Dag 2 - Een wereld van eerste indrukken

Als ik dit tik, zit er iemand in ons gezelschap
héél hard "IT'S A SMAAALL WORLD AAAAAFTER AAAAAALLLL!!" te zingen....kun je nagaan hoe onze dag geweest is.
Het was een aaneenschakeling van magische momenten!

Toen de ochtend gloorde vond ik mezelf - al een paar uur wakker - op het balkon van ons appartement. Een hele aangename verrassing was het uitzicht, dat hadden we gisteren nog niet meegekregen! We kijken uit over de golfbaan en op deze vroege ochtend (rond 7 uur) wordt de baan gemaaid en onderhouden. Na een nogal gecompliceerde nacht kon ik niet wachten om vandaag te laten beginnen. Benieuwd naar wat de ouders van de parken gaan vinden en we kunnen zelf ook niet wachten om in levende lijve op Mainstreet USA te staan!

De familie wordt langzaam wakker. Rond een uur of 08:30 zijn we bijna allemaal in de kleren.  We doen het rustig aan, halen wat koffie en thee bij 'Goods to go' en smeren wat brood met jam. Als we net zitten te eten wordt er op de deur geklopt.

"Front desk!"
Ik loop naar de deur en tref een hele brede tandpastaglimlach met een jongeman in Bahamashirt aan op onze 'Welcome home' deurmat.
"Mickey heard that someone will celebrate his birthday this trip!" En dat wilde hij niet ongemerkt voorbij laten gaan. Ik nodig hem uiteraard uit binnen te komen en wijs hem de aanstaande jarige. De tandpastaglimlach loopt door en vertelt het verhaal nog een keer.  En daarbij overhandigt hij pa een prachtige gesigneerde foto van Mickey die hem een fijne verjaardag wenst! Dat is het Disney-verschil! Geweldig! Ik vraag hem meteen even naar extra lakens voor het uitkalpbed. En binnen exact 5 minuten staat er al iemand op de stoep met een set extra lakens. Superservice!

Met dat op zak lopen we richting de bushalte om naar het Magic Kingdom te gaan. Die komt net aanrijden en we kunnen direct gaan zitten! Sit back, relax and let them do the driving. Wat ideaal vind ik dat transportsysteem toch.

Als we uitstappen zien we het al. Hordes en hordes mensen. Van alle kanten zien we mensen aan komen lopen. Springbreak was toch voorbij? Wat een volk! De tassencontrole gaat desondanks snel en we kunnen het park in met het nieuwe systeem. Je houdt je roomkey (ofwel: Key to the world card) voor een portaaltje, je laat weer je vingerafdruk scannen en Mickey licht groen op als je goedgekeurd bent. Ondertussen is het al rond 11 uur als we het park binnenlopen.

Na de nodige oh's en ah's voor het kasteel, lopen we door naar Fantasyland en stappen na een relatief korte wachtrij binnen bij It's a small world. Dat was een goede zet, want het valt in de smaal. Dit is zelfs door meerdere als hoogtepunt geduid! Daarna willen we naar Mickey's Philharmagic, maar er staat een hele forse wachttijd voor, dus die slaan we even over en gaan wat te drinken halen bij het Columbia Harbour House. Daarna lopen we snel door naar The Haunted Mansion, waar maar 15 minuten staat.

We kiezen voor de interactieve wachtrij door het kerkhof en na 15 minuten lopen we de stretch room binnen. We vragen ons af of dit wel door iedereen gewaardeerd zal worden, maar iedereen vindt het gaaf. Het is allemaal zo kunstig gemaakt! Nadat we afscheid hebben genomen van de 99 ''happy haunts' gaan we op weg naar de lunch. Het vooruitzicht van een toppingsbar won het van de Colombia Harbour House, dus gingen we op weg naar Frontierland.

Bij Pecos Bill was het zo druk dat we niet eens plaats mochten nemen in de wachtrij voor de kassa....Maar gelukkig kregen we al wel een kaart in de handen gedrukt en konden we al bedenken wat we wilden hebben. We konden eigenlijk al best snel bestellen en binnen een mum van tijd hadden we een paar dienbladen gevuld met eten bij ons. Ook dit ging weer erg makkelijk met het dining plan. We hoefden maar 1 kaartje voor ons allemaal te scannen. Toen we van de lunch genoten waren we het erover eens dat Disney een enorm goed geoliede en heel efficiënte machine is. Ongelooflijk hoeveel mensen ze in dat restaurant verwerken in zo'n korte tijd! Het restaurant biedt plats aan 1100 mensen, het zat de hele tijd vol, maar er is plek voor iedereen. En het was ook echt lekker, we hebben genoten. Het feit dat we hier weer $90 bespaard hebben is eigenlijk ook wel een prettig idee!

Dus tevreden vervolgen we onze weg. Pirates: 30+ minuten wachten, Jungle cruise 50 minuten. Druk, druk, druk dus. We lopen even een paar winkels in en pikken nog een stukje van de parade mee. Ook zijn er Highschool bands hier die af en toe op Main Street een show weggeven, leuk hoor!

We verlaten het park en nemen de monorail naar het Grand Floridian. We gaan de winkeltjes langs, ploffen in een luie bank in de lobby luisteren een hele tijd naar de big band. We vullen de mokken in Gaspadilla Grill, die ze schijnbaar helemaal hebben verbouwd wat we herkennen het niet terug! De arcadegames zijn wegverhuisd, veel meer keuze in counter service en een enorme uitgebreide bar voor de refillable mugs en toebehoren. Heel mooi en er staat ook prachtig nieuw meubilair, wat een verbetering! Hier chillen we letterlijk en figuurlijk nog een tijd, want we eten hier een ijsje en het is er ook niet echt bepaald warm!

We kijken nog even bij het gebouw waar we in 2010 8 dagen hebben geslapen en lopen dan door naar de boot naar het Polynesian Resort. We genieten allemaal heel erg van het boottochtje en lopen in tiki-sferen naar de lobby. Als we net even een fotoserie hebben geschoten, wordt er één of andere cermonie aangekondigd. Of we even mee naar buiten kwamen. Alooohaaaaaa!!

Het was de ceremonie voor het aansteken van de fakkels bij de ingang door één van de Hawaïaanse artiesten van de dinnershow die daar wordt opgevoerd. Hij verrichtte wat indrukwekkende 'moves' met brandende fakkels en het was alweer klaar. Maar wel even een leuke verrassing om zo even mee te pikken!

Nu was het alweer bijna tijd voor onze diner-reservering. We hadden om 19:00 uur een afspraak met Tony! En het was heerlijk! Ik twijfelde of ik wel een steak moest nemen hier, want het is meer een Italiaans restaurant  dan een steakhouse. Toch maar gedaan, want ik had er zin in. En het viel niet tegen! Anderen hadden varkensvlees en dat was ook goed. De groente was wel koud en wat karig bedeeld. Maar al met al was het heerlijk. Voor Ryan was dit het hoogtepunt van de dag. Bijna allemaal namen we een cheesecake na, behalve mijn vader. Hij had fruit.

Waar ik wel van schrok was de rekening: $220, ex tip. Poeh, vonden we het dat wel waard? Mwah, Gelukkig hoefden we niets te betalen, behalve de (forse) tip van 18%.

Die doet wel even pijn. Maar ok, dan hebben we wel weer bespaard met het plan!

Toen we Tony de hand hadden geschud, gingen we nog even in de people mover, keken we naar de Electrical Parade vanuit de kerstwinkel op Liberty Square en liepen via het Emporium naar de uitgang. De dames hebben een te fout armbandje gekocht die we ceremonieel om blijven houden deze vakantie. Daarna snel naar de bus en snel naar huis. We zitten er allemaal wel meer of minder doorheen. De bus kwam weer snel en de chauffeur bracht ons snel naar huis!

Het was een dag vol eerste indrukken. De ouders vonden het ook allemaal erg mooi. Mooi gemaakt en een lekker sfeertje. Wat wil je nog meer?
En nu hou ik mijn ogen niet meer open! Bye!