Dag 22 - Interessant tot het eind!

Omdat de laatste dag ook gewoon een vakantiedag is, proberen we ook hier van te genieten. Voor zover mogelijk. Want dat vliegtuig is ‘m niet voor mij. Zoals ik al eens eerder schreef: ze noemen het ding net voor niets een kist die op kruishoogte naar de eindbestemming koerst. Enfin, daar gaat het nu niet over.

De vertrekdag noemen wij de ‘ziel-onder-de-arm’ dag. Dat kon je ook merken aan de manier waarop de club een beetje bedrukt het broodje zat te eten. Omdat je weet dat je weggaat, maar je eigenlijk niet wil en de tijd tot je vertrek een soort aftellen is. Zo stond ik vanmorgen ritueel afscheid te nemen van het meertje achter ons huis. Kijken of we mr. Alligator nog zouden zien. Mijn vader kwam ook even mee (want die zit ook zo in elkaar) en we zeiden ongeveer tegelijk: “Kom op. We gaan. Wegwezen.” Zo vader, zo dochter. Een pleister moet je er in één keer af trekken. En zo geschiedde. De auto hadden we voor die tijd al ingepakt, dus we konden zo instappen. Motor aan, gaan met die banaan. Op naar een volgend avontuur. De dag is nog jong. Genoeg tijd om nieuwe avonturen te beleven. En dat deden we!

 

 

We waren mooi op tijd op het vliegveld. Inchecken was een fluitje van een cent. Ik was nog een beetje bang dat Ryan en ik zouden moeten bijbetalen, want de kofferweger gaf ons héééél weinig speling. Ondanks dat we nog nooit zo licht hadden gereisd op de heenweg. Maar koop maar eens een mok en een luchtje enzo (en ok, ok, een leuk melamine servies voor als we buiten BBQ’en en je daarvoor een zonnig servies wilt hebben. In die fantastische Nederlandse zomers. Waar je dan zo’n dromerige en onrealistische voorstelling bij hebt als je in het zonnige Florida bent. En je dan denkt dat je heel vaak gaat BBQ’en komende zomer enzo. Zo’n servies). Dat is best zwaar. En één van onze koffers zat inderdaad boven de toegestane 50 lbs/23 kg. Maar gelukkig kwam de koffer van Tjabel na de onze en de dame van United besloot het gewoon op te tellen en door 2 te delen. Dat was best schappelijk. De rest van de koffers waren allemaal ruim onder de grens, dus we werden goedgekeurd.

 

We besloten de TSA boogie te gaan doen. Er stond een rij van hier tot Tokyo en het leek niet op te schieten. We hadden ruim de tijd, maar het leek ons goed om aan te sluiten. Door een potige vrouw (met snor) werden we naar een andere rij gedirigeerd. Die ging wat sneller, maar ook hier waren lijnen gespannen en moesten we door een labyrint lopen voordat we echt door de security konden. Het leek Disney wel, hoewel de ride die wij in het vooruitzicht hadden wat minder leuk was. Hoewel, met die Happy Seniors heb je nooit een saai moment. 

Maar deze keer was de beurt aan Ryan.

Toen we bijna aan de beurt waren liep er een beambte van de Amerikaanse Douane langs de wachtrij. Misschien heb je wel eens een Amerikaanse gevangenisfilm of -documentaire gezien. Dan zie je ook wel eens zo’n bewaarder half verveeld, half autoritair langs een rij gedetineerden ijsberen en bevelen te roepen. Stel je zo’n beambte voor, compleet met riem met wapens, zaklamp etc. Zoéén liep er ook langs onze rij. Je bent immers schuldig totdat je onschuld bewezen is bij de Amerikaanse douane. En ergens is dat goed en veilig, natuurlijk. Maar het kan ook wel wat vriendelijker. Dat bewijst de douane en beveiliging op Schiphol. Niet minder grondig, wel minder autoritair en een stuk opgewekter. Anyway. 

Special Agent de douanebeambte liep langs onze rij en riep: “Children under 12 and seniors over 75 can keep shoes ON. All other shoes come OFF! All-shoes-come-off!! Flip flops are shoes! Belts off! No belts, no coats, no hats. I only want to see empty pockets. Only empty pockets! Empty your pockets, I don’t want to see anything in there! Put your laptop in a seperate bin. Nothing on the laptop! Hey, lady: nothing on that laptop! Keep tablets and phones IN your bag. Put your passport away. No passports out in the open at this point. Children under 12 and seniors keep their shoes ON. All other....” etc.  We wisten wat ons te doen stond. Dus deed Ryan de TSA-boogie zoals gewoonlijk en deed ook keurig zijn riem af. En zo werd hij in de bodyscan genodigd.

Maar hij heeft die riem niet voor niets. En in die bodyscan moet je met je handen omhoog staan...
Met z’n broek op half zeven stapte hij de bodyscan uit. De beambte keek naar de scan die een geel alarm ter hoogte van zijn kruis gaf. Hij keek naar Ryan en gebood hem per direct de scan weer in te gaan. Ryan – de goedheid zelve – schuifelde met de broekspijpen over de grond de scanner weer in. “Pull up your pants!”. En toen was het goed, het was het knoopje. Hoort ie het ook eens van een ander...

Toen was het tijd voor het toilet. Als je met Happy Seniors reist, dan weet je één ding zeker: dat je een radar voor het dichtstbijzijnde toilet ontwikkelt. En zoals jullie gisteren al lazen is het toilet altijd voer voor een goed verhaal. Vandaag was het Tjabel die met een verhaal terug kwam. Nouja, verhaal. Hij kwam eigenlijk met een blik terug. Hij was een beetje rood aangelopen, had een beetje een ondeugende grijns en pretoogjes. En als Tjabel pretoogjes heeft, dan komt er wat.

Ik vertelde jullie gisteren dat je in de Amerikaanse WC’s zulke kleine schotjes hebt dat je het merk schoenen van de buurman of buurvrouw kunt inspecteren. Tjabel kwam dus met die pretoogjes naar buiten, ging zitten en zei zachtjes: “Ik heb twee keer goed gekeken. Echt goed. Maar ik zag 2 paar schoenen in het hokje naast me. Hihi, hihi”. De groep viel even stil. “Twee paar?” “Ja, echt, twee paar. En ze stonden allebei een andere richting op. Ik weet niet wat ze aan het doen waren....” En toen waren de geluiden van ongemak en hilariteit zo groot dat het vervolg van Tjabels zin onverstaanbaar was. Toen het stof wat neerdwarrelde en we op het punt van “het kan ook overal” en “wordt daar niet op gelet?” waren gekomen, kwam er een jongeman uit het herentoilet gewandeld. Met een paar schoenen aan zijn voeten en een paar schoenen in zijn hand. A dirty mind is a joy forever.

Zie die oogjes en die grijns, need I say more?

En zo duurde het wachten niet lang en konden we al snel boarden. In een Boeing 737 zouden we naar Washington vliegen. Wij konden onze bagage mooi kwijt. Dat is fijn, want het was een volle vlucht. En dan heb je kans dat er in die kleine kist geen ruimte meer is om je bagage in de bagageboxen boven de stoelen te doen. Dus wij zaten al lang en breed te wachten totdat iedereen binnen was. We zaten met z’n zessen op een rij en mijn vader zat aan het gangpad. Toen het vliegtuig bijna vol was, was het inderdaad zoeken naar een plekje voor de bagage. En zo kwam een echtpaar binnen die echt fanatiek moeite deden hun spullen dichtbij hun zitplaats op te bergen. En ondertussen poetste de dame mijn vaders arm en gezicht er even gratis bij. Wat een service bij United!

Aangekomen in Washington moest ik toch nog even naar het toilet in de hoop dat ik dat dan tijdens de vlucht niet meer zou hoeven. We hadden weinig tijd, want het boarden zou al over 5 minuten later beginnen (het was een spannende overstap). Er was nog 1 toilet onbezet, waar ik snel in schoot. Maar die sloot niet helemaal goed. Tijd voor een andere had ik niet. Dus ik deed het slot zo goed als mogelijk dicht en concentreerde me op het richten. Want zo’n WC is me iets te public om met een gerust hart neer te strijken. En terwijl dat aardig lukte zag ik langzaam maar zeker het deurtje van mijn hokje open gaan. Ik moest die deur tegenhouden. Maar de afstand tussen de pot en het hokje was niet zodanig dat dat in één beweging ging. Ik moest in een mum van tijd beslissen: doorgaan met het risico dat ik echt op een 100% publieke WC mijn kunstje stond te doen, of afknijpen en de deur dichtdrukken. En er werd voor me gekozen want op dat moment werd met grof geweld het deurtje opengedrukt door iemand met waarschijnlijk hoge nood.

Ik vloog naar voren, duwde de deur terug en riep “Occupied!!” (bezet). Maar dat was aan dovemansoren gericht, want er werd van de andere kant tegendruk gegeven. En zo ontstond de slag om de WC deur. Ondertussen moest ik haast maken. Ik zal je de details besparen over hoe de deur dichtdrukte, met één hand de boel ophees terwijl de WC besloot zichzelf door te spoelen. Als dat niet multitasken is weet het ik niet meer.

We konden zo het vliegtuig naar Amsterdam in. De kist zat maar halfvol. De crew joeg de service er in een uurtje door. Op de nachtvlucht snap ik dat wel, maar op de heenweg deden ze het ook. Ze kwamen het diner alweer ophalen toen ik net aan het ‘hoofdgerecht’ begonnen was. Maar aangezien in de lucht alles naar karton smaakt, mis je er niet veel aan.

Het was een prima vlucht, geen noemenswaardige gekkigheden. We kwamen een kwartier eerder aan in Amsterdam en de landing was heel soepel. Ondanks dat de piloot turbulentie aankondigde viel dat heel erg mee. Hoe anders dan op de heenweg! Echt slapen kon ik niet. Ik vind de stoelen in zo’n Boeing 767 echt oncomfortabel. Kon er ook aan gelegen hebben dat ik heel erg verkouden ben. Daardoor was het stijgen en dalen geen feestje voor mijn oren en heb ik sinds het opstijgen uit Orlando het gevoel dat ik met mijn hoofd in een gevulde vissenkom loop. De Happy Seniors hebben ook niet echt veel geslapen, hoewel ik zo nu en dan meerdere personen de mangroves uit de Everglades hoorde omzagen achter me. Maar het toestel bracht ons veilig naar Schiphol en dat is het belangrijkste.

De koffers waren er al snel, dronken nog een .... om het af te leren. Tjabel (die we vanwege de vorige Starbucks op Schiphol al Tiago zijn gaan noemen) heet vanaf vandaag Tjaro. En Ryan (wat je uitspreekt als Ri-an, dus niet op z’n Engels) heet vanaf vandaag Ria. Wat moet de barista gedacht hebben?

 

We namen de bus naar Lang Parkeren. En daar dacht de auto: “doet u het zelf maar”. En daar stonden we. In het Hollandse weer: hagel en koud. Zonder jas. Maar gelukkig is daar een hok van de ANWB en kwamen ze ons nog redelijk snel redden. De accu was leeggelopen, diagnose: lekstroom. Lekker dan. Een half uurtje later konden we op pad.

 

We namen in huize Klok afscheid van elkaar. Wat hebben we een goede tijd gehad samen. Gezelligheid, hilariteit en emoties wisselden elkaar af. We hebben veel leuke en ook een aantal minder leuke dingen gedeeld. We hebben prachtige plekken bezocht, nieuwe dingen gedaan en samen veel gedeeld. Een onwijs mooi cadeau.

Het blog is daar ook een mooi product van. Het is niet meer en niet minder dan wat ons bezighield en een mooi naslagwerk voor later. Wat leuk dat zoveel mensen mee hebben gelezen (vele honderden!) en dat we zulke positieve reacties kregen. Dat motiveerde om soms tot diep in de nacht achter de laptop te gaan zitten. Ook de meelevende reacties na het overlijden van tante Roely hebben we erg gewaardeerd. Dus dank jullie wel! En tot een volgend keer.

FAQ (Frequently Asked Questions)

Wat doen jullie met Olaf al die tijd?
Inmiddels hebben we Olaf opgehaald uit zijn hotel, waar hij het heerlijk heeft gehad. Hij heeft gespeeld dat het hem een lieve lust was. Heeft vrienden gemaakt en had een vast vriendinnetje: Nel de Labrador. Hij ligt al de hele avond uitgeteld op de grond te slapen. Dus daar gaan we hem vaker naartoe brengen.

Kun je niet vaker gaan bloggen?
Ik heb een eigen domeinnaam en ik heb twee jaar geleden al even een site in de lucht gehad. Maar ik moet nog wel een modus vinden om het ook leuk te houden. Voor mezelf, voor de verhalen en voor de lezers. Die modus heb ik nog niet gevonden. Maar let me know! Wat willen jullie lezen?

United voortaan?
Voor de meelezers die (vaker) naar Amerika reizen: zijn wij nu fan geworden van United, als verstokte KLM/Delta vliegers? Niet echt. De service was prima. Vriendelijke crew. Maar het is krap in die 767’s, weinig beenruimte in economy. Mijn knieën raken de stoel voor me. Ik heb alles met elkaar wel een paar uurtjes mijn ogen dicht kunnen doen en hazenslaapjes gedaan. Maar je krijgt er wel een houten toges van. Eerder vlogen we met Arke in een 767 naar LA en dat was exact hetzelfde.

United vliegt met wat kleinere, oudere toestellen over de plas en dat is te merken. De schermpjes zijn klein. Het rammelt hier en daar. Dat hebben ze met WiFi aan boord wel opgelost, maar het is gewoon oud. Aan alle kanten te merken. Zowel heen als terug. De 737 tussen Washington en Orlando was wel wat nieuwer.

Wanneer gaan jullie weer?
De Happy Seniors willen zo weer, maar niet binnen nu en een jaar. En ze willen ook weleens een ander deel van de VS zien. Dus plannen zijn er wel! Maar niet op hele korte termijn. Wanneer Ryan en ik weer gaan, dat weten we nooit. Dat kan zo maar eens dit jaar nog zijn. Misschien ook niet. Stay tuned door een abonnement op dit blog, of via Facebook!