Dag 10 - Ze heeft er gewoon even *** aan!

-->

Het mag geen verrassing zijn dat we goed hebben geslapen na een enerverende dag. We waren dus fris vanmorgen, klaar voor Key West. Maar niet voordat we op onze patio hebben ontbeten. Brood met uitzicht. Nog geen 5 meter verwijderd van de Golf van Mexico.

We deden het rustig aan voordat we in de auto stapten en richting het zuidelijkste puntje van de VS reden. De verwachtingen waren hoog gespannen, dat zullen jullie begrijpen. We reden er ongeveer een uur over. Op Marathon rij je direct de Seven Mile Bridge op. Het is een heel indrukwekkend gezicht, een brug van 7 mijl lang, door het water. De oude brug ligt er nog naast en is deels gedemonteerd. Ziet er niet erg veilig meer uit!

 

Aangekomen op Key West was het eiland groter dan gedacht! We rijden door het historische deel. Dit is hoe we ons Cuba voorstellen. De Buena Vista Social Club ontbrak er nog maar aan. We besloten de auto te parkeren.

En dat was een happening, mensen! Want de parkeermeter accepteerde bijna alle muntjes. Dus was dit een uitgelezen kans om de overtollige muntjes kwijt te raken. Maarja, je bent wel even aan de gang als je 3 uur waard aan dime’s en kwartjes erin wilt gooien. Ryan wierp alsof het hem een lieve lust was. De parkeerautomaat kon het op een gegeven moment niet meer bijbenen en hebben we het maar bij 2,5 uur gelaten.

We liepen Duval street op, de (übertoeristische) winkelstraat. Het was heel warm en ook best benauwd. We passeerden de beroemde Sloppy Joe’s Bar, maar gaan er niet zitten. We hebben een hele tijd staan kijken bij Willy T’s, een bar waarvan werkelijk alles behangen is in dollarbriefjes. 

 

We hebben heel wat winkeltjes gehad en op een gegeven moment begon de koffietax onder het minimum te zakken. Mission: koffie met Key Lime Pie. Dat moet je wel eten als je op Key West bent. We slagen niet al te lang daarna. Heerlijk!

Volgende doel: het meest zuidelijke puntje. Volgens de kaart moest dat niet al te ver lopen zijn. Het kaartje was niet helemaal op schaal, laten we maar zeggen. En na te lang lopen in de brandende zon, kwam ik als een sweet tomato aan bij een beschilderde boei van het kaliber drielandenpunt. Zonder uitkijktoren. Een boei die absoluut niet het zuidelijkste punt van Amerika kan zijn, want je kijkt uit op een stuk land dat nog zuidelijker ligt. En ook Cuba was niet te zien. Nu had ik in de rij kunnen gaan staan om met de boei op de foto te gaan. Maar er stond een rij. Een rij! Ammenooitnie. Het had wel een interessante plaat kunnen worden: een beschilderde boei naast een rode boei. Maar dat boeide me ff niet. We kijken dus even alleen naar de boei.

We besloten terug te lopen, passeerden het huis van Hemmingway (geen foto) en wilden even een snelle kleine hamburger bij Five Guys eten. En ik keek uit naar koel drinken. Super super super lekker. We trekken daar lekker even van bij. En toen moesten we ook haast maken, want de parkeermeter liep af. En we waren er ook wel klaar mee. 

En toen vloog er een goed gebruinde Hippie Duif over. Hij had gisteren Chinees gehad en daar kunnen zijn vogeldarmen gewoon niet zo goed tegen. Hij krijgt er diarree van. Als hij moet, moet hij ook. We hoorden nog roekoeoeoeoe wonton, wonton, wonton….uuuugh wonton. FLETSCH!! RoekoeOEPS. Bingo! Op de schouder van Alyde. Aan Tiago de eer om Alyde te ontdoen van de bruinige smurrie. 

De heren liepen even vooruit om snel de auto te halen. Want de parkeertijd verliep over 10 minuten en we waren nog een eind verwijderd van de auto. De drie dames bleven achter en liepen langzaam achter hen aan.

We genoten op de terugweg deels van het uitzicht en deels van de binnenkant van onze oogleden. Op Marathon aangekomen maakten we een korte stop op het resort en reden daarna door naar de Sandalenoutlet. Ze maken zo hysterisch veel reclame voor die tent, dan we wel ff moesten kijken. De slippers waren allemaal best duur, er was weinig afprijzing aan. Maar toch wist pa een aantal shirts te scoren. Bij de Winn Dixie deden we boodschappen voor een eenvoudig broodje.

We wilden namelijk per se nog even aan het strand liggen en/of naar het zwembad. En we wilden graag de zonsondergang vanaf het strand bekijken. Het uitzicht was alleen zodanig geblokkeerd door bomen, dat we net zo goed op onze eigen steigertje konden gaan zitten. En het was weer een prachtig schouwspel.

 

Tiago zorgde vandaag voor de toegift. Hij moest nog even in de Golf van Mexico zwemmen. Dus toen de zon onder was, trok hij de zwembroek nog even aan en waagde zich in het water 

Alyde: “He, moet dat nou…”
         “ is het koud??”

Geen antwoord.

Alyde:        “ of het koud is! Koud?”
Tiago:         “ ja, heel zout!”

Nou, wij hadden het wel koud en vertrokken naar binnen. Ik stapte onder de douche en zit nu het blog te tikken.

Dank jullie wel voor alle leuke reacties op het blog. En vooral voor alle bemoedigende reacties na gisteren, via allerlei kanalen. Fijn te weten en te lezen dat er meegeleefd wordt. Dat helpt! Dank daarvoor! Internet is dan toch heel erg fijn.

Morgen gaan we door de Everglades en gaan we ze van binnenuit beleven , hopelijk. Stay tuned!