Dag 6 - Ochtendchloren - deel 2

-->

Vanmorgen reden Ryan en ik met z’n tweeën om 10:15 de parkeerterrein van Typhoon Lagoon op. Klaar voor ochtendchloren buiten ons huis, maar in Disneysfeer. Altijd goed, ook dit park is heel mooi aangelegd en gemaakt. We konden redelijk vooraan parkeren, een kwartier na opening. Maar het was toch al aardig druk. 

 

We constateerden dat er aardig wat Duitsers waren. Want: veel ligbedjes met alleen handdoekjes erop. Die moeten er gisteravond al op hebben gelegen :-) We moesten goed zoeken naar een plekje in de schaduw. En ook de ligbedden waren al bijna allemaal bezet. Dus daar waar menigeen direct naar de kluisjes liep, spoedden wij ons snelwandelend rond het grote zwembad. En ja hoor, toen kreeg ik een verweesd ligbedje in de schaduw in het vizier. We deden er nog even een versnelling bij. En toen het bedje binnen werpafstand was, trok ik een badhanddoek uit de tas, rolde hem op, sloot één oog en wierp op goed geluk de handdoek op het bedje. Nét voordat een gezellige Brit het bedje kon wegtrekken. We reserveerden zo vakkundig 1 bedje en 2 stoeltjes. Kun je toch zien dat we dicht bij de Duitse grens wonen, hè?

Die kunst heb ik vorige keer in de outlet mall geoefend (check!) en werkt nog steeds! Je wordt steeds inventiever als voorjaarsvakantievierend Amerika in Florida is. We deden een rondje in de lazy river en we deden een paar glijbanen. We begonnen met ‘Keelhaul Falls’. En lieve help, ik ben echt een watje. Ik stond met knikkende knieën met m’n blauwe zwembandje tussen de uitgelaten kinderen. Ik zag zo hier en daar een blauwe band langskomen en zag er ontspannend uit. Dat stelde me enigszins gerust, voordat ik me met minder elegante bewegingen in de zwemband hees.

De castmember drukte me aan “see ya later” en voordat ik het wist begon mijn zwemband als een gek rond te draaien. Ik moest mijn voeten en benen optillen om de kant niet te raken. De band maakte meer en meer snelheid, zo snel zag ik die kinderen niet langskomen daarnet! Ik dacht dat ik met de eerste de beste ambulance naar het Florida Hospital getransporteerd zou worden. En ineens zie ik een bocht aankomen en de wanden van de glijbaan hoger worden. Dat kan maar één ding betekenen: een hele scherpe en schuine bocht naar rechts. En ja hoor, voordat ik het wist hing ik scheef in die bocht en ging nog steeds sneller en sneller. Toen volgde er nog een ellendiger bocht naar links, kreeg een scheut water binnen, werd gelanceerd op een soort schans en toen remde de band ineens af. Ik kwam in het zwembad terecht, vloog de band uit en als een verdwaalde potvis strandde ik in het ondiepe gedeelte van het badje. Ik stond hoestend en proestend op. De badmeester wilde me wat duidelijk maken, maar overal in mij zat water. Blijkbaar moest ik de band afgeven aan de eerstvolgende kind. Jemig. Ondertussen zag ik ook Ryan na mij – überrelaxed – diezelfde glijbaan afkomen. Alsof hij net ondertussen ook nog even Facebook had gecheckt. Hanneke op de glijbaan.

Daarna leek het me verstandig om de glijbaanmbities naar beneden bij te stellen. Om gezondheidsredenen. We deden het familieraft, waar je met je hele familie in kunt en waar ook kleuters in mogen. Dat kon ik nog wel aan. Maar daarna had ik even behoefte aan een kop warme koffie. 

 

 

 

Het weer was heerlijk (25 graden), maar in de schaduw best fris! Dus we gingen via de lazy river naar de koffiekar. Oh, man wat ging die koffie er lekker in! De zon warmde ons helemaal op, en we dutten wat weg. En rond een uur of 1 pakten we de boel weer op om ons bij de Cumbrian Lakes drive te melden.

En wat een commotie in huize Klok-Steen sr. Er is een alligator gespot in de vijver achter ons huis. De hele buurt liep uit om mr. (of mrs.) Gator te bewonderen. Tijdens de lunch meldde hij zich weer en lukte het om even een paar foto’s te nemen. Gaaf hoor, zo in je achtertuin!

 

Verder was er erg veel lol om een banaan. Dat klonk ongeveer zo:

De rest van de middag en deel van de avond spendeerden we in de outlets aan Vineland, leuk! Wat we morgen gaan doen is nog onderdeel van onderhandelingen. Dat hoor en zie je morgen!