Dag 1 - Onderweg naar morgen

--> -->

Het was pikkedonker en er stond een sinister groepje mensen onder een lantaarnpaal. Ze zagen eruit alsof ze klaar waren om een heleboel in te laden. En ja hoor, de hele handel werd in twee auto’s gepropt, ze stapten in en maakten zich uit de voeten. 

 

Bestemming? P3 Schiphol Langparkeren. We gingen met de Magical Express (de shuttle) van P3 naar de vertrekhal. Aldaar laadden we de mikmak op 3 karretjes en begaven ons naar binnen. We konden aanschuiven in de eerste wachtrij van de vakantie. 

 

 

Inchecken lukte niet online en de rij stond tot aan de deur naar buiten! Enorm, dat kostte ons zeker een half uur. Na een half uur kregen we al de beveiligingsvragen, dus nog voor het inchecken. Ook de Esta’s (reisvergunning voor de VS) werden gecheckt. Vervolgens duurde het nog minstens een kwartier voordat we daadwerkelijk onze boardingpasses kregen.

We zetten vervolgens voet richting security. Maar niet voordat onze boardingpasses waren gescand. Eenmaal boven bij de nieuwe security check begon de welbekende “ TSA-boogie” : jas uit, laptop uit de tas, vloeistoffen uit de tas, riem af. Ho ho, trolly ook in een bak! Wacht ff, ook de iPad eruit. In de bodyscan, benen wijd, armen omhoog, 1-2-3- komt u maar! Speiden graag. Wijder! Een ‘bevallige’ dame voelde even of ik al ontsluiting had. En volgens: iPad in de tas, laptop in de tas, vloeistoffen in de tas, riem om, jas aan, klaar. Buiging!

En lieve mensen. Door die TSA boogie leer je je familie weer op een hele andere manier kennen. “ Meneer, is deze koffer van u?” 
Tjabel: “ja.”
“Heeft u hem zelf ingepakt?” 
“Ja, hoor!”
“ Heeft u een krultang meegenomen?”

En het viel even helemaal stil. Tjabel keek verwonderd de wereld in.
De beveilingsbeambte keek hem aan. En keek vooral naar zijn hoofd.
“Voor mijn borsthaar!”

Anyway. We hadden nog een half uurtje voordat we ons bij de gate moesten melden. De eerste Starbucks van de vakantie werd een feit! Het is altijd weer een verrassing wat ze van je naam maken. Tjabel heet vanaf vandaag: Tiago.

Let u ook op de bos krullen!

Op de aangegeven tijd meldden wij ons bij G9. Aangekomen bij G9 bleek het grootste deel van de passagiers al in het vliegtuig te zitten. EN er stond nog een lange rij voor de laatste check. Dus we sloten maar aan en stapten als bijna laatste passagiers het vliegtuig in. Gaan met die banaan!! De stemming zat er lekker in!

 

 

De vlucht verliep eigenlijk prima. Onze eerste kennismaking met United, als vaste Delta klanten. Het was een oud toestel die aan alle kanten rammelde. Dat dan wel weer. Meh.

De vlucht was rustig, maar de landing in Washington was lang en hevig. Hele heftige turbulentie die het vliegtuig aan alle kanten deed kraken. Overhead bins vielen open en omlijsting schoot los. Inmiddels ben ik 10 jaar ouder. 

 

 

Douane, bagage claim en transfer in Washington ging snel! Dat dan weer wel. En we liepen Edwin Boer tegen het lijf, hoe grappig! Hij was onderweg van Orlando naar Amsterdam. Even gekletst en toen weer door. 

 De vlucht naar Orlando was iets vertraagd. Volgens de crew “kregen ze hem niet omhoog en een blauw pilletje hielp niet” . Het ging over een stoel in first class. For your information. Maar toen er weer beweging in zat, wilden we ook eigenlijk zo snel mogelijk naar Orlando!  

 

De vlucht verliep soepel. We namen de fonorail (fake monorail) naar de termimal. We roken Florida al! De koffers stonden al klaar en meldden ons bij Alamo. In de garage probeerde ik met een verhaal nog een Suburban mee te krijgen. Er stond een hele rij te blinken, maar helaas hadden ze niets available vandaag. Dus uiteindelijk reden we met een witte Toyota Sienna de garage uit. De villa ziet er mooi uit, heel schoon en ruim. We hebben direct de eerste boodschappen gedaan en toen ging echt enorm het licht uit. 

 

We hebben een bank uit de andere woonkamer bijgeschoven

De eeuwige zoektocht naar zoutloze margarine

 En nu? Het water van het zwembad kabbelt zachtjes, het is 8:30 en huize Klok-Steen ontwaakt langzaam. Vanmorgen, toen ik wakker werd en ik het hemelbed van binnenuit aanschouwde, waande ik me een horloge in een grijpautomaat op de kermis. Het besef kwam langzaam binnen: we zijn in Florida!!

 En de afsluiter van de dag: dáááág!