Dag 2 - 17 september 2012 - LAX/Simi Valley en Malibu

Gisteravond was het toch redelijk vroeg toen we gingen slapen. Ik denk dat het 21:00 uur was. We waren gewoon moe. Dat brak vooral mij op, want ik was om 12:45 wakker. En behoorlijk wakker ook. Dat is overigens ook 9:25 in NL, dus dat is ook niet gek. Maar toch, het is vele te vroeg. Ik draai me dus nog maar even om. Vervolgens is het 4:05 als ik opnieuw wakker wordt en nu lukt slapen gewoon echt niet meer. Ryan heeft nergens last van en ligt nog lekker te slapen. Ik loop even wat rond, kijk of het het netwerk van gisteravond nog kan oppikken, kijk wat naar buiten en kruip er met de iPad weer in. Ik Wordfeud nog wat met mijn schoonvader (ze hebben de iPad ontdekt en zijn helemaal fan. Nu mijn ouders nog!). Leuk, maar slapen lukt gewoon niet meer. Om 6:00 uur ga ik douchen, we willen toch op tijd weg. Ik doe het lekker rustig aan. Nadat Ryan zichzelf ook gezandstraald heeft (man, wat een straal uit die douche) wandelen rond 7:20 naar de lobby, waar een Starbucks zit.

We ontbijten met yoghurt met berries en granola (standaard favoriet, ook als we in Disney zitten) en hebben er een latte bij. Ondanks dat ik in NL regelmatig even bij Starbucks binnenwip, genieten we hier weer extra van. In de lobby is er wel gratis internet en we Facetimen nog even met mijn schoonouders aan de andere kant van de wereld. Daarna snel terug naar de kamer, pakken de laatste spullen en laten ons met de Shuttle terug naar het vliegveld scheuren. Op het vliegveld stappen we op de shuttle naar Alamo. Ik dacht dat Alamo echt op het vliegveld zat, maar het was nog een eind rijden (langs ons hotel ook). bij Alamo stond een behoorlijke rij en het schoot ook niet echt op. Maar toen we aan de beurt waren ging het snel, want we sloegen beleefd alle aanbiedingen voor upgrades en verzekeringen af. We hadden een Mid-size (Intermediate) SUV gehuurd. Maar toen we de garage in liepen bleken konden we kiezen tussen 3 auto's: kleine Jeep wit, kleine Jeep zwart en kleine Jeep groen (yuk). We hebben geen goede ervaring met Jeeps. Balen, want we zagen een paar aardige wagens bij de Standard SUV staan. We kregen de tip om gewoon een grotere auto mee te nemen als de sleutels erin zitten. Maar dat voelde toch niet helemaal goed. Dus Ryan zegt: "Ik ben zo terug". Hij loopt naar de jongen die bij de garage staat en zegt: "I've rented a Midsize SUV, but I only see Jeeps. I dont't like Jeep". "You can take a standard". Dat was snel! Kijk, zo hebben we wat we willen en geen ruzie met ons geweten. En zo reden we fluitend met een Dodge Journey de garage uit, op naar Simi Valley.

De rit naar Simi Valley leidde ons over de drukke I 405 en vervolgens de 118, de Ronald Reagan Freeway. Hoe dichter we bij Simi kwamen, hoe bergachtiger het werd. Op een gegeven moment hadden we Rocky Peak Park direct rechts van ons en de Santa Susana Mountains links, prachtig!

Rond 11:15 draaiden we na een klein uurtje rijden de parkeerplaats van het Grand Vista hotel op. '70 galore! Dat vermoeden hadden we al en dat werd bevestigd. Ook de kamer doet vermoeden dat ze het meubilair sinds die tijd nauwelijks geupdate hebben. Het is schoon, niks op aan te merken (hoewel ik straks wel even check op bedbugs na een verontrustende review op Tripadvisor), maar de inrichting is wel erg gedateerd, ik moest gewoon lachen om het behang en het betegelde aanrecht in de badkamer, hahaha. We hebben een king bed en een bank, dus dat is wel lekker. Maar na het Sheraton van gisteren is dit wel even schakelen. Maar voor het bedrag dat we hiervoor betaald hebben mogen we ook niet klagen ;-)

We kijken even naar het weer en besluiten naar Malibu te rijden. Volgens de GPS doen we er een uurtje over en het weer is prima. Ze voorspelden wolken en 23 graden. Niet echt strandweer, maar so be it. Dus geen zwemkleding en handdoeken mee. We stoppen eerst even bij de Walmart om wat te drinken en eten te halen.

Maar die route ernaartoe is fenomenaal! Echt heel erg mooi, we besluiten op de terugweg te stoppen op de view-points om foto's te maken. Maar eerst naar Malibu en wel Paradise Cove. Als we daar aankomen blijkt de parkeerplaats bij Paradise Cove vol. We keren om om te kijken of we de auto ergens anders kunnen parkeren (we willen namelijk juist graag Paradise Cove zien), maar dat plan mislukt. Nauwelijks parkeerplekken hier. We rijden een eindje langs de kust op de Pacific Coast Highway (Highway 1) en komen ineens langs Pepperdine University. Daar wilden we graag naar de 9/11 vlaggen kijken en we zien ze ook direct op hun terrein staan. Voor elk slachtoffer van de aanspagen van 9/11 staat er een vlag, ook voor de buitenlandse doden. en daarom staat er ook één Nederlandse. Er staan veel auto's langs de weg om foto's te maken. Wow, indrukwekkend. Er schijnt meer te zien te zijn daar en we besluiten de campus op te rijden naar Heroes Garden. Dat is een in 2003 ingericht monument voor de 9/11 slachtoffers en vooral ook de brandweermannen en helden die mensen wilden redden. Er hangt een hele serene sfeer, heel erg mooi. En vanaf hier hebben we ook een prachtig uitzicht op de stille oceaan. We babbelen nog even wat met de man die bezig is de infinity vijver te ontdoen van bladeren en rijden dan weer naar bedenen om de vlaggen van dichtbij te bekijken. Daar schieten we wat plaatjes.

Ryan oppert om Paradise Cove nog een keer te proberen. Zo gezegd zo gedaan. Parkeerplaats nog steeds vol, zo geeft het bord aan. Maar we zien automobilisten het bord negeren en dan besluiten ook wij eens gek te doen. We zien dat parkeren hier $30 kost, tenzij je voor $25 in de standtent koopt, dan kost het $3.  Manman, dat moeten wel hele bijzondere parkeerplaasten zijn. Dat viel wel mee, maar we zien wel meteen een gaatje, dichtbij het strand en het restaurant. We begrijpen even niet waarom de andere auto's hier voorbij reden (dat zal later blijken)! We schuiven de Journey het parkeerplaastje in en lopen het strand op. Het is hier echt zien en gezien worden. Siliconen, botox, blondeer, alles kwam voorbij. We zagen dames in complete cocktailjurken met bikini eronder langs schreiden. Maar ook excentriekelingen zijn graag geziene badgasten in Malibu.

Deze plek heet met recht 'Paradise Cove'. Het is echt een stukje paradijs op aarde, hier worden we echt stil van. Je denkt dat het mooi gephotoshopt wordt op die ansichtkaarten, maar dit is gewoon echt zo! De foto's en video's die we gemaakt hebben doen geen recht aan het origineel. We wandelen een eind op het strand en langs de rotswanden. Het weer is prachtig, zeker 27 graden en strakblauw. Gewoon helemaal perfect. Nu zijn we echt heel erg blij dat we de spontane keuze gemaakt hebben om naar de westkust te gaan. Hadden we nu maar ons handdoekje meegenomen. Achja, morgen herkansing als we naar Santa Barbara gaan.

Ik opper om die strandtent maar eens uit te proberen. Anders kost het ons ook $30, en hebben we nog niet gegeten. Het is op dat moment 15:30, maar voordat we er zijn en eten hebben is het 16:30. Niet gek lijkt me. Er was nog plek en we kregen een tafel met zeezicht, helemaal goed! We bestellen beiden een sandwich met BBQ-chickenbreast en friet. En het smaakte heel prima en het was veel! De rekening bedroeg een kleine $40, niet slecht. Zodoende hoefden nu nog maar $3 te betalen voor het parkeren. Wat wil een Nederlander nog meer ;-)

Tevreden liepen we naar onze auto. En ineens zien we waarom alleen wij dat plaatsje zagen. We hadden op een zebrapad geparkeerd.....oeps...die strepen waren ook zo slecht te zien (donkergroen op een grijs betonnen weg). Gelukkig geen parkeerbon of wielklem! De voorbijgangers zaten ons aan te kijken ("stelletje onbenullige toeristen") en een klein beetje gegeneerd schieten we de auto in en maken ons uit de voeten!

We rijden dezelfde weg terug, stoppen voor foto's en gaan nog even langs Simi Valley Town Centre. Een beetje uitgestorven buitenmall, die ooit de grote namen wel had maar nu 30% leeg staat. Wel een Macy's en een Bath en Bodyworks, waar ik uiteindelijk alleen slaag voor wat desinfecterende handgel die niet naar alcohol stinkt. We winkelen nog wat bij bij Walmart en halen daar een fruitsmoothie en houden het voor gezien! Op naar het hotel om de foto's in te laden en het blog te maken.

Morgen dus naar Santa Barbara en Camarillo Outlets!
Welterusten!

Dag 1 - 16 september 2012 - De heenreis

Ondanks dat we gisteren al in de middag klaar waren met inpakken, is het toch weer laat geworden. We hadden gewoon geen slaap, toch altijd spannend. Hebben we echt alles? Alle papieren in orde? Maar toen we eenmaal in bed lagen, waren we beiden toch aardig snel vertrokken.

Vanmorgen ging de wekker om 04:30...De ouders van Ryan zouden ons om 5:30 komen halen. We zijn gewend om op tijd op te staan, maar dit is toch wel erg vroeg. Uiteindelijk stonden we om 4:55 naast ons bed en toen onze ogen aan het licht gewend waren, waren we ook helemaal wakker. Eindelijk weer naar de States! Snel een broodje en toen stonden Tjabel en Alyde ook al op de stoep, keurig om 5:25. Na wat laatste rommeldingen was het inladen geblazen. Natuurlijk was het helemaal uitgestorven op de snelweg, de TomTom van Tjabel was nog niet helemaal ingesteld op 130, dus die bleef maar piepen dat we te hard reden, lachen!

Uiteindelijk parkeerden we precies om 7:30 op P1 en wel op Kaas 33. Dan weten jullie dat ook weer. Online inchecken kon op de één of andere manier niet, dus dat moesten we nog doen. Gelukkig ging dat heel snel. Ik was wat bezorgd over de stoelen na de stop in SF. Want ik heb verhalen gehoord dat het tussen SF en LA vrije zit is. Nu hebben wij onze stoelen vastgelegd (en daar ook voor betaald) en we hebben deze stoelen niet voor niets uitgekozen. Maar de grondstewardess van ArkeFly begreep mijn vraag niet en wist niet eens dat je in de VS op de eerste luchthaven je bagage moet halen en in moet checken. Daar werden we niet veel wijzer van. Maar het ging snel, dus niets te klagen! We mochten maar 7 kg handbagage p.p. meenemen, dat zagen we gisteren pas. We dachten dat dat niet zoveel zou verschillen met KLM of Delta, maar 7 kg is niet veel!! We kregen de rugzak incl laptop vanmorgen niet onder de 10 kg en de trolley was ook 8 kg. Maar we waagden de gok toch maar, met het verhaal dat de laptop als personal item meekon en de SRcamera ook. Ryans charme werkte en onze beide te zware carry-ons werden goedgekeurd zonder bijbetalen.

Daarna was het tijd voor koffie. Via een enorme omweg buitenom, kwamen we na gevoelsmatig 10 km eindelijk aan bij het panorama terras. Lekker kopje koffie, even weer mens worden! Maar toen moesten we toch echt afscheid gaan nemen en door de paspoortcontrole gaan. Na de knuffels en bemoedigende woorden van Tjabel en Alyde, sloten we aan in de enorme rij.

We werden naar de selfservice computer gedirigeerd. Ook bezuinigen op Schiphol dus. De rij leek kleiner, maar schijn bedriegt, het ging traaaaaaaag! Je moet je paspoort op een lezer leggen die jouw persoonlijke gegevens ophaalt, inclusief foto. Daarna moet je kijken naar het vogeltje en dan zou de computer je moeten herkennen. Bij de man voor me deed het ding helemaal niets en ze lieten hem echt minuten klungelen voordat ze kwamen helpen. Op het moment dat ik aan de beurt was duurde het ook even voordat de lezer mijn paspoort pakte. Toen moest ik naar het vogeltje kijken. Het vogeltje was alleen een beetje scheel. Hij herkende me namelijk niet. Nu hebben we echt net nieuwe paspoorten, dus het was ook echt geen verouderde foto...De douanebeambte nam me daarop apart om mij nog eens goed te bekijken. Ik grapte nog even dat ik me beter wél had kunnen opmaken vanmorgen, en gelukkig kon hij daar ook wel om lachen. In NL kun je dat doen ;-) Ryan had zo'n betrouwbaar gezicht dat hij wel direct werd herkend en doorgelaten.

Met een korte shop-onderbreking (hou je in Hanneke!!) zijn we direct naar de gate gewandeld, waar het preboarden al was begonnen. Geen vragen, geen kruisverhoor en ook geen afgetekende sticker op je paspoort...dat zijn we de laatste jaren niet meer gewend! Het wordt saai, maar ook dit ging heel vlug. Ik zal er wel crimineel uitzien ofzo, want de bodyscan dacht dat ik óf illegaal spul op mijn lijf droeg, óf allerlei stalen protheses had. Dat werd fouilleren. Dus. Maar gelukkig bleek ik de onschuld zelve en mocht ik door.

En toen begon het wachten. Het toestel was wat later binnengekomen en was nog niet vrijgegeven door de douane, waardoor ze niet konden gaan schoonmaken. Toen we konden gaan boarden, ging dat erg gestructureerd en dus ook snel. Fijn! Uiteindelijk was de push-back een half uur na gepland vertrek. Dus ik gok dat we zo'n 3 kwartier verloren hebben.

Start en take-off gingen goed, rustig eigenlijk. Ik heb wat gefilmd, waardoor mijn aandacht afgeleid was. Toen de camera uit ging, kreeg ik wel meteen een dip, maar gelukkig kon ik dat met wat ontspanningsoefeningen goed opvangen. Toch best trots!

Na 2 uur is er een warme maaltijd geserveerd. Keuze tussen nasi met kipsaté of vegetarische pasta. We gaan allebei voor de pasta, omdat rijst behoorlijk kan uitzetten in je maag, met een enorm opgeblazen gevoel als resultaat. Niet echt lekker als je nog 10 uur voor de boeg hebt. Eerlijk is eerlijk, de pasta (tortellini met kaas) was goed te doen. We hebben het vaker slechter dan beter meegemaakt. Wat wel jammer is, is dat de pasta ook met een pastasalade werd geserveerd. Die bovendien nog bevroren was. Evenals het brood, de cream cheese en de boter. Ook de perzikmousse was nog wat bevroren, maar die kon dat wel hebben. Die pastasalade zag er überhaupt niet echt appetijtelijk uit, dus die hebben we allebei onaangeroerd gelaten. De passagier voor ons maakte de opmerking tegen de stewardess dat het allemaal bevroren was. Daar kreeg hij een heel kort en snibbig antwoord op, oei! Dat vond hij niet leuk! Ik hoop voor hem dat hij dat van zich af kan zetten, want we mogen nog wel even!

Ik kan alleen nog niet zo enthousiast zijn over de stoelen van ArkeFly. Ik heb de indruk dat ze een stuk smaller zijn en ze zijn echt keihard. Ik zit nu 3 uur gevoelsmatig op een ijzeren balk en ik moet zo echt even gaan staan, want ik krijg er echt een houten gat van, hihi! Waar ik wel enthousiast over ben is over de beenruimte in Economy Comfort. Heerlijk, ik kan mijn benen helemaal uitstrekken. Dat scheelt echt een boel! Wanneer echter de persoon voor je de stoel in de uiterste positie naar achteren doet, kun je het tafeltje nauwelijks nog gebruiken.

Grand Canyon

Grand Canyon

Trouwens, als jullie denken: "pffff wat een lang verhaal", bedenk je dan even dat ik 12 vlieguren de tijd heb gehad om dit op te schrijven ;-).

Dowtown LA

Anyway, ik heb me wel vermaakt tijdens de vlucht. Ben begonnen met het blog, series gekeken op de iPad en een film op het entertainment systeem. Maar na 11 uur zaten we er beiden ook wek doorheen. De landing op Oakland vond ik griezelig. We vlogen steeds noordelijker en de zee kwam steeds dichter bij. Op het moment dat ik dacht dat we de reddingsvlotten van de 767 moesten gaan gebruiken, stonden we ineens op de landingsbaan. Brrrrr....Toen we aan de grond stonden, kwam de ontlading. En trots ook wel, eigenlijk. Maar we moesten nog door naar LA.

Immigrations en koffers gingen snel, maar opnieuw door security duurde weer erg lang. Ook hier vonden ze het nodig me te fouilleren. We hadden totaal 1,5 uur voor de transfer ( in hetzelfde toestel), maar in totaal hadden we maar een kwartiertje om even snel een flesje cola te halen, voordat we weer gingen boarden. Gelukkig konden we op onze eigen plaatsen zitten, ondanks dat het Inderdaad vrije zit was.

Helaas moesten we vanwege drukte op LAX een half uur wachten voordat we mochten opstijgen. Maar uiteindelijk kwamen we, na een hele hobbelige vlucht, binnen 55 minuten aan op LAX en precies op tijd: 16:45 plaatselijke tijd. Koffers waren er snel, ook oom de shuttle maar het Sheraton kwam direct aanrijden. Dus binnen 29 minuten na landing waren we al onderweg baarde kamer en bellen we even naar de beide ouders. Bij hen is het op dat moment 02:15 's nachts. Zo lang zijn we dus op weg geweest!! We stonden immers op zondag om 4:30 op!

Prima kamer, maar niets bijzonders. Zelfs een beetje vergane glorie zo hier en daar. Scheve lampenkappen die niet rechtbuigen, daar kan ik me erg aan storen. Maar het kan me nu niets meer schelen, want we zijn echt kapot! Toch frissen we ons even helemaal op en wandelen we naar de naastgelegen Subway, voor een broodje. Ryan had een heerlijk broodje met rundvlees en ik had een Meatball Marinara. Het heeft me nog nooit zo lekker gesmaakt, haha. We hadden allebei toch best wel trek.

We gaan ng even in de lobby zitten TV kijken, maar we besluiten al snel om naar de kamer te gaan. Ik wil graag even het blg afmaken en wat foto's uploaden. Hierbij.

En nu: döppe dicht en snoetns too!

Klaar voor vertrek!

Zo, we zijn er klaar voor. Alles is geregeld, de koffers hadden we om 15:00 al dicht. Dat is echt een unicum, want normaal gesproken lopen we nog tot laat te rennen en te vliegen. We hebben zelfs nog even kunnen tukken vanmiddag, haha.

We hebben voor het eerst een rugzak mee als handbagage, naast de trolley. Hiervoor hadden we een hele onhandige schoudertas met 1 groot vak. Dat werkte echt niet. We hadden een mooie Samsonite laptop-rugzak gezien, een paar weken geleden. Met heeeeel veel vakken, ideaal. Maar we kregen beiden haast een rolberoerte van het prijskaartje. Dus die uitgave stelden we even uit, zeker omdat we niet zeker waren of het wel zou bevallen. Totdat we bij IKEA ineens het Zweedse tweelingbroertje zagen van die tas. 100 euro goedkoper. Ok, overduidelijk een IKEA tas, maar het voorvak is afritsbaar en wordt een klein rugzakje. Al die vakken gaan wel ten koste van de diepe opbergruimte. Dus ik ben nog niet 100% overtuigd, we gaan het zien!

Ik ben wel ons reismapje kwijt waar we altijd de boardingpasses en paspoorten in stoppen. Die is kwijtgeraakt met de verhuizing denk ik (zo lang dus al niet meer gevlogen...). Daar baal ik wel een beetje van, want zo is het wel wat onhandig. Hebben we een extra shop-doel ;-)

Ryan heeft Blogsy geïnstalleerd op de iPad, daar typ ik ook dit berichtje mee. Hopelijk gaat dat beter. Maar als het niet werkt, hebben we altijd de laptop nog!

Saartje vindt het maar niks, maar gelukkig heeft ze een superoppas. Wij kunnen met een gerust hart gaan!


Tot in Californië!

 

Pre Tripreport Californië (deel 1)

De afgelopen 1,5 week heeft uiteraard in het teken gestaan van de voorbereidingen voor onze spontane shorttrip naar het zuiden van Californië. We hebben de reviews van alle redelijke hotels in en rond LA langs zien komen. We hebben ons verdiept in priceline en hotwire. We hebben een poging gewaagd om keuzes te maken in wat we per se willen zien of doen. En op basis daarvan hebben we de hotels geboekt en hebben we onze route uitgezet. We kunnen het niet laten om jullie mee te laten genieten van onze verkenningstocht naar accommodaties en nemen we jullie mee in onze concept planning.

We willen rustig aan doen, maar ook veel zien. Dat lijkt elkaar te bijten. We gaan zien hoe uitgeput we straks thuiskomen. Maar om de vakantie relaxed te beginnen besloten we al vroeg in het proces om de eerste nacht in een hotel dichtbij LAX (het vliegveld) door te brengen. Het liefst een beetje luxe. Vanwege de aanwezigheid van een Starbucks in het hotel, had het Sheraton Gateway de voorkeur. Het 'grote Hotwire avontuur' begon. Het lukte ons vrij snel om erachter te komen welk tarief bij het Sheraton hoorde. We hebben even een avond samen geoefend op Hotwire. Voor het boeken hebben we ook nog even priceline geprobeerd, maar we hebben dat toch te weinig onder de knie om dat door te zetten. En toen bleek het Sheraton bij USAreisen.de goedkoper dan bij Hotwire. Zo geschiedde dat wij naast de auto, ook een overnachting bij onze Deutsche Freunden hebben geboekt.

Na het eerste nachtje Sheraton, rijden we naar Malibu. We gaan heerlijk naar het strand, naar Paradise Cove. Wie weet lopen we daar David Hasselhoff tegen het lijf, want dit is de locatie waar Baywatch is opgenomen. Ook willen we graag naar Pepperdine University in Malibu. Daar leggen ze jaarlijks als eerbetoon aan de slachtoffers van 9/11 hun Heroes Garden aan. Voor elk slachtoffer van de aanslagen planten ze een vlag uit het land van herkomst. Dat moet een indrukwekkend gezicht zijn. Die vlaggen blijven een paar dagen staan en als we hun site mogen geloven, moet dat net lukken.

Vervolgens rijden we door naar Simi Valley, daar staat ons hotel voor de komende drie nachten. Het hotel kijkt uit op de Simi Hills en ligt op een steenworp afstand van de Saint Susana Mountains. Deze historische bergen waren ooit het thuis van de native Americans, de indianen. De pas die hier loopt was ooit een belangrijke verbindingsroute in zuidwest Californië en is het natuurlijke decor geweest van menige Westernfilm. Vanuit deze plek gaan we ook een dagtocht naar Santa Barbara maken en wil ik graag de Camarillo Outlets te bezoeken (voor de nieuwe Uggs natuurlijk ). Het hotel ligt naast een authentieke sportsbar, dus daar gaan we ook zeker nog even ons licht opsteken.

Daarna zetten we koers na Anaheim, waar we 4 dagen in het Ayres Hotel slapen. Net als het hotel in Simi Valley heeft dit een echt authentieke Amerikaanse (en dus lichtelijk smakeloze) stijl. We kunnen natuurlijk een strak en modern hotel boeken, maar we zijn in de VS. Dus wat is er leuker dan ons in die sfeer onder te dompelen. We blijven ons verbazen hoe oudbollig het daar is, alsof we minimaal 20 jaar terug in de tijd gaan. Net de Golden Girls, of Empty Nest, kennen jullie die series? Overigens speelden die series in Miami, maar dat terzijde. Hoewel het laatste hotel claimt een 'European style décor' te hebben, moet ik het eerste gelijkende interieur hier nog tegenkomen. Ik denk dat een kijkje in het gemiddelde bejaardentehuis nog de meeste kans biedt. Het neigt wat naar een Victoriaanse stijl (zo lijken de bedden ook wat op het Victoriaanse Grand Floridian in Orlando), maar dan kitsch. Toch best leuk, eerlijk is eerlijk. Het hotel is natuurlijk wel van alle gemakken voorzien.

Vanuit deze plek gaan we onder andere naar Disney, Hollywood, Laguna Niguel/Laguna Beach en gaan we walvissen en dolfijnen spotten in de Pacific vanuit Newport Beach. Hoe gaaf is dat!? Mijn vader is lichtelijk jaloers, maar in Florida gaan we volgend jaar ook een poging wagen om dolfijnen te zien in de Golf van Mexico.

De planning is dus behoorlijk vol en - ons kennende - zal daar ook nog wel wat aan wijzigen. Maar alles wat geregeld moet worden is nu geregeld. We hoeven ons nu alleen nog maar bezig te houden met uitstapjes en de koffers pakken. En met dat laatste ben ik ook al een heel eind.

Voor vertrek melden we ons nog één keer met de laatste details en een verslag van de fysieke voorbereidingen.

Wordt vervolgd...

LaLaLa we gaan naar.....

LA!!!

We hebben een reis naar Californië geboekt!  We gaan al over twee weken een week naar ons favoriete vakantieland.

Hoezo, impulsieve actie!? Ik bedoel: we hebben vorige maand de reis naar Florida en Canada die we in april/mei volgend jaar met onze ouders gaan maken geboekt. En nu dit. Waarom?

Het begon een paar weken geleden met een hele goede aanbieding voor tickets naar Orlando met Arkefly. Toen begon het een beetje te kriebelen. Een een weekje zon, palmbomen, Disney, shoppen én Amerika, dat is onweerstaanbaar voor ons. We maakten plannen om een paar dagen naar Sanibel of Captiva te gaan en dan via St Petersburg en Clearwater terug te rijden naar Orlando om nog wat parken mee te pakken. Waarom niet? We kunnen gaan wanneer we willen (als het op het werk ook kan natuurlijk) en hoeven geen rekening te houden met schoolvakanties etc. Dus we zeiden tegen elkaar: Doen!

Helaas begon het toen een beetje te waaien in Florida (storm Isaac) en deed ons dat realiseren dat die plannen ook goed in het water zouden kunnen vallen. Het is immers wel Hurricane Season in Florida. BALEN!! Want we verheugden ons er toch al op. Maar gelukkig heeft Orlando geen monopolie op zon, palmbomen, Disney, shoppen én Amerika. Want dat alles kun je namelijk ook in Californië vinden! Toen begonnen we na te denken over Californië...Wat zouden de vliegtarieven naar LA zijn? Huh, net zo goed als naar Orlando!!

Los Angeles en Anaheim stonden al hoog op ons wensenlijstje, maar eerder als onderdeel van een rondreis langs de westkust. Dat kan nu niet, vakantiedagen zijn immers niet oneindig. Dus dan zou het alleen LA moeten worden. OK, de accommodatie is wel wat prijziger en ook een auto huren is iets duurder. Maar ach, we gaan gewoon. Boeken die hap. We gaan gewoon! Naar LA! Het voordeel boven Orlando is: we zijn er nog niet eerder geweest, we kunnen naar mijn familie die in Laguna Niguel woont en we kunnen Disneyland Anaheim bezoeken! Dat zou dan het derde Disneyresort zijn die we bezoeken.

De vlucht ligt vast en voor Saartje en Pluk wordt gezorgd. Nu nog hotels en een auto boeken, dat zal in de komende dagen gebeuren.

De plannen zijn als volgt:
- Natuurlijk de Disneyparken bezoeken;
- LA/Hollywood verkennen (Walk of Fame, natuurlijk);
- Shoppen (The Block at Orange, of een andere mall)!
- Strand! Santa Monica/Malibu en één van de mooie parken in de buurt;
- Familieebezoek;
- We zijn bezig met kaarten voor de dr. Phil show, hopelijk gaat dat lukken;
- .....

We gaan ons snel verdiepen in wat er allemaal nog meer te doen is, we hebben maar effectief 6 dagen. Dus we moeten keuzes maken (en daar zijn we niet zo goed in). Wij hebben nogal eens de neiging om als een kip zonder kop rond te rennen, alles te willen doen en uitgeput van vakantie terug te komen. Dus we moeten zorgen dat we ook lekker gaan relaxen!

We hebben dus genoeg om naar uit te kijken! We gaan met Arkefly. En dat is dan ook het enige puntje van zorg voor mij. Mijn vliegangst, die gedurende de afgelopen 10 jaar heel langzaam mijn gemoed is binnengetrokken. Ik was altijd wel gespannen, maar de laatste jaren manifesteert de spanning zich steeds eerder in het voorbereidingsproces en ook steeds heftiger. Ik weiger daaraan toe te geven, omdat ik anders nergens meer kom. Ik wéét dat het nergens op slaat, maar toch is het er.  Ik verheug me erop - ja, ook op de vliegreis zelf -  maar ik ben ook angstig. Ik snap er niks van. En dat kan ik niet uitstaan (hoezo, conrolfreak?). Hoe meer ik me ertegen verzet, hoe erger het wordt.

Daarom ben ik begonnen aan een cursusboek van stichting Valk, om te kijken of ik daar genoeg aan heb. Zo niet, dan kan ik nog een cursus doen bij die stichting. Maar dat is nu te kort dag. We vertrekken immers al over twee weken. En dat geeft wel wat extra spanning en zeker omdat het geen lijnvlucht is, maar een charter. Ook dat slaat nergens op, maar toch. En ach, het zal allemaal wel goedkomen. Maar ik zal toch wel even vaart moeten gaan maken met dat boek!

Ondanks dat, wil ik jullie het volgende filmpje niet onthouden. We gaan!!
Zodra we de rest hebben geboekt, melden we ons weer. We gaan een poging wagen om in de vakantie zelf een live blog bij te houden.

Binnenkort op dit blog.....

Maar eerst: NU op dit blog: een frisse nieuwe layout! Kost even wat tijd, maar ik ben er blij mee. Rest mij nog een goede profielfoto, maar daar moet ik nog even over nadenken.
Verandering van spijs doet eten, of 'leven' zoals R pleegt te zeggen.

De palmbomen aan de zijkanten hebben natuurlijk wel een reden. Wat zal die reden zijn? Degene die goed gokt krijgt een eervolle vermelding op het blog.

Ok, een hint:

via http://shabbyblogsblog.blogspot.com

Diegenen die ons beter kennen zullen nu wel vermoeden welke kant het ongeveer op gaat. En nee, geen Florida. Veel te winderig op het moment.

To be continued!