Dag 21: unas pakkettas poepoeres papieras!

-->

Ontkenningsfase, zo kunnen we het wel noemen. We doen net alsof het niet waar is. Die laatste volle dag. Die dag die in het teken staat van inpakken en kijken of alles past enzo.

We waren er heilig van overtuigd dat het allemaal zou passen. In een mum van tijd hadden we de eerste koffer vol en die was ruim onder het toegestane gewicht. En er bleef niet veel over voor de andere koffers. Dus terwijl de ouders zwoegden boven hun koffers, gingen wij nog even een ochtend naar het nieuwe Disney Springs. Als we de gate van onze community uit rijden staat de familie kraanvogel ons al op te wachten. Wat een grote beesten! Zij lopen hier al de hele tijd rond bij het hek van Cumbrian Lakes. De jongen zijn behoorlijk gegroeid de afgelopen weken!

 

 

 

 

We zetten koers naar het voormalige DownTown Disney, een uitgaanscentrum waar je kunt winkelen en eten/drinken. En deze plek ondergaat een behoorlijke metamorfose die nu voor een deel klaar is. We hadden dat nog niet bij daglicht gezien, dus we reden vanmorgen even die kant op om te kijken. En het ziet er inderdaad al gezellig uit. Er zit een nieuwe grote Starbucks (niet in Disney sferen) die we natuurlijk even moesten testen.

 

 We keken in wat winkels. Vooral TrenD heeft leuke dingen die je elders niet kunt krijgen. Er zit een Havaianas winkel waar je je eigen flip-flops kunt samenstellen. Een hoedenwinkel en allerlei andere specialistische zaakjes. Erg leuk en in de komende maanden komen er nog winkels bij. De parkeergarage is ook ideaal! 

25 minuten varen in de Amphicar kost $125...gaan we niet doen! Maar wel gaaf!

 

 

Om het goed af te sluiten aten we op de valreep een Minute Maid Frozen Lemonade op een terrasje. Lekker mensen kijken en genieten van een Frozen Lemonade. Dat hoort voor ons bij een vakantie in Florida, dat is zo lekker! Ryan werd er helemaal creatief van.

 

Thuisgekomen zaten de Happy Seniors koffie te drinken. We genoten nog even op het pooldeck en mijn vader kroonde mij tot Starbucks koningin en overhandigde mij een heuse penning aan een armband.

Het is een gek idee dat we overmorgen alweer in het onwijs koude Nederland zitten. We besloten nog even wat laatste inkopen te doen bij Target, even een ritje te maken en te gaan eten bij Golden Corral, omdat de heren op de achterbank graag een buffet wilden.

 

En dat was een prima keuze. Voor ons de eerste keer. Het is goed betaalbaar en de keuze is er reuze. Het ene kippetje is wat malser dan het andere kippetje. Maar voor de prijs mag je niet klagen en is het gewoon goed. De voertaal leek er wel Spaans. We hebben lekker gegeten, dat was de conclusie na het dessert. Het finale oordeel zou worden geveld na een bezoekje aan het toilet. Want – zo stelt mijn moeder – je kunt de kwaliteit van het restaurant afmeten aan de toiletten. Zoals gewoonlijk gingen Alyde en mijn moeder zusterlijk richting restrooms.

Het duurde enige tijd voor ze terug waren. We waren benieuwd of ze er vrohlûk van werden of niet. En toen we ze in de verte aan zagen komen, zagen we dat de tranen over de wangen van de beide dames biggelden. We dachten eerst dat dat betekende dat we vanavond samen de diarreeremmers van Tjabel op zouden moeten maken. Maar dat was niet het geval. Ze gierden van het lachen. Hortend en stotend kwam het verhaal eruit.

Denk je in: WC’s zoals die in de VS gebruikelijk zijn. Het is eigenlijk Romeins plassen (dwz: gezellig naast elkaar, zonder enige vorm van privacy) maar dan met een schotje ertussen en een klein deurtje ervoor. De deurtjes zijn zo gemaakt dat je kunt zien van welk merk de schoenen van de dame naast je zijn. En aan de stand van de voeten kun je zien of degene naast je per ongeluk de verkeerde afslag heeft genomen. Zo kun je dus ook een gezellig onderhoud hebben met je buurvrouw. En ook (zintuigelijk) meegenieten van eventuele verlossingen aan de andere kant van het schot.

Alyde was iets eerder klaar. Zij staat onder de blazer haar handen droog te wapperen als ze het deurtje van mijn moeders WC in beweging ziet komen. De deur gaat open. Ze kijkt op ooghoogte, maar ziet niets. In een fractie van een seconde daarna ziet ze een enorme rol WC papier van ongeveer 50 cm doorsnee naar buiten rollen. Mijn moeder komt achter de enorme rol papier aan lopen, pakt de rol op, loopt het hokje weer in en doet de deur weer achter zich op slot. Alsof ze de deur even open deed voor de rol WC papier om hem vervolgens weer binnen te halen. Alsof het de normaalste zaak van de wereld is. Ze liet Alyde in verwarring achter, die tijdens dit schouwspel met open mond haar handen bleef droogwapperen. 

Alyde wist niet wat ze meemaakte en bleef er bijna in. Mijn moeder probeerde uit te leggen wat er gebeurd was. Maar helaas, ik moet bekennen dat ze van ellende niet meer uit haar woorden kwam en ik niet precies begrijp hoe de rol nu precies het hokje heeft kunnen verlaten. Finale conclusie was wel dat de WC een beetje armoedig was, aangezien de rollen WC papier hier nogal makkelijk aan de wandel gaan. En daar was dan weer geen woord Spaans bij. De foto’s die het verhaal (althans de uitleg ervan) kracht bij zetten staan nog op de telefoon van Tjabel en ontbreken hier dus. 

Nadat iedereen een beetje bijgekomen was, reden we naar onze hofleverancier voor een bak koffie. Thuis bleek het toch erg spannend we worden met onze koffers en kan het allemaal maar net! Het is echt passen en meten en zo werd het toch nog laat. We willen nog niet naar huis!

 

Het zal wel weer wennen worden: het koude weer, geen Starbucks, werk en het missen van de avonturen met de Happy Seniors. Ik denk dat we om af te kicken de komende dagen de serie “We zijn er bijna” van Omroep Max maar op de repeat zetten...want je maakt wat mee met deze club in Florida! 

CU in Holland voor het verslag van de laatste etappe!