Dubbele Dosis! Naar de Everglades en weer terug. Dag 11 en 12

-->

Jullie hebben nog een dag tegoed, dus een dubbele dosis. Hoewel over vandaag niet veel valt te melden.

Dag 11 – Van Marathon naar de Everglades

We stelden het wel een beetje uit, ons vertrek uit Tranquility Bay. Wat een fijne plek! Dus toen we rond 9:30 weg reden lieten we een klein stukje van ons hart daar achter. Maar we waren niet zomaar weg… 

 

Want ik was zo nobel om het al benauwde weer te trotseren om ons uit te checken, terwijl de rest de laatste spullen in de bus deed. Ik liep met matige snelheid naar de receptie, want het was echt al behoorlijk warm. Dat uitchecken ging snel (en onpersoonlijk) en ik ving de thuisreis weer aan met dezelfde snelheid. Daarbij passeerde ik de parkeerplaats waar onze auto stond. In de auto leken geen mensen te zitten, dus liep ik door naar huis. 

Eenmaal bij huis: leeg! Niemand te bekennen. Intern mopperend sjokte ik terug naar de parkeerplaats: weg auto! Bleken ze toch in de auto te hebben gezeten. Ik heb hen niet gezien, zij hebben met hun 5 paar ogen mij niet gezien. Daarop sjokte ik maar weer terug naar de receptie en was de eerste marathon op Marathon een feit en konden we op weg.

En wat kinderen hebben als ze een gele M langs de kant van de weg zien staan, dat hebben onze happy seniors tegenwoordig als ze het groene Starbucks logo zien. Zo ook bij de eerste die we tegenkwamen, op het vaste land in Homestead.

“Hier, een Starbucks!”

“Waar??”
“ Daar!! Links!!”
“Oh ja, Starbucks!”

“ Ik wil wel koffie!”
“ Ja ik ook, ik ben wel toe aan cappucchino!”
“ Oh hier links Ryan!”
“ daar, daar daar!”

“ Hey, hier is het hoor!”

Maar Ryan en ik hadden andere plannen, want wij wilden naar het begrip van Zuid-Florida: de fruitkraam ‘Robert is here’. Daar schijnen ze de meest fantastische shakes te hebben. En die is ongeveer 2 mijl verwijderd van die Starbucks. Dat legden we uit. De happy seniors probeerden nog om eerst naar Starbucks te gaan en dan pas naar Robert, maar daar trapten wij niet in. Aan de stilte (en het gematigde enthousiasme) meenden we op te maken dat ze het niet zo zagen zitten om naar een fruitkraam te gaan. Dus beloofden we dat we na Robert voor de liefhebbers nog even naar Starbucks zouden gaan. Een seniorhand is gauw gevuld.

Bij Robert aangekomen hoorden we vanaf de achterbank: “Moeten we er hier uit?”  Ja, we moeten er hier uit. Vertwijfeld keek de aanhang naar de kraam. Is dit het? Ik liep als een kind zo blij door de fruitkraam, waar ik ongeveer 3 jaar op heb gewacht. En het gevolg liep keurig achter mij aan. Er ligt werkelijk prachtig fruit en tomaten die je vanzelf wilt gaan vousvoieren. Ze hebben ook dieren en de kippen lopen gewoon tussen het winkelend publiek door. 

Charlie de haan doet aan yoga. Kun je nagaan hoe goed dat fruit is.

  

 

  

 

Het ziet eruit als een hele normale kraam, maar hier zit 56 jaar familiegeschiedenis aan vast. Het begon als een klein kraampje om overtollige komkommers kwijt te raken en het is uitgegroeid tot een familiebedrijf waar 14 familieleden bij betrokken zijn en nog een heleboel personeel. Het hele gezin werkt voor de zaak en je wilt niet weten wat ze allemaal zelf maken en produceren. En allemaal biologisch. Het ziet er niet fancy uit, ze hebben krakemikkige stoeltjes en oude apparatuur. Maar het is 100% eerlijk. Ze staan bekend om de geweldige en verse shakes. Dat vind ik dan weer geweldig. We ontkwamen niet aan een shake, vonden we. En nóg probeerden de happy seniors ons uit. “Liever koffie” en “Misschien kunnen we de shake nu kopen, dan bewaren en na de koffie opdrinken”. Dat gaat wat lastig bij een milkshake. Maar goed, na enig aandringen bestelden we 3 shakes om te delen. De keuze was reuze en de shakes ook! Tjabel en Alyde hadden een bosbessenshake, mijn ouders een aardbei-passievrucht en Ryan en ik aardbei-banaan. We zagen het verse fruit gesneden en gepureerd worden, verser kan niet!

En ze liegen niet op hun gevel: we went bananas over their strawberry shake! Heerijk! En na één hap van de bevroren traktatie (waar je een lepel bij krijgt) ontdooiden ook de happy seniors en genoten we op een bankje in de schaduw. Een hele bijzondere ervaring.

 

 

 

 

En toen…toch even naar Starbucks voor koffie. Beloofd is beloofd.

We vervolgden onze weg richting Everglades City en reden dwars door de Everglades. En onderweg aten we onze bagels voor lunch.

We stopten bij het visitor center. Had verder weinig om hakken, maar de sloot voor het center lag vol met alligators! Niet normaal zo veel. We vroegen ons wel even af of ze die niet daarnaartoe hadden getransporteerd, maar toen we verder reden zagen we dat de sloot gewoon doorliep en ze daar toch vrijwillig lijken te liggen. Nouja, het leverde mooie plaatjes op!

 

 

 

vogelyoga is hip in de Everglades!

 

We reden door naar Ochopee, waar het kleinste postkantoor van de Verenigde Staten staat. Met een oud-postman in ons midden konden we die niet overslaan. Saillant detail: dat postkantoor is zelfs bemand! Of in dit geval: bevrouwd. En ze was flink. Ze zit daar dus helemaal alleen tussen stapels papier en ze kon zich niet keren. Ze zit daar 6 uur per dag. Wij denken dat dat een represaille is als je een foutje hebt gemaakt: 3 weken Ochopee-dienst. 

 

 

Rond 16:00 uur waren we bij ons onderkomen voor vannacht: The Ivey House. Het enige dat we nog konden krijgen voor deze dag. We hadden de ouders al voorbereid dat dit van een ander kaliber dan Tranquility Bay is. En dat is ook zo, de sfeer is heel anders: echt ‘groene’ accommodatie. Er lopen vrijwel alleen maar mensen met khaki of beige afritsbroeken, safarihoedjes en zakdoeken om de nek. En een paar gezinnen. En de kamers waren ook groen….even een jaar of 30 terug in de tijd.

 

 

Het rook hier naar een combinatie van lysol, insectenspray, schimmel en mottenballen. Ik heb de kamer dus ook aan een grondige inspectie onderworpen en het bed gecontroleerd op bedbugs. Ik kon niets ontdekken. Ik ging al bijna dood van de lucht, dus hier komt geen enkel insect levend uit. Bij de ouders was het veel minder erg. En ondanks dat de deuren en de lambrisering spinaziegroen zijn en de muren bordeauxrood, is het schoon en dat is het belangrijkste. Het trage internet maakt het uploaden van het blog wat lastig, maar dat zij dan maar zo! Het blog moet dus even wachten. 

Waarschijnlijk ooit een dubbele slaapkamer geweest: zie de lampjes aan de muur.

 We eten in het Island Café, een restaurantje zoals ik die ken uit de vakanties bij mijn oom en tante in Canada. Het was ook het enige restaurantje dat niet alleen vis serveerde. En er waren welgeteld 3 eettentjes in het stadje. De tijd heeft er stil gestaan, je krijgt je drinken (dat naar chloor smaakt) in plastic bekers en je krijgt salade voor het eten ‘gratis’. Ik vind het fantastisch.

 

 

Dit restaurant was wel wat funky aangekleed. Gedurende het gehele diner voelden we ons wel wat bekeken….

Na het eten reden we nog een rondje door de Everglades en zagen veel mooie vogels en een indrukwekkend landschap. We praatten nog wat bij op de gang (buiten). Het was benauwd, maar beter dan binnen. We dronken er nog één. We spraken af dat we morgen beslissen of we een airboat ride gaan doen of niet, dat ligt eraan hoe iedereen zich voelt.

 

Een deel van onze eigen Buena Vista Social Club

Dag 12 – Van Everglades naar Kissimmee 
Het was dat het hotel (nouja, veredeld motel) vol zat, anders had ik om een andere kamer gevraagd. De lucht was niet te harden, ik heb er de hele nacht van wakker gelegen en was er 's ochtends gewoon dizzy van.

We ontbeten, pakten de spullen en maakten dat we wegkwamen. We vonden de overnachting en het ontbijt samen niet $110 dollar per nacht waard. Maar ok, dat kan gebeuren. 

Natuurlijk heb ik bij de dame van de receptie wel melding gemaakt van de lucht op onze kamer. Ze zou ernaar kijken. Toen ik het zei, bemoeide een andere man zich er ook even mee. Of het een chemische lucht was. Eigenlijk al een vreemde vraag als je niet zou weten waar het over gaat. En toen ik vertrok keken ze elkaar vragend aan. Nouja, als er haar begint te groeien op vreemde plaatsen, dan weten we waar het aan ligt!

Het was wel even een klus om alle seniors fatsoenlijk in hun stoelen te krijgen. Ze braken de tent direct al af. Nadat we alle happy seniors weer in het gareel hadden konden we ook veilig op weg. We reden over de SR41 door Napels (wat leuk, volgens mij een bezoek waard) richting Ford Myers. Onderweg zagen we weer typisch Amerikaanse auto's en reclames. Mensen staan hier gewoon met reclameborden te zwaaien langs de kant van de weg (sommigen zijn daar superhandig mee, anderen staan verkleed als Lady Liberty voor aap). Ook krijgen we stemadvies voor 2014 en zie je soms de leukste slogans!

Bij Bonita Springs zagen onze happy seniors weer dat groene logo. En dat kwam goed uit, want we hadden allemaal zin in een goede kop koffie. 

Achter Fort Myers gingen we de I75 op, want het schoot niet op. Een tripje naar de zee had niet zoveel zin, want het regende regelmatig onderweg. Op de achterbank werd er gekibbeld over beenruimte, maar het duurde niet lang voordat er een serene rust heerste.

Stop Obama, vote Republican 2014

Dixies

We hielden wel even een pauze bij Siesta Key, dichtbij Sarasota. Dat was even leuk! We liepen even het strand op en aten een ijsje bij de diarree koningin (Dairy Queen). 

 

We reden door richting Tampa, waar er weer even koffie moest zijn en de social media even werden gecheckt. Klaar voor de laatste korte rit naar huis.

Ook wel weer fijn, hoewel we het erg naar onze zin hebben gehad op de Keys en in the Everglades. En wat lekker dat we nog zoveel tijd hier hebben. Om de benen te strekken bezochten we nog even de Buena Vista Outlets. En om 20:55 werden we bijna de Tommy Hilfiger uitgeknikkerd. We hadden te weinig tijd om alles te bekijken, dus komen we snel weer terug. Ondertussen geniet ik van de frisse lucht hier in Kissimmee. Truste!