Dag 2 - 13 mei 2014: Lekker bed, joh!

-->

Normaal gesproken reis ik met een enorme huisapotheek. En gebruik ik daar niets tot weinig van. Want als ik iets nodig heb in relatie tot gezondheid, dan heb ik juist dát niet bij me (zoals vorig jaar de keel pastilles en de neusspray, weet je nog? Dat lees je hier. Klik!). Dus dit jaar besloot ik om eens niet van alles mee te nemen. Alleen de basisdingen. Pleisters, paracetamol, giftrekker, gaasjes, Zovirax. Immers: Amerika is geen ontwikkelingsland en hebben ze genoeg (sterk) spul te koop in de supermarkt. De Walmart is groot.  Ik had ook verstandig kunnen zijn door al het overbodige thuis te laten en dat wat ik vorig jaar nodig had wél mee te nemen. Nee, ik ging licht reizen en ik moet er niet van uit gaan dat we van alles nodig hebben. Held.

Inmiddels had ik er al van tevoren van uit kunnen gaan. Ik kan me geen vakantie in Amerika herinneren waarin ik niet grieperig ben geweest. Maar deze keer slaat het wel heel snel toe. Om 5:30 sta ik namelijk op met prikkeldraad in mijn keel en een hoofdpijn waar je ‘U’ tegen zegt. Ik sta op, tik het blog en hoop op betere tijden.

Als Ryan opstaat rond 6:30 modderen we nog een tijdje aan op de kamer. Terwijl het blog upload (in room WIFI is van prima kwaliteit) fris ik me op, kleed me aan. Want we willen naar het Magic Kingdom. Gaan met die banaan!! We vullen onze mokken en halen traditioneel een lekkere yoghurt parfait in de Marketplace. En die nuttigen we natuurlijk op een schommelstoel voor het hotel. Ahhh, het goede leven! Hier kunnen we wel een hele dag zitten!

Maar dat doen we niet, we gaan richting park. We pakken de bus naar het Magic Kingdom. Ryan had ondertussen al FastPasses voor een aantal attracties geregeld. Maar we beginnen met de peoplemover. Ik merk hier eigenlijk al dat het ‘m niet gaat worden vandaag. We halen even een kop koffie op Liberty Square en werken de andere attracties af die Ryan had gereserveerd: Big Thunder Mountain en de Pirates. Het is heel duidelijk te merken dat het nieuwe FastPass systeem zaken behoorlijk op z’n kop heeft gezet. Zo moet je nu in een flinke rij staan voor de FastPass ingang van Big Thunder Mountain en staat er gewoon 35 minuten ‘stand-by’ wachttijd voor de Pirates ’s ochtends. Dat is echt ongekend.

Ik verplaats me ondertussen met een Omroep Max snelheid. M’n benen zijn zwaar en en werken niet echt mee. Ik hou mezelf voor dat ik gewoon een beetje verkouden ben en dat m’n benen en rug gewoon wat vervelend zijn van het vliegen gisteren. Maar eigenlijk heb ik wel in de gaten dat het meer op griep lijkt. We eten wat fish and chips en rond 1 uur besluiten we even terug te gaan naar het hotel. De bus laat echt een eeuwigheid op zich wachten.  

In de kamer kijk even in mijn mail en daar tref ik leuke reacties op het blog aan. Dank! Altijd leuk! En ik neem een paracetamol bij de cola.

We gaan lekker even in de schaduw op een ligstoel bij het zwembad zitten. Ons hotel heeft het beste zwembad op het Disneyterrein. Gewoon dom kiek’n is al leuk. Heerlijk relaxt. Dat houden we een paar uurtjes vol. We zien een karavaan aan types voorbij komen, die weleens de held in een volgend verhaal zouden kunnen gaan worden. Maar ik ben niet echt in een schrijverige mood. De conclusie die ik inmiddels wel heb getrokken is dat mensen denken dat ze met alle poses weg kunnen komen omdat ze een badpak aanhebben. Oma's in tankini's die in kleermakerszit een magazine van Martha Steward aan het lezen zijn. Vrouwen die op een ligbed aan het zonnen zijn, maar hun voeten aan weerskanten van het bed op de grond hebben geplaatst. Ik weet dat je hier in Florida overal Spaans mos (tilantia) in de bomen kunt tegenkomen. Maar ik ben het vandaag op plekken tegengekomen....

Ondertussen haal in het winkeltje van het hotel dezelfde neusspray als vorig jaar. We eten een ijsje (of nouja: een ijs) en ik merk dat ik rillerig word. En flink ook. Rond 17:00 uur gaan we terug naar de kamer en kan ik niets anders doen dan me eraan over geven. Het voelt alsof ik ónder Big Thunder Mountain Railroad heb gelegen in plaats van erin. Nog iets dat ik vergeten ben: een koortsthermometer. Maar ik merk wel aan mijn lijf dat ik op z’n minst verhoging heb en Ryan voelt het ook duidelijk aan mijn hoofd. Dan toch maar even proberen te slapen. Gordijnen en ogen dicht dan maar. Ik baal echt verschrikkelijk. Zijn we hier eindelijk, lig ik met koorts in bed te koekeloeren. Nouja, gisteren zei ik dat ik graag van het hotel wilde genieten en datgene dat het te bieden heeft. Ik kan niet zeggen dat ik daar vandaag geen invulling aan heb gegeven. 

Slapen lukt niet echt, maar zo nu en dan dommel ik wel wat weg. Rond 21:00 uur word ik wakker en merk ik dat de koorts al wel wat aan het zakken is. Trek hebben we eigenlijk allebei niet (tussen de middag hebben we wat gegeten in het park) en Ryan haalt even een muffin.

We kijken wat TV. Er is een programma op over interventies bij verslaafden. Rond een uur of 23:00 gaat de TV uit. De koorts is gelukkig flink gezakt. Best wel snel eigenlijk. Gelukkig maar.

Inmiddels is het 5:58 op 14 mei als ik dit verslag tik. De koorts lijkt weg en ben het hangen nu al beu. Hoewel ik me ook afvraag of het een parkdag zal moeten zijn vandaag. Het is natuurlijk balen als je je niet goed voelt op vakantie. Maar het bed in het hotel is in ieder geval getest en goed bevonden. En eerlijk is eerlijk: even verplicht niets doen....dat is toch ook gewoon vakantie? Dus we gaan vrolijk door en kijken wat de dag van vandaag gaat brengen. Ik ga het in ieder geval ernstig rustig aan doen!

Dag 1 - 12 mei 2014: Vluchten kan niet meer!

“Jemig, wat is dit?...Het is nog maar 03:00 uur man”
“Ja anders komen we te laat.”
....”Waar te laat?"... en ik trek het dekbed over mijn hoofd.
”...op Schiphol....?”

Zo maak je plannen en zo ben je onderweg naar Schiphol.
Om 04:00 uur welteverstaan.
We hoefden verder niets meer te doen dan opfrissen, aankleden en naar Ryan’s ouders rijden. En zo geschiedde. We waren dus mooi op tijd in Amsterdam, parkeerden op P2 en liepen linea recta richting naar balies 9-16 om de koffers in te checken via de self service. Ideaal! Om 06:10 uur waren we de koffers al kwijt. We namen ook direct afscheid van Ryan’s ouders.

We vertrekken pas om 8:00 uur, maar boarding begon al om 06:25. De security check is behoorlijk uitgebreid. Elk stel/elke reiziger wordt door een beveiligingsmedewerker apart genomen. Je paspoort wordt gescand en je wordt onderworpen aan een kruisverhoor. Of je al eerder bent geweest, of je je tas zelf hebt ingepakt en of je nog wat voor anderen meeneemt. Dat kost veel tijd. En als je niet op tijd bent, sta je in een lange rij te wachten. En met een beetje geluk heb je dan ook geen zitplaats meer bij de gate.

Toen ze hier een paar jaar geleden mee begonnen waren het nog officers van de Amerikaanse TSA, maar nu zijn het inmiddels alweer een tijdje Nederlandse beveiligers. Daarna is het tijd voor wat we noemen: de TSA-boogie. Schoenen uit, riem af, laptop uit de trolley, iPad uit de trolley, vloeistoffen apart, horloge af. In de scan, benen wijd, armen omhoog, zij, sluit. Armen gespreid, contactmomentje (fouilleren). Laptop in de trolley, iPad in de trolley, vloeistoffen terug in de tas, schoenen aan, riem om, horloge om, tas pakken.  

Dit is natuurlijk niet het moment om daar bijdehante grappen over te maken, maar die hele security op Schiphol heeft weinig om het lijf lijkt het. Zeker als je het vergelijkt met de Amerikaanse TSA-controles. Ik heb gewoon niet de indruk dat deze medewerkers gevaarlijke terroristen gaan tegenhouden (zie de onderbroekbom op die vlucht van Amsterdam naar Detroit in 2010). Als ik toch terrorist was. Dan zou ik ook zeggen dat ik niets meeneem in mijn tas. Who cares. Alsof ik na het opblazen van een vliegtuig nog gearresteerd kan worden omdat ik gejokt heb tegen de beveiliging. En dan de TSA-boogie, die deze keer wel heel erg uitgekleed was. Bijna alles kon in de tas en koffers blijven zitten. De meneer achter het scherm was met zijn collega aan het praten over de leuke stapavond afgelopen weekend en keek nauwelijks op het scherm. Met schoenen en riem ging ik de bodyscan in. Op de plekken waar wat zat werd ik nauwelijks ‘gefouilleerd’.

Eenmaal bij de gate was er inderdaad veel te weinig zitplaats was voor een vol vliegtuig. Om ons heen zag ik veel alleen reizende mannen (en zonder handbagage) uit alle windstreken van de wereld zitten. Die allemaal nerveus op hun telefoon keken. En voor vertrek nog even aan de leider van hun groepering terugmeldden dat ze er doorheen zijn gekomen. Dus ik liep om 7:30 vol vertrouwen het vliegtuig in.

Inmiddels weten de meeste meelezers hier wel dat ik behoorlijke vliegangst heb. Dus in een vliegtuig stappen is voor mij geen vanzelfsprekende bezigheid en iets dat me al ver voor de geplande vlucht naar m’n keel grijpt. Ik weiger dat te accepteren, dus ik ga gewoon en neem die uren in dat ding voor lief. Van tevoren zag ik er ook erg tegenop dat we met een Boeing 777 gingen, eenzelfde type als die nu ergens in de Indische Oceaan ligt.  Maar wonder boven wonder lukte het om te ontspannen en lag ik al 5 minuten na het opstijgen te pitten en heb ik de rest van de vluchten weinig last gehad. Wonder boven wonder.

Nu ga ik er altijd prat op dat ik aan boord van een vliegtuig gewoon nooit naar de WC hoef. En dat is fijn, want vliegtuig WC’s zijn verschrikkelijk. Niet alleen omdat het krap is, maar ook omdat mensen in de lucht schijnbaar niet kunnen mikken. En met dát in mijn achterhoofd kan ik het spulletje gewoon afknijpen. En dat zou vandaag helemaal goed uitkomen, want de configuratie van het toestel was 3-4-3. We hadden dus een buurman aan het gangpad. Die zou moeten opstaan voor ons. Maar ik hoef nooit, dus dat komt mooi uit. En ik was tevreden.

Maar na 6 uur stond ik op knappen. Ik kon aan niets anders meer denken. Ik moest gewoon. De buurman lag te slapen. Jammer dan.
Dus ik naar de ‘lavatory’. Nummer 1 en 2 bezet. Bij nummer 3 zat de pis hoog aan de muur. Dus toch maar even wachten. Nummer 2 kwam vrij. De zolen van mijn schoenen pikten aan de grond vast. En dan is het kunst te zorgen dat jouw kleding de pot én de grond niet raken en jijzelf trouwens ook niet. Ik begreep ineens waarom er pis aan de muren van lavatory 3 zat. Ik zag het mezelf doen. Misschien toch maar eens auditie doen voor Cirque du Soleil. Enfin. Eén en ander had tot gevolg dat ik na een goede poging toch onverrichter zake lavatory 1 verliet. Dan doe je zo je best....

Ik waggelde terug naar mijn plek. Ik stond dus nog steeds op knappen. Ik naam weer plaats, zat een half uurtje. Maar na een half uur moest het toch maar weer gebeuren. Dus buurman stond weer op. Nu lavatory 2 maar eens proberen. Ik kwam het hok binnen en tot mijn grote afschuw...bloed. Op de bril. Op de pot. Op de grond. Mijn maag draaide zich om en ik ook. Kokhalzend kwam ik naar buiten en stoof toch maar weer lavatory 1 in, die net was vrijgekomen. Ik heb het hok behangen met papier en lenigde daar de nood dan toch maar.

Terug op mijn stoel maakte ik dankbaar gebruik van het flesje antibacteriële handgel van Bath and Bodyworks. In de wijde omgeving moet het naar ‘Island Margarita’ hebben geroken. Maar dat is beter dan de lucht van de ‘ik–heb-een-paar-uur-in-het-vliegtuig-gezeten’ scheten van de Noren in de stoelen voor ons, dan wel de kotsende Duitsers achter ons. Jemig, wat een lucht! Leuk hoor, vliegen! Owja, en die buurman. Ik weet niet naar welke film hij aan het kijken was....:

Anyhow. Gelukkig kamen we – ondanks het fluitende geluid - 40 minuten voor schema aan in Detroit en hadden we daar de gelegenheid onze eerste Starbucks van de vakantie te nuttigen. Hoewel de Boeing 757 waarmee we naar Orlando vlogen een enorme deuk in de motor had (en ik daar de volle 2,5 uur naar kon kijken) zijn we veilig en wel geland op MCO: Orlando International Airport.

Eindelijk! Echt, als je de slurf in loopt krijg je een deken warme lucht over je heen. In de tram naar de hoofdterminal zie je de zon en de helderblauwe lucht. In de grote hal staan palmbomen en rotan meubelen. Welkom in Florida!! De koffers komen al snel en voor we het weten checken we in bij de Magical Express die ons naar het hotel te brengt. We stappen het vliegveld uit en we ruiken Florida. Ja, inderdaad. Florida kun je ruiken. De meest lavende lucht ooit.

En dan: de Beach Club ervaring. Net als 6 jaar geleden. In de lobby ruikt het naar strand. Van tevoren had ik opgegeven dat we graag een groot balkon wilden. Om ’s ochtends lekker op te kunnen ontbijten. De receptioniste vertelde ons dat ze het genoegen had dat ze die wens kon inwilligen. Ze overhandigde onze Magic Bands: kamersleutel en toegangsbewijs in één. Het was 16:30 uur locale tijd. Dat is dan wel weer het voordeel van vroeg vertrekken.

Op onze kamer kwamen we erachter dat dat inderdaad het geval was, dat grote balkon. Maar ook dat we boven het grote zwembad zitten. We kijken heel in de verte uit op het meer. Maar bovenal op een dak met grind en een airco-installatie. Veel kabaal en dreunende muziek. Daar zat ik niet echt op te wachten. We frissen ons wel even helemaal op. En dan ga ik – in navolging van de vele voorbeelden die ik op internet voorbij heb zien komen – naar de Front Desk om te vragen hoe laat die muziek bij het zwembad begint. Misschien konden ze dan meteen kijken of er ook een rustiger kamer is met een King bed en een bank, in plaats van twee queens. Ze kon ons wel een kamer aanbieden aan de andere kant, maar die kijkt uit over een nog groter dak en de parkeerplaats, zagen we op de kaart. Meer kon ze niet voor ons doen, we hadden immers een ‘Standard Room’ geboekt. Ryan zei: laat maar. Al met al valt het wel mee. We gaan beginnen met genieten en mokken maar niet ;-).

We wel halen 2 resort mokken die je voor een vaste prijs onbeperkt kunt bijvullen. We wandelen naar de Boardwalk en halen een pizzaslice bij de Pizzawindow. We kijken op ons horloge: 17:30. Wat heerlijk! Verzadigd lopen we terug naar de kamer, trekken de wandelschoenen aan en wandelen richting Epcot! Via de Disney app (jaja) had ik van tevoren al een versnelde toegang (FastPass+) geregeld voor Soarin’. Een populaire en briljante attractie waarin het lijkt alsof je aan het paragliden bent. Zo zit je in het vliegtuig naar de VS en zo loop je in Epcot rond.

Rond 20:30 lopen we terug naar het hotel, haal ik nog wat keelpastilles bij de Marketplace en storten we op bed. Ok. Ik vind het geen toppertje, deze kamer. Komt bij dat we merken dat we naast de dienstliften en de technische ruimte zitten. Maar we hebben geen zin meer om weer te vragen naar een andere kamer en alles weer in te moeten pakken. We blijven dus maar zitten hier en gaan genieten van al datgene dat dit heerlijke hotel ons te bieden heeft!

En zo kwam er een einde aan een veelbewogen dag.

Dag 0: We gaan weer!

Ongelooflijk. Hoe snel is het gegaan!
Vorig jaar kwamen we de dag na moederdag terug en dit jaar vertrekken we de dag na moederdag gewoon weer richting Sunshine State!

De voorbereidingen gingen eigenlijk zoals gewoonlijk. Nieuwe wandelschoenen gekocht (Go Walk, van Skechers). De eerste tekenen zijn gunstig. Mijn oude vertrouwde paar gaat ook mee voor de zekerheid. Zo nu en dan wat kleding klaarleggen in de logeerkamer, wat nieuwe kleding voor Ryan erbij halen (vanwege het goede leven), relaxen, me druk maken voor het vliegen en de dag ervoor niet meer willen. Saartje wegbrengen en te laat in bed liggen.

Morgen gaat de wekker om 03:00 uur, blijven we snoozen tot 03:20 uur., bellen we om 03:30 uur onze taxi wakker en vertrekken we rond 04:00 uur richting Schiphol, waar om 06:25 het boarden begint.

De koffers zijn allebei onder de 15 kilo (record), de handbagage zit halfvol. Dus ruimte genoeg voor....

De volgende update komt dus vanuit Disney's Beach Club Resort. Vanaf morgen hopelijk weer een dagelijkse portie zon hier op het blog!

Your attention please!!

Je kent het gevoel wel.
Het zit ongeveer in het midden van je lijf en straalt uit naar je hoofd en hart.
Blijft knagen op de gekste momenten. Neemt je gedachten over zonder dat je het in de gaten hebt.

Compulsief naar de Makro willen. En dan doen alsof je in Target loopt. Doel: Kraft BBQ saus uit het Amerika-schap. Dat die van de AH hetzelfde smaakt maakt geen moer uit.
Of je zit in de trein. De conducteur kondigt de volgende halte aan.
"Goedemiddag dames en heren, youououour attention please! Het volgende station is Goor. Vergeet u niet uit te checken, watch your head and step and take small children by the hand."

Visioenen van yoghurt eten op het strand om 8:00 uur, terwijl de dag langzaam op gang komt. De Friendships die zacht zoemend over Crescent Lake varen. Ik ruik het strandluchtje in de lobby van de Disney's Beach Club met m'n ogen dicht.

Dat USA/Florida/Disney-virus dat verantwoordelijk was voor de Grote Familievakantie van vorig jaar, heeft de kop weer opgestoken (weet je nog? Klik HIER!)
De beste remedie? Gewoon boeken.

En zo geschiedde.

Twee weken ontspanning in mei. Geen rondreis. Niet per sé alles moeten zien of doen. Maar wel: zon, zee, lekker eten, vrolijkheid en voor ons het ultieme vakantiegevoel: Walt Disney World Resort.

Het is een wijdverbreid misverstand dat het hier alleen maar om Mickey, schreeuwende kinderen en plakkerige suikerspinnen gaat. Nee mensen, het is een vakantieresort. Hotels met prachtig aangelegde tuinen, drukke én rustige zwembaden. Van fast food tot haute cuisine. Watersport, vissen, shoppen, luieren, hangmatten, melk uit een kokosnoot. En inderdaad, 4 themaparken,  2 waterparken, Mickey, schreeuwende kinderen en plakkerige suikerspinnen. Ruim 111 km2 voor ieder wat wils.

Het ultieme vakantieresort dus. En als we gaan voor ultiem, dan gaan we ook écht voor ultiem. We hebben dus de knoop doorgehakt en weer Disney's Beach Club resort geboekt. Pal naast Epcot, ons favoriete park. Prachtig zwembad, rustig strandje, heerlijk!! Vijf dagen totaal. We hebben allebei nog een 10 daagse toegangskaart voor de parken, dus dat komt mooi uit. Disney werkt tegenwoordig niet meer met pasjes, maar met armbandjes. Ook wel MagicBand genoemd. Zo'n armband is je kamersleutel, toegangsticket, je kunt ermee betalen (als je je creditcard eraan koppelt) en je kunt vooraf een voorrangsplaats voor bepaalde attracties reserveren, ook wel FastPass+. Je kunt de kleur kiezen en customizen als je wilt. Dus de onze liggen al klaar, zie de print-screen van ons Disney account!

Om de raming niet de spuigaten uit te laten lopen hebben we voor de rest van de vakantie een fijn appartement in Kissimmee geboekt (Bella Piazza, via American Estates) en voor het eerst een compact auto (Alamo, via Alamo UK). Vliegen doen we zoals altijd met KLM/Delta Airlines tussenstop in Detroit. Niet omdat ze daar bij de douane een 'Welkom in Amerika'-filmpje afspelen op de muziek van Epcot's Illuminations, maar omdat we het een prettige luchthaven vinden om over te stappen. De douane afhandeling duurt er meestal niet lang. En het waren gunstige tijden!

We vertrekken 's ochtends rond 8:00 uur vanuit Amsterdam met een Boeing 777-200 ER om 's middags om 15:00 uur al aan te komen op Orlando International Airport. We hebben niet echt veel tijd voor de overstap in Detroit. Maar we kennen er de weg en de Delta terminal is overzichtelijk. We nemen de gok.

Trouwe lezers kennen mij (Hanneke) inmiddels een beetje en weten dat vliegen echt niet mijn ding is (understatement). Dus jullie kunnen begrijpen dat het me niet echt lekker zit dat daags na het boeken van de vlucht er eenzelfde Boeing 777-200 ER uit de lucht viel in Maleisië. Maar ok. Just keep swimming!

Wat op de planning staat? Niet veel. Go with the flow is het motto van deze vakantie. We weten wel dat we lekker op onze manier van de Disneyparken en het resort gaan genieten. Waarschijnlijk een dagje Golf van Mexico: st Petersburg en het Dalí Museum aldaar. Wat State Parks voor de nodige natuur (bijvoorbeeld Blue Springs of Meritt Island). En shoppen, bijkomen en genieten van de Floridiaanse way of life. 

En daarvan gaan we natuurlijk weer verslag doen.
Dus stay tuned, binnenkort meer!