Dag 5 - Van hazen, andere dieren en koffiemomenten

--> Het begon in de auto met een conversatie over de antwoorden die onze mannen op vragen geven. In dit geval op de vraag: "Heb je je pet meegenomen?". Het antwoord op die vraag is
A. "Ja"    of
B. " Nee" 

En niet: “Hij hangt aan de stoel”. De bijbehorende vraag bij dat antwoord is: “Waar is je pet?” Conclusie: ze beantwoorden vragen waar niemand op zit te wachten. Ze luisteren gewoon niet, snappen het niet of ze geven er een eigen draai aan. Het ‘mijn-naam-is-Haas-principe’. We denken dat het genetische aanleg is. Hier hebben we de oplossing voor wereldvrede gevonden. Als ze nou gewoon die vraag beantwoorden die wij stellen, dan is er niets aan de hand. Zo simpel kan het zijn! Maar goed, in dit geval was het juiste en uitgebreide antwoord: “JA, ik heb mijn pet meegenomen en hij hangt achter je aan de stoel.”

En met die conclusie konden we op weg naar Disney’s Animal Kingdom! Het was 8:40 en we waren dus strak op tijd om direct na parkopening naar de Safari te lopen. Want fastpasses waren natuurlijk al weken van tevoren niet meer beschikbaar. Maar omdat we zo vroeg waren zou dat geen probleem zijn. De wachtrij is dan niet zo lang en dan kunnen we zo aanschuiven. Dachten we. Want om 9:00 stond het plein voor de ingang bomvol!! Ik heb nog nooit zoveel mensen, zo vroeg voor een ingang zien staan. Ter plekke delete ik de zorgvuldig uitgezochte crowd calendar uit mijn dropbox (een kalender waarop de verwachte opkomst in de parken staat). Ze zijn hier niet alleen ster in het voorspellen van het weer, maar ook in het maken van druktevoorspellingen, zo blijkt.

Maar dat mag de pret niet drukken. Er gaan veel makke schapen in een hok. En aangezien er toch al één over de dam was, namen wij rustig plaats in de rij om te volgen. Weer een mega-uitgebreide tassencontrole én door de detectiepoortjes. Want die staan er ook. Vlak voordat we door de controle gingen gaf de Disney-app aan dat de wachtrij voor de Safari 10 minuten was.

We stoomden direct door en een tussentijdse check (4 minuten later) leerde ons dat de wachtrij al 60 minuten was. Konden we ook wel even op de foto, vonden we.

 

 

 

We liepen de brug over, Afrika in. En daar stond een hele lange rij. Ik dacht: “Daar staat vast een fotograaf of een karakter”. We liepen stug door naar de ingang van de Safari. Nu moet je weten dat de ingang van een attractie niet direct toegang tot de attractie zelf geeft, maar dat er gewoonlijk nog een ingerichte wachtruimte volgt. Soms is dat een afgezet looppad, soms een grote ruimte voorzien van touwen. In dit geval beiden. Bij de ingang van de Safari stond dat de wachttijd vanaf dat punt 60 minuten was. Nouja, ok dan. Het was nog niet zo warm. De ingang is breed en er stonden wat mensen omheen. 

We maken aanstalten om naar binnen te stappen, snauwt een wit met zwart gestipt Hoedje met een zuurpruim eronder uit de rij ons toe: “ Hey, hey! The loin (ze kwam vast uit omgeving Boston) starts back there! You have to stand in the loin!” We keken om en concludeerden: die lange rij…halverwege Afrika….was de rij voor de wachtrij van de Safari. De wachtrij voordat de wachttijd 60 minuten bedraagt.
En toen besloot één van de mannen (ik noem geen namen) het ‘mijn-naam-is-Haas-principe’ toe te passen. Gewoon lopen, niets gehoord, niet gezien. En ineens zagen de dames het nut ervan in en volgden gedwee. We maakten ons wel lichtelijk zorgen, omdat we in het slingeren in die wachtrij Het Hoedje wel weer tegemoet zouden lopen. Een keer of 20. Een uur lang. We maakten een communicatiestrategie. We zouden allemaal het ‘mijn-naam-is-haas-principe’ toepassen. En als ze dan tegen ons begint te praten zouden we zeggen: “Hello, have a nice day!”  My name is hare.

 

Een uur verstreek, de wachtrij was lang en het einde was nog niet in zicht. Het Hoedje keek ons al slingerend een paar keer vernietigend aan, maar zei verder niets. De Disney-app zei dat de wachttijd opgelopen was tot 110 minuten. Ondertussen genoten we wel van het weer. Want het was niet te warm, maar gewoon heerlijk. De wachtrij was deels een mooi wandelpad door een prachtig groene omgeving. Dat doet Disney goed! Ze moeten de menigte natuurlijk wel een beetje vrolijk houden.
Na 1,5 uur konden we eindelijk instappen. Het was de wachttijd meer dan waard. De hobbelige rit is prachtig, als altijd. We kijken even naar de beelden:

We wandelen door het park, drinken een Starbucks, kijken naar een 3D animatiefilm over insecten (It’s tough to be a bug), hilarisch! En maken de ronde af. Wat een prachtig park is dit toch! We zien het nieuwe theater waar over 1,5 week een nieuwe avondshow in premiere gaat: Rivers of light. Dat gaan we hopelijk meemaken!

 

In de stam van de boom (The Tree of Life) is dit snijwerk van allerlei dieren te bewonderen.

 

 

Het lange wachten heeft z’n tol geëist bij onze club en we besluiten onze passen voor The Lion King te laten schieten en richting uitgang te lopen. We willen de bus pakken naar Diisney’s Grand Floridian resort om daar even wat te drinken en in de lobby te genieten van de pianist of het orkestje. 

Als we de bushalte naderen, zie ik in de verte dat de bus naar het hotel er nog staat. Ik trek een sprintje (waar gelukkig geen beelden van zijn) en vraag de chauffeur even te wachten. Hij kijkt me apathisch aan. Geen bericht is goed bericht…hij wacht inderdaad, maar de bus is vol. Een bus vol jonge mensen en kinderen die niet opstaan voor 4 senioren. Er was welgeteld 1 man die opstond voor mijn moeder. De anderen lieten kun kleine kinderen gewoon een plek bezet houden, in plaats van ze op schoot te nemen.  De chauffeur zette schokkend de bus in beweging. 
  
Ryan en ik stonden voor een vader, moeder en 2 kleine kinderen. Papa was op z’n mobiel golf aan het kijken en mama was aan het bellen. Hun kinderen hingen over de stoel.
“Mommy, I feel sick.” Zei het meiske.
“Even wachten, mama is aan het bellen.
” I feel sick, mommy”.
“ Even een minuutje”.
….
“Mommy, I feel…….^%$$%#%&^* báááááh” …
Tegen Ryans broek en over z’n schoenen.
Gelukkig was het alleen wat limonade en wat restjes van haar lunch.
Mama was niet echt voorbereid, maar bood Ryan nog wel het servetje van de buurvrouw aan. Eet smakelijk!

Het was tijd voor onze eigen lunch. Die namen we in het Grand Floridian en relaxten even. Via de mail en app houden we contact met het thuisfront, omdat er op meerdere vlakken minder zonnige dingen aan de hand zijn.We nemen rust, eten wat en kijken hier wat rond. Dit is één van de mooiste plekken op het Disneyterrein, vinden wij.





 

 

Na het puntje van rust verkasten we naar het nieuwe terras in het Disney’s Polynesian Village Resort voor koffie. Koffie is wel het sleutelwoord. We gaan van koffiemoment naar koffiemoment.

En ik vermoed dat wij op dat terras de attractie van de dag waren. We zaten heerlijk en hadden lol. En met een beker koffie erbij is de stemming altijd opperbest. Zo langzamerhand wennen we aan de Amerikaanse koffie. Dat is vaak slappe hap, behalve bij Starbucks. En de maten van die koffiebekers, sjonge. Je verzuipt er haast in!

 

We hadden wat bekijks toen we deze foto namen. Ik heb ze maar even laten zien aan de man naast ons op het terras, want ik weet niet wat hij gedacht moet hebben toen hij mij aan de gang zag. Volgens mij hebben wij zijn dag goed gemaakt.

Na deze uitspatting was het tijd voor Boma! Dus we gingen terug naar Animal Kingdom om de auto op te halen en reden naar het naastgelegen hotel: Disney’s Animal Kingdom Lodge. Hier zit Boma. We hadden een leuke klik met onze ober en het eten was superlekker, als altijd. Deze slaan wij ook nooit over en de investering meer dan waard. Als je het ons vraagt: het beste buffet op Disney-terrein! 

 

 

 

 

En daarmee zijn we aan het einde gekomen van een leuke, gezellige dag. En een dag waarin we nog maar eens waarderen dat we dit zo samen mogen en kunnen beleven! 
Toch heel gaaf en bijzonder.

En nu gaan Ryan en ik als een haas richting waterpark! Tot snel!