Dag 3 - 17 april 2013 - Meer magie in EPCOT en Hollywood Studio's

Ten eerste: al die reacties via de verschillende media én de vele vele pagevieuws worden erg gewaardeerd! Dank daarvoor, dat is een enorme stimulans om met luciferstokjes tussen mijn oogleden het blog te tikken. Maar nu gaan we snel naar vandaag.

Wat een dag! Vandaag gingen we van de ene highlight naar de andere highlight.
Waar moet ik beginnen???

Het begin dan maar?

Ok, daar gaan we.
De nacht was een stuk beter dan gisteren, dus we werden - wel vroeg - maar toch uitgerust wakker. Zoals gisteren, gaan we ook vandaag eerst even koffie halen in de refillable mugs.

De planning was om vanmorgen vroeg maar Epcot te gaan (zodat we de populaire attracties zonder krankzinnige wachttijden kunnen doen), daarna terug naar het appartement te gaan om uit te rusten en vervolgens naar Hollywood Studio's voor het eten en Fantasmic.  Maar omdat het gisteren natuurlijk een heftige dag was, was het niet makkelijk om vroeg fris en fruitig paraat te zijn. Uiteindelijk liepen we rond 11:00 uur EPCOT in. Dat was trouwens mede te wijten aan de bus die er echt heel erg lang over doet om überhaupt Old Key West af te komen (wij zijn de eerste halte van een stuk of vijf).

Als de dames wachten terwijl de heren door de tassencontrole gaan, vraag ik wat hun eerst indruk is. De reactie: "Leuk, maar na één keer heb ik het denk ik wel gezien". "HmmmHmmmmm" dacht ik. Dat gaan we nog wel zien.  
'Wacht maar', dacht ik.

We lopen als eerste even langs Guest Services voor een stel buttons. We vieren allemaal onze trouwdag en pa is natuurlijk jarig. Daar komt bij dat het voor 4 van ons de eerste keer is. Dus we waren behangen met buttons, wie weet help het!

Daarna door naar The Land Pavillion. We trekken eerst een fastpass voor Soarin', hoewel de return time is pas 15:15 is. Maar 55 minuten wachten vinden we ook geen optie. Daarna gaan we in Living with the land. Een educatief boottochtje over hoe we om moeten gaan met moeder aarde en die door de kassen van Disney World voert. Disney verbouwt veel van de groente en vis die ze gebruiken in de restaurants zelf. De ouders waren er lyrisch over. Wij vinden het ook leuk, maar het is niet iets waar we heel erg warm voor lopen. Het is overigens ook Flower and Garden festival, daardoor is het park extra mooi aangeplant en staan er overal disneyfiguren van levend groen.

We hadden honger gekregen van al die sla en groente, dus we togen richting Sunshine Seasons Grill.  En toen, toen gebeurde het. Eigenlijk is het met senioren net als met kinderen. Als je er éven geen acht op slaat....Het ging als volgt.

Seasons is een snelservice restaurant met vier verschillende soorten balies, voor vier verschillende soorten gerechten: soups/sandwiches, salades/wraps, grill en bakery. Voordat je het restaurant ingaat kun je aan de hand van foto's van de gerechten een keuze maken. Heel handig. Met het dining plan mogen we een hoofdgerecht en een dessert kiezen, met een beker drinken. De moeders gingen voor een salade, Ryan, Tjabel en ik voor de gegrilde zalm en pa voor een sandwich.

De moeders gingen in de rij voor de salade, Ryan, Tjabel en ik voor de rest en mijn vader ging op zoek naar de sandwichbalie. Alles ok, zou je denken. Totdat ik éven aan een castmember wilde vragen wat er gekozen kan worden als dessert. Het duurde al met al - naar schatting - een kleine 15 seconden. Toen ik me omdraaide was er complete chaos. De moeders stonden met hun salade bij Tjabel. Mijn moeder komt op mij af: "je moet even je vader helpen, want hij kan de balie voor de sandwiches niet vinden". Mijn vader was van ellende maar in de rij gaan staan voor de salade, die zich naast de balie van de sandwiches bevond. Dus toen hij in de goede rij stond, liep ik terug naar de moeders. Die stonden ineens bij een castmember. En ze hadden plotseling allemaal hun dienbladen vol met zakjes wortels, zakjes druiven en appelmoes en Ryan was in geen velden of wegen te bekennen. Ik: "maar dat zit er vast niet bij, als je dat wilt moet de dat wel betalen." "Maar Tjabel heeft het ook!". Ik kijk naar Tjabel en ook hij had wortels, druiven en appelmoes op zijn dienblad. Ik kijk hem aan en hij kijkt verbaasd terug en zegt. "Ja, ik dacht, het ligt ervoor". "ja", zegt mijn moeder "ik vroeg het even nog even na, maar zij begint ineens over de bakery". Ze mogen een zakje, maar dan moet er een keuze worden gemaakt voor 1 en geen drie. Het was dát, of iets uit de bakery. De drie kijken enigszins beteuterd. Daarop loopt de castmember naar de koeling en haalt er een forse bak druiven uit. Die mochten ze ook hebben.
"Oh nee, ik wil echt wel iets van de bakery....". Ok. Goed. Prima. Zakjes terug.

Toen volgde de keuze: wát van de bakery? Die keuze was relatief snel gemaakt, restte nog het afrekenen. Ik stond bij de kassa en liet mijn schaapjes één voor één passeren met hun dienbladen. De kassier vond het wel grappig en moest wel lachten toen hij de gerechten allemaal intypte.  Ik zorgde ervoor dat ik nog wat sausjes meenam, ik draai me om....weg zijn ze. Nergens te bekennen. Ze waren maar vast zonder mij doorgelopen om te gaan zitten. Gelukkig vond moeder gans haar kroost snel.

Toen alle bordjes leeg waren en alle snoeten gepoetst, liepen we naar de dichtstbijzijnde attractie. Toevallig Nemo. Dat blijft toch altijd leuk. Vooral de viewing in de aquaria. Door naar Spaceship earth. Daar stond maar 5 minuten en we konden zo doorlopen. Deze reis door de tijd en de ontwikkeling van communicatietechnieken maakte indruk. Ik hoorde zelfs: "Dit zou weleens het hoogtepunt kunnen zijn".  
'Wacht maar', dacht ik.

We lopen via Club Cool naar de vlindertuin. Hier schieten we wat plaatjes en vervolgen onze weg richting World Showcase Lagoon.

 Hier wordt er een 'pineapple dole whip' genuttigd en ik neem een ander ijsje (vanwege chronische ananas-aversie). Als alles erin zit lopen we langzaam terug naar Soarin'. Men is wat onzeker of het allemaal wel leuk is, maar dit is dan  wel weer een attractie wij lyrisch over zijn. Door de mooie buttons mogen we op de eerste rij. En het was weer een geweldige ervaring! Na de vlucht hoorde ik twee verschillende geluiden in onze groep: "fantastisch"(vaders) en "nooit weer" (moeders)! Een hoogtepunt voor de één, bleek een dieptepunt voor de ander. Uiteindelijk hebben de moeders hun mening wel bijgesteld. Ze willen toch wel weer, want nu weten ze wat er komt. Aan het einde van de dag hoorde ik ze zelf zeggen dat ze het heeeeeel erg mooi vonden.
'Zie je wel!', dacht ik.

Na Soarin' moesten we richting de uitgang, aan de kant van de International Gateway. Daar pakten we de boot richting de Hollywood Studio's. We hadden een reservering voor 17:00 uur bij Hollywood and Vine, een buffetrestaurant. We hadden het Fantasmic! Dinner Package besteld, zodat we ook gereserveerde plaatsen hadden voor de eerste show van vanavond.

Het eten was van prima kwaliteit, niet fantastisch, maar we hebben er ook niets op aan te merken. En pa kreeg nog een prachtig versierde cupcake van het huis als verrassing voor zijn verjaardag! Heel erg attent. We kwamen tot de cunclusie dat we - naast een tip - ook nog een service toeslag moeten betalen omdat we met z'n zessen zijn. Die bedraagt 18% en komt automatisch op de rekening. Daar komt nog eens een tip bij (15%-20%). En zo ben je toch nog $80 lichter. Als er mensen zijn die dit lezen en weten wat de reden is dat ze - naast de tip -  je toeslag in rekening brengen als je met zes man bent, houd ik me aanbevolen!

 

In de tussentijd hadden wij nog even een magisch moment bij de Great Movie Ride. We kwamen de wachtrij binnen en de castmember zag onze buttons. Ze vroeg naar wat we precies aan het vieren waren en legden uit hoeveel jaar we allemaal bij elkaar waren. Dat was voor haar aanleiding om ééééven een touwtje los te maken en ons de lange wachtrij te laten overslaan, we mochten zo vooraan plaatsnemen! Hoe leuk! Ook deze rit viel erg in de smaak.  En toen moesten we toch nog opschieten, we moesten door naar Sunset Blvd.

Het was tijd voor Fantasmic! Het was ook echt weer fantastisch. Iedereen vond het geweldig en het was ook geweldig weer! Het stadion zat afgeladen vol: 9000 man. Een superafsluiting van een hele geslaagde dag. De dag was zelfs zo geslaagd dat er meningen werden herzien: "Ik kan me voorstellen dat jullie je hier thuisvoelen"! 
Zie je wel!

PS: Op verzoek het foute armbandje!

Dag 2 - Een wereld van eerste indrukken

Als ik dit tik, zit er iemand in ons gezelschap
héél hard "IT'S A SMAAALL WORLD AAAAAFTER AAAAAALLLL!!" te zingen....kun je nagaan hoe onze dag geweest is.
Het was een aaneenschakeling van magische momenten!

Toen de ochtend gloorde vond ik mezelf - al een paar uur wakker - op het balkon van ons appartement. Een hele aangename verrassing was het uitzicht, dat hadden we gisteren nog niet meegekregen! We kijken uit over de golfbaan en op deze vroege ochtend (rond 7 uur) wordt de baan gemaaid en onderhouden. Na een nogal gecompliceerde nacht kon ik niet wachten om vandaag te laten beginnen. Benieuwd naar wat de ouders van de parken gaan vinden en we kunnen zelf ook niet wachten om in levende lijve op Mainstreet USA te staan!

De familie wordt langzaam wakker. Rond een uur of 08:30 zijn we bijna allemaal in de kleren.  We doen het rustig aan, halen wat koffie en thee bij 'Goods to go' en smeren wat brood met jam. Als we net zitten te eten wordt er op de deur geklopt.

"Front desk!"
Ik loop naar de deur en tref een hele brede tandpastaglimlach met een jongeman in Bahamashirt aan op onze 'Welcome home' deurmat.
"Mickey heard that someone will celebrate his birthday this trip!" En dat wilde hij niet ongemerkt voorbij laten gaan. Ik nodig hem uiteraard uit binnen te komen en wijs hem de aanstaande jarige. De tandpastaglimlach loopt door en vertelt het verhaal nog een keer.  En daarbij overhandigt hij pa een prachtige gesigneerde foto van Mickey die hem een fijne verjaardag wenst! Dat is het Disney-verschil! Geweldig! Ik vraag hem meteen even naar extra lakens voor het uitkalpbed. En binnen exact 5 minuten staat er al iemand op de stoep met een set extra lakens. Superservice!

Met dat op zak lopen we richting de bushalte om naar het Magic Kingdom te gaan. Die komt net aanrijden en we kunnen direct gaan zitten! Sit back, relax and let them do the driving. Wat ideaal vind ik dat transportsysteem toch.

Als we uitstappen zien we het al. Hordes en hordes mensen. Van alle kanten zien we mensen aan komen lopen. Springbreak was toch voorbij? Wat een volk! De tassencontrole gaat desondanks snel en we kunnen het park in met het nieuwe systeem. Je houdt je roomkey (ofwel: Key to the world card) voor een portaaltje, je laat weer je vingerafdruk scannen en Mickey licht groen op als je goedgekeurd bent. Ondertussen is het al rond 11 uur als we het park binnenlopen.

Na de nodige oh's en ah's voor het kasteel, lopen we door naar Fantasyland en stappen na een relatief korte wachtrij binnen bij It's a small world. Dat was een goede zet, want het valt in de smaal. Dit is zelfs door meerdere als hoogtepunt geduid! Daarna willen we naar Mickey's Philharmagic, maar er staat een hele forse wachttijd voor, dus die slaan we even over en gaan wat te drinken halen bij het Columbia Harbour House. Daarna lopen we snel door naar The Haunted Mansion, waar maar 15 minuten staat.

We kiezen voor de interactieve wachtrij door het kerkhof en na 15 minuten lopen we de stretch room binnen. We vragen ons af of dit wel door iedereen gewaardeerd zal worden, maar iedereen vindt het gaaf. Het is allemaal zo kunstig gemaakt! Nadat we afscheid hebben genomen van de 99 ''happy haunts' gaan we op weg naar de lunch. Het vooruitzicht van een toppingsbar won het van de Colombia Harbour House, dus gingen we op weg naar Frontierland.

Bij Pecos Bill was het zo druk dat we niet eens plaats mochten nemen in de wachtrij voor de kassa....Maar gelukkig kregen we al wel een kaart in de handen gedrukt en konden we al bedenken wat we wilden hebben. We konden eigenlijk al best snel bestellen en binnen een mum van tijd hadden we een paar dienbladen gevuld met eten bij ons. Ook dit ging weer erg makkelijk met het dining plan. We hoefden maar 1 kaartje voor ons allemaal te scannen. Toen we van de lunch genoten waren we het erover eens dat Disney een enorm goed geoliede en heel efficiënte machine is. Ongelooflijk hoeveel mensen ze in dat restaurant verwerken in zo'n korte tijd! Het restaurant biedt plats aan 1100 mensen, het zat de hele tijd vol, maar er is plek voor iedereen. En het was ook echt lekker, we hebben genoten. Het feit dat we hier weer $90 bespaard hebben is eigenlijk ook wel een prettig idee!

Dus tevreden vervolgen we onze weg. Pirates: 30+ minuten wachten, Jungle cruise 50 minuten. Druk, druk, druk dus. We lopen even een paar winkels in en pikken nog een stukje van de parade mee. Ook zijn er Highschool bands hier die af en toe op Main Street een show weggeven, leuk hoor!

We verlaten het park en nemen de monorail naar het Grand Floridian. We gaan de winkeltjes langs, ploffen in een luie bank in de lobby luisteren een hele tijd naar de big band. We vullen de mokken in Gaspadilla Grill, die ze schijnbaar helemaal hebben verbouwd wat we herkennen het niet terug! De arcadegames zijn wegverhuisd, veel meer keuze in counter service en een enorme uitgebreide bar voor de refillable mugs en toebehoren. Heel mooi en er staat ook prachtig nieuw meubilair, wat een verbetering! Hier chillen we letterlijk en figuurlijk nog een tijd, want we eten hier een ijsje en het is er ook niet echt bepaald warm!

We kijken nog even bij het gebouw waar we in 2010 8 dagen hebben geslapen en lopen dan door naar de boot naar het Polynesian Resort. We genieten allemaal heel erg van het boottochtje en lopen in tiki-sferen naar de lobby. Als we net even een fotoserie hebben geschoten, wordt er één of andere cermonie aangekondigd. Of we even mee naar buiten kwamen. Alooohaaaaaa!!

Het was de ceremonie voor het aansteken van de fakkels bij de ingang door één van de Hawaïaanse artiesten van de dinnershow die daar wordt opgevoerd. Hij verrichtte wat indrukwekkende 'moves' met brandende fakkels en het was alweer klaar. Maar wel even een leuke verrassing om zo even mee te pikken!

Nu was het alweer bijna tijd voor onze diner-reservering. We hadden om 19:00 uur een afspraak met Tony! En het was heerlijk! Ik twijfelde of ik wel een steak moest nemen hier, want het is meer een Italiaans restaurant  dan een steakhouse. Toch maar gedaan, want ik had er zin in. En het viel niet tegen! Anderen hadden varkensvlees en dat was ook goed. De groente was wel koud en wat karig bedeeld. Maar al met al was het heerlijk. Voor Ryan was dit het hoogtepunt van de dag. Bijna allemaal namen we een cheesecake na, behalve mijn vader. Hij had fruit.

Waar ik wel van schrok was de rekening: $220, ex tip. Poeh, vonden we het dat wel waard? Mwah, Gelukkig hoefden we niets te betalen, behalve de (forse) tip van 18%.

Die doet wel even pijn. Maar ok, dan hebben we wel weer bespaard met het plan!

Toen we Tony de hand hadden geschud, gingen we nog even in de people mover, keken we naar de Electrical Parade vanuit de kerstwinkel op Liberty Square en liepen via het Emporium naar de uitgang. De dames hebben een te fout armbandje gekocht die we ceremonieel om blijven houden deze vakantie. Daarna snel naar de bus en snel naar huis. We zitten er allemaal wel meer of minder doorheen. De bus kwam weer snel en de chauffeur bracht ons snel naar huis!

Het was een dag vol eerste indrukken. De ouders vonden het ook allemaal erg mooi. Mooi gemaakt en een lekker sfeertje. Wat wil je nog meer?
En nu hou ik mijn ogen niet meer open! Bye!

Dag 1 - 15 april 2013 - De heenreis

Zoooooow wat een dag!
Een dag die begon om 04:00, toen de wekker ging.
Om 04:10 stonden we naast ons bed om op te frissen en aan te kleden. We stopten de laatste spulletjes in de handbagage en smeerden we nog even snel een broodje. Om 04:40 zaten we in de auto naar het huis van Eddy en Martha (Hanneke's ouders). Wij pikten hen én hun koffers op en gingen op weg naar Deventer. In Deventer zouden Tjabel en Alyde op ons wachten. Vrienden hadden hen naar Deventer gebracht. Vanuit Deventer brachten Jacqueline en Jan-Willem (Ryan's zus em zwager) ons verder naar Schiphol. Om 05:45 reden we vanuit Deventer weg.

Ik reed, om niet te hoeven denken aan wat er op stapel stond ;-)

Eigenlijk rijden we heel erg goed door. We zijn rond 07:00 uur op de luchthaven en begeven ons direct richting bagagemachines. Het zal ons benieuwen of alle koffers zo mee mogen, want we hebben de afgelopen dagen de revue horen passeren wat er allemaal in de koffers van de ouders verdween...

Drie van de zes koffers werden geweigerd (gelukkig niet van ons)...of we ons even naar de servicebalie willen begeven. Het systeem bleek wel heel erg scherp afgesteld te zijn en het scheelde bij de drie te zware koffers precies 400 gram. Dat betekende dat ze nog nét zonder bijbetalen mee mogen!

Na een gezellig kopje koffie met Jacqueline en Jan-Willem gaan we door de douane en kan het echt beginnen! Nog even een pitstop en dan vlug door naar de veiligheidsvragen, bodyscan en security en wachten op het boarden. We hebben prima plaatsen in het vliegtuig, genoeg beenruimte in deze A300-200. Met een half uurtje vertraging vertrekken we naar JFK!

Het was eigenlijk een prima vlucht. Ik heb 7 afleveringen van The Good Wife, seizoen 4 gekeken :-). Het entertainmentsysteem deed het in onze hele rij niet. Het personeel van Delta reageerde daar eigenlijk heel slecht op. We hebben een keer of 4 gevraagd of het nog gemaakt of gereset ging worden. Na de vierde keer zei de stewardess: "You go file a complaint at the desk at the airport". En daarmee was het klaar. Geen sorry, niets. Dat ging em dus niet worden.

Afgelopen jaar vonden we dat LAX zo'n oud vliegveld is. Maar dan JFK! Wat een oude meuk en ook heel benauwd! Schijnbaar wordt binnenkort de nieuwe terminal geopend, maar dat is ook niet voor de tijd zeg! We hebben zeker een uur voor Immigrations gewacht. We mogen ook niet met z'n zeggen 'voorkomen', maar moeten per stel. En als we bij de douanier staan gaat het heel snel. Nog geen halve minuut. Vervolgens stonden de koffers al op ons te wachten.

En dan schrik ik me echt lamlendig. Wáár is mijn tas? WAAR IS MIJN TAS!?!!?!?! OMG OMG OMG!! Daar zit ál-les in! Het zweet breekt me aan alle kanten uit! Ik slaak schijnbaar een kreet van schrik, mijn moeder komt snel aanlopen en Alyde schrok zich ook wild. Dit alles gebeurde in - ik denk - een fractie van een seconde. Mijn tas bleek gewoon boven op de koffer, voor mijn neus te staan. PFFFFF!!

Snel door, wegwezen uit dit benauwde hok! Totdat iemand van de TSA aan komt snellen en mijn moeder aanspreekt. "Is this yours ma'am?". Ma kijkt op en staat oog in oog met haar mapje met paspoorten, boardingpasses en ESTA's. Had ze bij Immigrations laten liggen. Gaat lekker!

We mogen de koffers droppen voor een band en worden met een enorme snelheid door de security gedirigeerd. Voor de ouders gaat dit eigenlijk veel te snel en ze kunnen het eigenlijk niet bijbenen. Het is voor hen ook de eerste keer op deze manier. Omdat wij een heel commandocentrum bij ons hebben dat uit de tassen moet, kunnen we nauwelijks aandacht schenken aan hen. En dat gaat allemaal niet zo snel en ze voelen zich erg opgejaagd. Toen we de schoenen weer aandeden, bleek Alyde's zakje met vloeistoffen ongeveer ontploft te zijn. Snel een extra zakje eromheen en gaan met die banaan. Op naar de gate voor de vlucht naar het zonnige Orlando. Het nieuws vanuit Boston gaat dan nog helemaal langs ons heen.

Als we op de vlucht naar Orlando zitten kunnen we iets meer ontspannen. Het is een hele rustige vlucht en we komen ook nog eens een half uur eerder aan. En op het moment dat we het vliegtuig uitlopen, komt de warmte ons tegemoet. En het prachtig gerenoveerde vliegveld. Wat is dat mooi geworden! Licht en....Floridiaans! We gaan met de eerste ride van de vakantie naar de terminal. Op de vaders maakt de openheid van de hal met de palmen en het Hyatt hotel de meeste indruk. We ruiken Florida en we zijn er!!

De koffers staan al op de band en we lopen zo door naar de balie an de Magical Express. Voordat we er erg in hebben zitten we in de bus, op weg naar onze eerste bestemming: Disney's Old Key West resort.

Als we binnenkomen worden we met 'Welcome Home!' begroet. We hebben een appartement helemaal aan de andere kant van het resort toegewezen gekregen. Verder weg kon niet! Ik vroeg dus even naar een andere mogelijkheid en die was er gelukkig. We zitten nu aanzienlijk dichterbij. De sloten van de deuren zijn al vervangen door de nieuwe chip in de kaarten van Disney. Je hoeft het pasje er nu alleen nog maar voor te houden. Dit is ook meteen onze kaart voor de toegang en het dining plan.

Het appartement is ruim, licht en gezellig ingericht. Wat ik alleen niet begrijp is waarom er maar 4 eetkamerstoelen staan. Het is een 8-persoons appartement! Maar ok, daar stappen we snel overheen, want het is hier echt prachtig. Maar we zijn ook echt allemaal uitgeput. We lopen nog even naar de Hospitality House, we halen onze refillable mugs op en vullen ze met drinken. Hiermee hebben we dus $98 bespaard, want dat kosten die mokken voor 6 personen als je geen dining plan hebt. We halen nog even wat boodschappen voor het ontbijt morgenochtend en dan is het mooi geweest. We zijn moe en willen naar bed.

Ik tik nu toch het blog maar even. Neem me de typfouten niet kwalijk, ik heb 28 uur en een lange reis in mijn benen. Maar als ik de statistieken bekijk, dan kan ik niet maken om het te laten zitten. Dus: hierbij! Het verhaal van vandaag. Ik stop er ad random nog even wat foto's tussen en dan ga ook ik naar bed. De rest ligt al op één oor!

Weltrusten!

Dag -2 en -1 (13 en 14 april 2013): Van het Inpakken en protheses

"Vakantie moet je aan de voorkant verdienen en aan de achterkant bezuren", hoorde ik deze week op kantoor. En het was inderdaad even aanpoten. Voornamelijk om het niet al te hard te hoeven bezuren als ik terugkom. Vrijdag werkte ik vanuit huis. In de middag besloot mijn computer dat het wel welletjes was en sloot zichzelf af. In de late avond werd ik zelfs uit het telewerksysteem gegooid omdat ik te lang ingelogd was. Toen vond ik dat de vakantie begonnen was. Ik tikte de laatste mail ter overdracht en sloot - nu zelf - de computer af. Vakantie!! (en onthechten)

En dan....dan inpakken die hap! Door de drukke week - ook 's avonds - was ik er niet aan toegekomen om echt al dingen in te pakken. Maar gelukkig heb ik al wel het één en ander kunnen klaarleggen de afgelopen weken in onze nog nooit afgemaakte logeerkamer, die we voor de gelegenheid maar hebben ingericht als inpakkamer. Gedurende de weken groeide en groeide de stapel kleren en spullen die in de koffers een plekje moesten krijgen. We maakten ons een beetje zorgen over de kwantiteit: we moeten genoeg kleren meenemen voor temperaturen rond de 30 graden, maar in Canada moeten we het ook warm hebben. En daar kan het ook maar zo 10-15 graden zijn in deze tijd. Sterker nog, nu ijzelt het er. Laagjes is het toverwoord. Maar laagjes moet je ook meenemen. En zo komt het dat we naast teenslippers en zonnebrand ook sjaals hebben klaargelegd om mee te nemen. Maar er moet ook ruimte overblijven om wat nieuws mee terug te nemen. Dilemma!

Maar na de laatste inkopen hebben we gisteren de packing cubes gevuld en vervolgens de koffers gevuld met de packing cubes. Ik heb al eens eerder een lyrisch betoog gehouden over dat inpaksysteem. Maar ik ben er helemaal van in de gloria. Ik heb geprobeerd het geheel een beetje vast te leggen, hopelijk is dat gelukt!

Gisteren kwamen de ouders nog even langs om 'afscheid te nemen' van Saar. Saar noemt de ouders 'opa' en 'oma' en Saar is voor hen hun kleinhond. Ze maakte een rondje langs de verschillende handen die haar kroelden en de ouders groeven hun handen in haar dikke vacht. En iedereen genoot er nog even van.

Maar dat niet alleen! De 4 tinten grijs in ons gezelschap konden mooi even bijpraten. Gisteren ging het over protheses. Gebitsprotheses welteverstaan. Of er nog reserve-exemplaren waren ingepakt. Daarna ging het over de hoeveelheid tanden, de bevestigingsmechaniek en de functionaliteit. De één sprak bewondering uit voor het feit dat tussen de prothese óók nog echte tanden zaten, de ander zat erbij en keek ernaar (opgelucht dat hij het woord prothese nog uit kan spreken zonder prothese). Op dat moment trok ik mij even terug.  Ik ben een beelddenker, namelijk.

Het is tijd om af te sluiten en de spullen te verzamelen voor Saar!
We melden ons weer als we in de USA zijn. Onderwijl mogen volgers op Facebook en Instagram tussentijdse updates verwachten!

We vliegen maandag met Delta (KL 6071) om 10:35 naar JFK en dan (met KL 5158) door naar Orlando om 15:45 lokale tijd.