Dag 1 - 16 september 2012 - De heenreis

Ondanks dat we gisteren al in de middag klaar waren met inpakken, is het toch weer laat geworden. We hadden gewoon geen slaap, toch altijd spannend. Hebben we echt alles? Alle papieren in orde? Maar toen we eenmaal in bed lagen, waren we beiden toch aardig snel vertrokken.

Vanmorgen ging de wekker om 04:30...De ouders van Ryan zouden ons om 5:30 komen halen. We zijn gewend om op tijd op te staan, maar dit is toch wel erg vroeg. Uiteindelijk stonden we om 4:55 naast ons bed en toen onze ogen aan het licht gewend waren, waren we ook helemaal wakker. Eindelijk weer naar de States! Snel een broodje en toen stonden Tjabel en Alyde ook al op de stoep, keurig om 5:25. Na wat laatste rommeldingen was het inladen geblazen. Natuurlijk was het helemaal uitgestorven op de snelweg, de TomTom van Tjabel was nog niet helemaal ingesteld op 130, dus die bleef maar piepen dat we te hard reden, lachen!

Uiteindelijk parkeerden we precies om 7:30 op P1 en wel op Kaas 33. Dan weten jullie dat ook weer. Online inchecken kon op de één of andere manier niet, dus dat moesten we nog doen. Gelukkig ging dat heel snel. Ik was wat bezorgd over de stoelen na de stop in SF. Want ik heb verhalen gehoord dat het tussen SF en LA vrije zit is. Nu hebben wij onze stoelen vastgelegd (en daar ook voor betaald) en we hebben deze stoelen niet voor niets uitgekozen. Maar de grondstewardess van ArkeFly begreep mijn vraag niet en wist niet eens dat je in de VS op de eerste luchthaven je bagage moet halen en in moet checken. Daar werden we niet veel wijzer van. Maar het ging snel, dus niets te klagen! We mochten maar 7 kg handbagage p.p. meenemen, dat zagen we gisteren pas. We dachten dat dat niet zoveel zou verschillen met KLM of Delta, maar 7 kg is niet veel!! We kregen de rugzak incl laptop vanmorgen niet onder de 10 kg en de trolley was ook 8 kg. Maar we waagden de gok toch maar, met het verhaal dat de laptop als personal item meekon en de SRcamera ook. Ryans charme werkte en onze beide te zware carry-ons werden goedgekeurd zonder bijbetalen.

Daarna was het tijd voor koffie. Via een enorme omweg buitenom, kwamen we na gevoelsmatig 10 km eindelijk aan bij het panorama terras. Lekker kopje koffie, even weer mens worden! Maar toen moesten we toch echt afscheid gaan nemen en door de paspoortcontrole gaan. Na de knuffels en bemoedigende woorden van Tjabel en Alyde, sloten we aan in de enorme rij.

We werden naar de selfservice computer gedirigeerd. Ook bezuinigen op Schiphol dus. De rij leek kleiner, maar schijn bedriegt, het ging traaaaaaaag! Je moet je paspoort op een lezer leggen die jouw persoonlijke gegevens ophaalt, inclusief foto. Daarna moet je kijken naar het vogeltje en dan zou de computer je moeten herkennen. Bij de man voor me deed het ding helemaal niets en ze lieten hem echt minuten klungelen voordat ze kwamen helpen. Op het moment dat ik aan de beurt was duurde het ook even voordat de lezer mijn paspoort pakte. Toen moest ik naar het vogeltje kijken. Het vogeltje was alleen een beetje scheel. Hij herkende me namelijk niet. Nu hebben we echt net nieuwe paspoorten, dus het was ook echt geen verouderde foto...De douanebeambte nam me daarop apart om mij nog eens goed te bekijken. Ik grapte nog even dat ik me beter wél had kunnen opmaken vanmorgen, en gelukkig kon hij daar ook wel om lachen. In NL kun je dat doen ;-) Ryan had zo'n betrouwbaar gezicht dat hij wel direct werd herkend en doorgelaten.

Met een korte shop-onderbreking (hou je in Hanneke!!) zijn we direct naar de gate gewandeld, waar het preboarden al was begonnen. Geen vragen, geen kruisverhoor en ook geen afgetekende sticker op je paspoort...dat zijn we de laatste jaren niet meer gewend! Het wordt saai, maar ook dit ging heel vlug. Ik zal er wel crimineel uitzien ofzo, want de bodyscan dacht dat ik óf illegaal spul op mijn lijf droeg, óf allerlei stalen protheses had. Dat werd fouilleren. Dus. Maar gelukkig bleek ik de onschuld zelve en mocht ik door.

En toen begon het wachten. Het toestel was wat later binnengekomen en was nog niet vrijgegeven door de douane, waardoor ze niet konden gaan schoonmaken. Toen we konden gaan boarden, ging dat erg gestructureerd en dus ook snel. Fijn! Uiteindelijk was de push-back een half uur na gepland vertrek. Dus ik gok dat we zo'n 3 kwartier verloren hebben.

Start en take-off gingen goed, rustig eigenlijk. Ik heb wat gefilmd, waardoor mijn aandacht afgeleid was. Toen de camera uit ging, kreeg ik wel meteen een dip, maar gelukkig kon ik dat met wat ontspanningsoefeningen goed opvangen. Toch best trots!

Na 2 uur is er een warme maaltijd geserveerd. Keuze tussen nasi met kipsaté of vegetarische pasta. We gaan allebei voor de pasta, omdat rijst behoorlijk kan uitzetten in je maag, met een enorm opgeblazen gevoel als resultaat. Niet echt lekker als je nog 10 uur voor de boeg hebt. Eerlijk is eerlijk, de pasta (tortellini met kaas) was goed te doen. We hebben het vaker slechter dan beter meegemaakt. Wat wel jammer is, is dat de pasta ook met een pastasalade werd geserveerd. Die bovendien nog bevroren was. Evenals het brood, de cream cheese en de boter. Ook de perzikmousse was nog wat bevroren, maar die kon dat wel hebben. Die pastasalade zag er überhaupt niet echt appetijtelijk uit, dus die hebben we allebei onaangeroerd gelaten. De passagier voor ons maakte de opmerking tegen de stewardess dat het allemaal bevroren was. Daar kreeg hij een heel kort en snibbig antwoord op, oei! Dat vond hij niet leuk! Ik hoop voor hem dat hij dat van zich af kan zetten, want we mogen nog wel even!

Ik kan alleen nog niet zo enthousiast zijn over de stoelen van ArkeFly. Ik heb de indruk dat ze een stuk smaller zijn en ze zijn echt keihard. Ik zit nu 3 uur gevoelsmatig op een ijzeren balk en ik moet zo echt even gaan staan, want ik krijg er echt een houten gat van, hihi! Waar ik wel enthousiast over ben is over de beenruimte in Economy Comfort. Heerlijk, ik kan mijn benen helemaal uitstrekken. Dat scheelt echt een boel! Wanneer echter de persoon voor je de stoel in de uiterste positie naar achteren doet, kun je het tafeltje nauwelijks nog gebruiken.

Grand Canyon

Grand Canyon

Trouwens, als jullie denken: "pffff wat een lang verhaal", bedenk je dan even dat ik 12 vlieguren de tijd heb gehad om dit op te schrijven ;-).

Dowtown LA

Anyway, ik heb me wel vermaakt tijdens de vlucht. Ben begonnen met het blog, series gekeken op de iPad en een film op het entertainment systeem. Maar na 11 uur zaten we er beiden ook wek doorheen. De landing op Oakland vond ik griezelig. We vlogen steeds noordelijker en de zee kwam steeds dichter bij. Op het moment dat ik dacht dat we de reddingsvlotten van de 767 moesten gaan gebruiken, stonden we ineens op de landingsbaan. Brrrrr....Toen we aan de grond stonden, kwam de ontlading. En trots ook wel, eigenlijk. Maar we moesten nog door naar LA.

Immigrations en koffers gingen snel, maar opnieuw door security duurde weer erg lang. Ook hier vonden ze het nodig me te fouilleren. We hadden totaal 1,5 uur voor de transfer ( in hetzelfde toestel), maar in totaal hadden we maar een kwartiertje om even snel een flesje cola te halen, voordat we weer gingen boarden. Gelukkig konden we op onze eigen plaatsen zitten, ondanks dat het Inderdaad vrije zit was.

Helaas moesten we vanwege drukte op LAX een half uur wachten voordat we mochten opstijgen. Maar uiteindelijk kwamen we, na een hele hobbelige vlucht, binnen 55 minuten aan op LAX en precies op tijd: 16:45 plaatselijke tijd. Koffers waren er snel, ook oom de shuttle maar het Sheraton kwam direct aanrijden. Dus binnen 29 minuten na landing waren we al onderweg baarde kamer en bellen we even naar de beide ouders. Bij hen is het op dat moment 02:15 's nachts. Zo lang zijn we dus op weg geweest!! We stonden immers op zondag om 4:30 op!

Prima kamer, maar niets bijzonders. Zelfs een beetje vergane glorie zo hier en daar. Scheve lampenkappen die niet rechtbuigen, daar kan ik me erg aan storen. Maar het kan me nu niets meer schelen, want we zijn echt kapot! Toch frissen we ons even helemaal op en wandelen we naar de naastgelegen Subway, voor een broodje. Ryan had een heerlijk broodje met rundvlees en ik had een Meatball Marinara. Het heeft me nog nooit zo lekker gesmaakt, haha. We hadden allebei toch best wel trek.

We gaan ng even in de lobby zitten TV kijken, maar we besluiten al snel om naar de kamer te gaan. Ik wil graag even het blg afmaken en wat foto's uploaden. Hierbij.

En nu: döppe dicht en snoetns too!