwiger. Ze twijfelen even, maar lopen wel langzaam van ons vandaan. Waarschijnlijk zijn ze geschrokken van het geluid van de remmen op het grind van de vluchtstrook. Hierdoor kunnen we ze wel zien, maar echt goede foto's maken was lastig. Het resultaat staat hieronder. Twee van de drie zijn aanmerkelijk groter dan de moose eerder vandaag. Maar dit is echt fantastisch! Vier stuks op een dag. Helemaal geweldig dit.

Verse sporen

Verse sporen

Gelukkig en tevreden rijden we terug naar Huntsville, eten bij Crabby Joe's en doen de boodschappen voor de rit naar huis. Die duurt zo'n 6 uur en via St. Jacobs om te kijken hoe de Amish in het echt leven. Deze dag was heel erg bijzonder!