Dag -2 en -1 (13 en 14 april 2013): Van het Inpakken en protheses

"Vakantie moet je aan de voorkant verdienen en aan de achterkant bezuren", hoorde ik deze week op kantoor. En het was inderdaad even aanpoten. Voornamelijk om het niet al te hard te hoeven bezuren als ik terugkom. Vrijdag werkte ik vanuit huis. In de middag besloot mijn computer dat het wel welletjes was en sloot zichzelf af. In de late avond werd ik zelfs uit het telewerksysteem gegooid omdat ik te lang ingelogd was. Toen vond ik dat de vakantie begonnen was. Ik tikte de laatste mail ter overdracht en sloot - nu zelf - de computer af. Vakantie!! (en onthechten)

En dan....dan inpakken die hap! Door de drukke week - ook 's avonds - was ik er niet aan toegekomen om echt al dingen in te pakken. Maar gelukkig heb ik al wel het één en ander kunnen klaarleggen de afgelopen weken in onze nog nooit afgemaakte logeerkamer, die we voor de gelegenheid maar hebben ingericht als inpakkamer. Gedurende de weken groeide en groeide de stapel kleren en spullen die in de koffers een plekje moesten krijgen. We maakten ons een beetje zorgen over de kwantiteit: we moeten genoeg kleren meenemen voor temperaturen rond de 30 graden, maar in Canada moeten we het ook warm hebben. En daar kan het ook maar zo 10-15 graden zijn in deze tijd. Sterker nog, nu ijzelt het er. Laagjes is het toverwoord. Maar laagjes moet je ook meenemen. En zo komt het dat we naast teenslippers en zonnebrand ook sjaals hebben klaargelegd om mee te nemen. Maar er moet ook ruimte overblijven om wat nieuws mee terug te nemen. Dilemma!

Maar na de laatste inkopen hebben we gisteren de packing cubes gevuld en vervolgens de koffers gevuld met de packing cubes. Ik heb al eens eerder een lyrisch betoog gehouden over dat inpaksysteem. Maar ik ben er helemaal van in de gloria. Ik heb geprobeerd het geheel een beetje vast te leggen, hopelijk is dat gelukt!

Gisteren kwamen de ouders nog even langs om 'afscheid te nemen' van Saar. Saar noemt de ouders 'opa' en 'oma' en Saar is voor hen hun kleinhond. Ze maakte een rondje langs de verschillende handen die haar kroelden en de ouders groeven hun handen in haar dikke vacht. En iedereen genoot er nog even van.

Maar dat niet alleen! De 4 tinten grijs in ons gezelschap konden mooi even bijpraten. Gisteren ging het over protheses. Gebitsprotheses welteverstaan. Of er nog reserve-exemplaren waren ingepakt. Daarna ging het over de hoeveelheid tanden, de bevestigingsmechaniek en de functionaliteit. De één sprak bewondering uit voor het feit dat tussen de prothese óók nog echte tanden zaten, de ander zat erbij en keek ernaar (opgelucht dat hij het woord prothese nog uit kan spreken zonder prothese). Op dat moment trok ik mij even terug.  Ik ben een beelddenker, namelijk.

Het is tijd om af te sluiten en de spullen te verzamelen voor Saar!
We melden ons weer als we in de USA zijn. Onderwijl mogen volgers op Facebook en Instagram tussentijdse updates verwachten!

We vliegen maandag met Delta (KL 6071) om 10:35 naar JFK en dan (met KL 5158) door naar Orlando om 15:45 lokale tijd.