Dag 1 - 15 april 2013 - De heenreis

Zoooooow wat een dag!
Een dag die begon om 04:00, toen de wekker ging.
Om 04:10 stonden we naast ons bed om op te frissen en aan te kleden. We stopten de laatste spulletjes in de handbagage en smeerden we nog even snel een broodje. Om 04:40 zaten we in de auto naar het huis van Eddy en Martha (Hanneke's ouders). Wij pikten hen én hun koffers op en gingen op weg naar Deventer. In Deventer zouden Tjabel en Alyde op ons wachten. Vrienden hadden hen naar Deventer gebracht. Vanuit Deventer brachten Jacqueline en Jan-Willem (Ryan's zus em zwager) ons verder naar Schiphol. Om 05:45 reden we vanuit Deventer weg.

Ik reed, om niet te hoeven denken aan wat er op stapel stond ;-)

Eigenlijk rijden we heel erg goed door. We zijn rond 07:00 uur op de luchthaven en begeven ons direct richting bagagemachines. Het zal ons benieuwen of alle koffers zo mee mogen, want we hebben de afgelopen dagen de revue horen passeren wat er allemaal in de koffers van de ouders verdween...

Drie van de zes koffers werden geweigerd (gelukkig niet van ons)...of we ons even naar de servicebalie willen begeven. Het systeem bleek wel heel erg scherp afgesteld te zijn en het scheelde bij de drie te zware koffers precies 400 gram. Dat betekende dat ze nog nét zonder bijbetalen mee mogen!

Na een gezellig kopje koffie met Jacqueline en Jan-Willem gaan we door de douane en kan het echt beginnen! Nog even een pitstop en dan vlug door naar de veiligheidsvragen, bodyscan en security en wachten op het boarden. We hebben prima plaatsen in het vliegtuig, genoeg beenruimte in deze A300-200. Met een half uurtje vertraging vertrekken we naar JFK!

Het was eigenlijk een prima vlucht. Ik heb 7 afleveringen van The Good Wife, seizoen 4 gekeken :-). Het entertainmentsysteem deed het in onze hele rij niet. Het personeel van Delta reageerde daar eigenlijk heel slecht op. We hebben een keer of 4 gevraagd of het nog gemaakt of gereset ging worden. Na de vierde keer zei de stewardess: "You go file a complaint at the desk at the airport". En daarmee was het klaar. Geen sorry, niets. Dat ging em dus niet worden.

Afgelopen jaar vonden we dat LAX zo'n oud vliegveld is. Maar dan JFK! Wat een oude meuk en ook heel benauwd! Schijnbaar wordt binnenkort de nieuwe terminal geopend, maar dat is ook niet voor de tijd zeg! We hebben zeker een uur voor Immigrations gewacht. We mogen ook niet met z'n zeggen 'voorkomen', maar moeten per stel. En als we bij de douanier staan gaat het heel snel. Nog geen halve minuut. Vervolgens stonden de koffers al op ons te wachten.

En dan schrik ik me echt lamlendig. Wáár is mijn tas? WAAR IS MIJN TAS!?!!?!?! OMG OMG OMG!! Daar zit ál-les in! Het zweet breekt me aan alle kanten uit! Ik slaak schijnbaar een kreet van schrik, mijn moeder komt snel aanlopen en Alyde schrok zich ook wild. Dit alles gebeurde in - ik denk - een fractie van een seconde. Mijn tas bleek gewoon boven op de koffer, voor mijn neus te staan. PFFFFF!!

Snel door, wegwezen uit dit benauwde hok! Totdat iemand van de TSA aan komt snellen en mijn moeder aanspreekt. "Is this yours ma'am?". Ma kijkt op en staat oog in oog met haar mapje met paspoorten, boardingpasses en ESTA's. Had ze bij Immigrations laten liggen. Gaat lekker!

We mogen de koffers droppen voor een band en worden met een enorme snelheid door de security gedirigeerd. Voor de ouders gaat dit eigenlijk veel te snel en ze kunnen het eigenlijk niet bijbenen. Het is voor hen ook de eerste keer op deze manier. Omdat wij een heel commandocentrum bij ons hebben dat uit de tassen moet, kunnen we nauwelijks aandacht schenken aan hen. En dat gaat allemaal niet zo snel en ze voelen zich erg opgejaagd. Toen we de schoenen weer aandeden, bleek Alyde's zakje met vloeistoffen ongeveer ontploft te zijn. Snel een extra zakje eromheen en gaan met die banaan. Op naar de gate voor de vlucht naar het zonnige Orlando. Het nieuws vanuit Boston gaat dan nog helemaal langs ons heen.

Als we op de vlucht naar Orlando zitten kunnen we iets meer ontspannen. Het is een hele rustige vlucht en we komen ook nog eens een half uur eerder aan. En op het moment dat we het vliegtuig uitlopen, komt de warmte ons tegemoet. En het prachtig gerenoveerde vliegveld. Wat is dat mooi geworden! Licht en....Floridiaans! We gaan met de eerste ride van de vakantie naar de terminal. Op de vaders maakt de openheid van de hal met de palmen en het Hyatt hotel de meeste indruk. We ruiken Florida en we zijn er!!

De koffers staan al op de band en we lopen zo door naar de balie an de Magical Express. Voordat we er erg in hebben zitten we in de bus, op weg naar onze eerste bestemming: Disney's Old Key West resort.

Als we binnenkomen worden we met 'Welcome Home!' begroet. We hebben een appartement helemaal aan de andere kant van het resort toegewezen gekregen. Verder weg kon niet! Ik vroeg dus even naar een andere mogelijkheid en die was er gelukkig. We zitten nu aanzienlijk dichterbij. De sloten van de deuren zijn al vervangen door de nieuwe chip in de kaarten van Disney. Je hoeft het pasje er nu alleen nog maar voor te houden. Dit is ook meteen onze kaart voor de toegang en het dining plan.

Het appartement is ruim, licht en gezellig ingericht. Wat ik alleen niet begrijp is waarom er maar 4 eetkamerstoelen staan. Het is een 8-persoons appartement! Maar ok, daar stappen we snel overheen, want het is hier echt prachtig. Maar we zijn ook echt allemaal uitgeput. We lopen nog even naar de Hospitality House, we halen onze refillable mugs op en vullen ze met drinken. Hiermee hebben we dus $98 bespaard, want dat kosten die mokken voor 6 personen als je geen dining plan hebt. We halen nog even wat boodschappen voor het ontbijt morgenochtend en dan is het mooi geweest. We zijn moe en willen naar bed.

Ik tik nu toch het blog maar even. Neem me de typfouten niet kwalijk, ik heb 28 uur en een lange reis in mijn benen. Maar als ik de statistieken bekijk, dan kan ik niet maken om het te laten zitten. Dus: hierbij! Het verhaal van vandaag. Ik stop er ad random nog even wat foto's tussen en dan ga ook ik naar bed. De rest ligt al op één oor!

Weltrusten!